คุยกันก่อน........

สวัสดีค่ะ หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างเชื่อช้าเนอะ และในที่สุดทรายก็ต้องอัพนิยาย

=

ตอนนี้จะสั้นไปหน่อยนะค่ะ เพราะพิมพ์ไม่ทัน

เปิดเรียนงานเยอะมากๆเลยค่ะ แถมยังต้องเตรียมตัวสอบเข้าอีกเลยยุ่งเป็นสองเท่า

=

ยังไงก็ต้องขอโทษนะค่ะ ที่อัพช้าแถมยังสั้นอีก T^T

แต่ก็ฝากเม้นฝากโหวตด้วย เหมือนเดิมนะค่ะ

=

นักอ่านคนไหนที่ยังไม่เคยเม้นทักทายกัน ก็ออกมาแสดงตัวสักนิด ให้ทรายได้รู้บ้างนะค่ะ ^^ ทรายไม่กัด

แล้วไว้เจอกันวันอาทิตย์หน้านะค่ะ

=

************************************

=

>>Chapter 19 เพื่อนบ้าน<<

=

“ฟรอส!!!! ฉันหิวข้าว....” ฉันร้องพลางกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีนายฟรอสนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง

=

หลังจากที่โทรศัพท์ไปโวยพ่อกับแม่ที่แอบวางยานอนหลับฉันและหนีไปเที่ยวกันสองคน นี่มันก็ผ่านมาห้าชั่วโมงกว่าๆแล้วที่ฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาโดยไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนเลยสักนิด

=

และตอนนี้พยาธิในท้องของฉันกำลังร้องขออาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อยากกินก็ไปหากินเองสิ มาบอกฉันทำไม” – O – ฟรอสตอบกลับหน้าตาย ก่อนที่จะหันไปอ่านหนังสือที่ยังอ่านค้างอยู่ในมือ

=

“แน่ใจนะว่าจะให้ฉันทำ” ฉันถามอย่างลังเล

“อืม... ถ้าจะให้ดีทำเผื่อฉันด้วยแล้วกัน” เขาตอบโดยสายตาไม่ได้ละไปจากตัวหนังสือที่อ่านอยู่แม้แต่น้อย

=

หึๆ นายยังไม่รู้ซะแล้ว ว่าครั้งล่าสุดที่ฉันเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร ห้องครัวนั้นมันเป็นยังไง =_=^^

ฉันลุกเดินเข้าไปในห้องครัวทันที พร้อมกับเตรียมลงมือทำอาหาร

=

....ผ่านไป 30 นาที.....

“แค่กๆ แค่กๆ” >O<

=

โอ๊ย! นี่มันควันอะไรกันเนี่ย!!!

“มะ...มิ้นท์ ธะ...เธอทำอะไรกับห้องครัวของฉัน” ฟรอสพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อเห็นสภาพห้องครัวของเขาในตอนนี้

=

“ฉันก็ทำอาหรไง”

“ทำอาหารงั้นเหรอ” O_O! “เธอจะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้ตาบอดนะ เธอคิดจะเผาที่นี่ทิ้งหรือไง”

=

“อะ...เอ่อ ก็แค่ผิดพลาดท่าเทคนิคนิดหน่อย” ฉันตอบกลับเสียงเบาเมื่อหันไปดสภาพห้องอย่างเต็มๆตา

=

ภายในห้องครัวที่ปูนพื้นด้วยกระเบื้องสีน้ำตาลที่เคยสะอาดเอี่ยม ตอนนี้กลับเปรอะเรื้อนเต็มไปด้วยเศษอาหารและขยะต่างๆนานา ผนังสีครีมมีรอยไหม้ขนาดใหญ่เหนือเตาแก็ส  ที่เคาท์เตอร์ทำครัวมีเปลือกไข่และคราบน้ำมันหกเลอะเทอะเต็มไปหมด ดูแล้วพูดได้คำเดียวว่า ‘สยองสุดยอด’

=

“ผ...ผิดพลาดนิดหน่อยงั้นเหรอ” – o -^^ ฟรอสถามเสียงเครียด

“ก็ใช่อ่ะนะ” ^_^;;;;

=

“แล้วนั้นมันอะไรน่ะ” เขาชี้ไปที่จานที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ห่างมากนัก

“นั้นไข่เจียว”

=

OoO!!!!!!!!!

“ไข่เจียวบ้านเธอเหรอสีดำขนาดนั้น แถมยังจำกันเป็นก้อนแข็งอีกต่างหาก แล้วที่อยู่ในหม้อนั้นมันอะไรน่ะ สีเหลืองน่ากลัวจริงๆ” เขาเดินไปดูหม้อที่ตั้งอยู่บนเตาที่มีของเหลวสีเหลืองข้นเดือดปุดๆอยู่ในหม้อ

=

“ต้มจืด ฉันเพิ่งหัดทำเองครั้งแรกเลยน้า.... น่ากินใช่มั้ยล่ะ” ^^

“น้ากินกับผีน่ะสิ ต้มจืดอะไรสีเหลือง เธอคิดจะวางยาพิษฉันหรือเปล่าเนี่ย” 

=

“มันน่ากลัวขนาดนั้นริงๆเหรอ” -_-; ฉันอุตสาห์ทำแทบตาย

“น่ากลัวมาก ออกไปนั่งคอยเฉยๆข้างนอกเลย แล้วฉันขอประกาศห้ามเธอก้าวเข้ามาในห้องครัวนี้เด็ดขาด” ฟรอสพูดเสียงดังก่อนที่จะผลักฉันออกมานอกห้องครัว

=

“อ้า~ อิ่ม” ฉันลูบท้องเบาๆ นายฟรอสนี่ก็ทำอาหารอร่อยเหมือนกันแฮะ >O<

=

“อิ่มแล้วใช่มั้ย งั้นก็นู้นเลยเอาขยะไปทิ้ง” ฟรอสชี้ไปที่ถุงดำสามถึงสี่ใบที่วางไว้ข้างประตูห้อง

“เอ่อๆ รู้แล้วๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละขอรับเจ้านาย” พูดจบฉันก็เดินออกไปแบกถุงขยะเพื่อจะนำออกไปทิ้ง

=

หนักจังแฮะ -_-;

แกร็ก...

=

ฉันเปิดประตูเพื่อออกนอกห้องแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกมาพร้อมๆกับฉัน

=

ผู้ชายผมสีชมพูที่ฉันรู้จักเดินออกมา เขาทำหน้างงนิดๆก่อนที่จะพูดขึ้น

“ใบมิ้นท์ ยูมาอยู่นี่ได้ไง”

“พะ...พี่เรน”

=

“หือ” -_-?

“พี่อยู่ห้องนั้นเหรอค่ะ” 

“อืม แล้วยู...”

“คือมิ้นท์มาพักชั่วคราวค่ะ” ฉันรีบตัดบท พี่เรนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ยูกำลังจะเอาขยะไปทิ้งเหรอ”

=

“ใช่ค่ะ”

“มางั้นเดี๋ยวไอช่วย” เขาพูดพร้อมกกับเข้ามาช่วยฉันหิ้วถุงสองใบ “ไอกำลังอยากจะเจอยูออยู่พอดี”

“เอ๋?” อยากเจองั้นเหรอ....

“ไออยากจะคุยกับยูเรื่องยาเสพติดนั้นแหละ”

“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอค่ะ” ฉันถามอย่างสนใจ

=

“คือไอรู้มาว่า คนร้ายคราวนี้เป็นคนเดียวกับเมื่อสามปีก่อน”

“คนร้ายคนเดียวกัน หมายความว่าไง” ฉันพูดอย่างไม่เข้าใจ เมื่อสามปีก่อนมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ

=

“ยูคงไม่รู้หรอกมั้ง เมื่อสามปีก่อนก็เคยมียาเสพติดระบาดหนักในเซนต์แอนนาเรียเหมือนกัน แต่จู่ๆเมื่อมีเรื่องที่เด็ก ม.ต้นโดดตึกฆ่าตัวตาย เรื่องยาเสพติดก็เงียบไปอย่างไร้สาเหตุ มีข่าวลือมาว่าไวน์เขาเป็นคนจับคนร้ายได้ แค่ไอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนร้ายคนนั้นคือใคร” พี่เรนเล่าด้วยน้ำเสียงเนื่องๆ ก่อนจะหยุดเล่าเหมือนกับต้องการจะถามความคิดเห็นของฉัน

=

เด็กโดดตึดฆ่าตัวตายงั้นเหรอ หรือว่าจะเป็นนัฐเพื่อนของฟรอส ใช่แล้วต้องใช่แน่ๆ เพราะสาหตุ ที่นัฐฆ่าตัวตาย ก็เป็นเพราะเห็นภาพหลอนเนื่องจากเสพยาเสพติดนี่นา งั้นสองเรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ....

=

“เมื่อสามปีก่อนใช่มั้ยค่ะ พี่เรน” ฉันพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“เยส ใบมิ้นท์มีอะไรอีกเหรอ”

=

“ก็แค่คิดว่าได้เวลาหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกแล้วล่ะค่ะ”

“ข้อมูลเพิ่มเติม” -_-?

=

***********************************

=

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/

คุยกันก่อน.....

สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ V.V พรุ่งนี้ทรายเปิดเรียนแล้ว คงมาอัพวันพุธไม่ได้แล้วนะค่ะ

=

ยังไงก็ช่วยๆกันเม้นช่วยๆกันโหวต เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ เพราะตอนนี้ทรายยังไม่ได้เตรียมตัวไปเรียนเลย T^T

=

ธุระกิจรัดตัวจริงๆค่ะช่วงนี้ เพิ่งไปสมัครเรียนพิเศษคอร์สเปิดเทอมมา

=

ตอนนี้ตอนที่ 18 ไม่มีอะไรหรอกค่ะตอนนี้ แค่นางเอกต้องย้ายออกจากบ้านแล้วไปอยู่กับพระเอก

=

ที่ทรายเขียนอย่างนี้เพื่อให้สะดวกต่อการไปไหนมาไหนของนางเอกและพระเอกอ่ะค่ะ

=

เพราะตอนต่อจากนี้ไปมันจะเริ่มเข้มข้นแล้วค่ะ อยากรู้ว่าเป็นไงต่อก็ติดตามต่อไป...

อย่าลืมเม้น+โหวตนะค่ะ ^^

=

***********************************

=

>>Chapter 18 New Home<<

=

“คุณหนูขา คุณหนูมิ้นท์ ตื่นได้แล้วนะค่ะ” เสียงป้าช้อยแม่บ้าน ดังมาพร้อมๆกับแรงเขย่าเบาๆที่ตัวฉัน

“รู้แล้วค่ะป้า” =_=

=

“รู้แล้วก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำซิค่ะ ยังจะมานอนอีก ถึงวันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่คุณหนูห้ามตื่นสายนะค่ะ”

“โธ่~ ป้าช้อยอ่ะ” V_V ฉันพูดเสียงอ่อย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้

=

“อย่าหลับในห้องน้ำนะค่ะ”

“คร้า~”

=

ตุบ! โครม!!!!!

“โอ๊ย!!!!!”

=

“ฟรอส นายทำอะไรอยู่น่ะ” ฉันชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนายฟรอสระหว่างทางที่จะเดินลงไปกินข้าว

“เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่เก็บของนิดหน่อยเอง” เขาอธิบายพร้อมๆกับเก็บของที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มห้องใส่ในกล้องใบหนึ่ง

อะไรจะย้ายบ้านหรือไงเนี่ย -_-?

=

และด้วยความที่ฉันเป็นคนมีน้ำใจอย่างยิ่ง

“งั้นนายรีบๆเก็บ แล้วก็รีบๆลงไปกินข้าวนะ ฉันไปล่ะ” ความคิดที่จะเอ่ยปากช่วยนายฟรอสจึงไม่ได้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย -_-

=

“อืม ไปเถอะ” เขาบอกทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่

ไม่รู้จะเก็บไปทำไม ทำอย่างกับจะย้ายบ้านอย่างนั้นแหละ ห้องก็ไม่ได้รกอะไรสักกะหน่อย – O -  ฉันไปกินข้าวดีกว่า หิวๆ

=

“ป้าช้อย! วันนี้มีอะไรกินบะ.... อ้าว~ พ่อแม่ไม่ได้ไปทำงานเหรอค่ะ” ฉันมองพ่อกับแม่ที่นั่งทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างสงสัย วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่นา ทำไมพ่อกับแม่ไม่ไปทำงานล่ะ -_-?

=

“แหม...ลูกก็ พ่อก็อย่างจะพักกับเขาบ้างเหมือนกันนะ มันแปลกมากหรือไงจ๊ะ” ^_^ พ่อตอบคำถามฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

=

“ป่าวค่ะ...ก็แค่มันดูแปลกๆ พ่อกับแม่ไม่เคยหยุดทำงานเลยนี่นา” =O= ฉันตรงเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มตักข้าวต้มที่วางอยู่ตรงหน้าเข้าปาก

=

ว้าว~ *O* ข้าวต้มกุ้งของโปรดฉันนี่นา

“โฮะๆ คือแม่มีเรื่องที่สำคัญกว่างานต้องทำน่ะ” ^O^

“สำคัญกว่างานเหรอค่ะ” ฉันถามแม่กลับเสียงสูง สำคัญกว่างานเนี่ยนะ

=

เฮ้ๆ มันชักจะทะแม่งๆแล้วนะ -_-

“จร้า...สำคัญมากๆเลย”

แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามต่อ ก็มีเสียงของนายฟรอสขัดขึ้นก่อน

“เก็บของเสร็จแล้วครับ” ^.^

=

“เสร็จแล้วเหรอฟรอส งั้นจวนจะได้เวลาแล้วสินะ” พ่อพูดพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน

“เวลาอะไรเหรอค่ะ”

=

“คือแม่ของพร้อมน่ะจ้ะ เขาชวนแม่ไปเที่ยวที่แคนนาดา”

“แม่ก็เลยตอบตกลง” ฉันพูดต่อประโยคของแม่จนจบ

“ลูกของแม่นี่เก่งจัง เดาใจแม่ได้ด้วย” ^^

=

ถึงว่า แม่กับพ่อถึงยอมหยุดงาน เพราะจะไปเที่ยวนี่เอง -_-; พ่อกับแม่ฉันนี่น้า ชอบเที่ยวซะจริงๆ

“แล้วไงต่อค่ะ”

=

“พ่อก็เลยคิดว่าจะให้ป้าช้อยและเด็กๆในบ้านลากลับบ้านให้หมดเลยน่ะสิ”

อ้าว... แล้วงี้ฉันจะอยู่บ้างยังไงอ่ะ -_-? ยิ่งพูดชักงงแฮะ

“แล้วอย่างงี้ ใครจะดูแลบ้านล่ะค่ะ” 

หนูดูแลไม่ไหวหรอกนะค่ะ บอกไว้ก่อน ทอดไข่ยังทำไม่เป็นเลย -_- (กินเป็นอย่างเดียว)

=

“ก็ไม่มีน่ะสิจ๊ะ เมย์เค้าก็ของแม่ไปค้างบ้านเพื่อน ก็เลยเหลือลูกกับฟรอสสองคน”

“ค่ะ แล้วทีนี่แม่จะเอาไงล่ะค่ะ หนูดูแลบ้านไม่ไหวหรอกนะค่ะ” –O-

=

“แม่ก็เลยคิดจะปิดบ้านหลังนี้ แล้วลูกก็ไปอยู่กับฟรอสแทน”

หมายความว่าไงหว่า ไปอยู่กับฟรอส ตอนนี้ฟรอสก็อยู่บ้านเดียวกับฉันนี่นา?

และเหมือนแม่จะรู้ว่าฉันกำลังงงจนถึงขีดสุด ก็เลยจัดการอธิบายต่อว่า

“คือเมื่อวานฟรอสเขาเพิ่งมาบอกแม่น่ะจ้ะ ว่าเขาหาคอนโดอยูได้แล้ว แล้วแม่ก็เห็นว่ามันประจวบเหมาะพอดี ลูกก็ควรไปพักที่คอนโดฟรอสสักพักจนกว่าแม่กับพ่อจะกลับมา”

=

ให้ฉันไปอยู่คอนโดเนี่ยนะ แถมยังอยู่กับผู้ชายสองต่อสองอีกต่างหาก ไม่เอาๆ ยังไงก็ไม่เอา

“หนูขอคัดค้าน หนูไม่อยากไม่อยู่คอนโดนี่ค่ะแม่ แล้วอีกอย่างแม่ก็รู้ว่าหนูไม่ชอบไปนอนค้างที่อื่น” ฉันแย้งเสียงดัง

=

ไม่เอาๆ >O< ฉันไม่ไป ฉันไม่ชอบไปค้างที่อื่น แถมยังต้องอยู่กับนายฟรอสสองต่อสองอีก ยังงก็ไม่เอา!!!!!!!!!!! >O<

“ยังไงก็ไม่ยอมไปงั้นเหรอ” พ่อพูดเสียงเรียบ

=

“ค่ะ ยังไงก็ไม่ไป”

“เอ้อ...พ่อคิดอยู่แล้วว่าลูกต้องไม่ยอมไป งั้นเตรียมนับถอยหลัง 5 วินาที”

=

นะ...นับถอยหลัง ทำไมกัน O_O!

“5...4..3..” ฟรอสที่ยืนเอาหลังพิงประตูอย่างยกนิ้วขึ้นมานับถอยหลังตามคำบอกของพ่อของฉัน

=

“...2...1...”

ฉันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย หัวเริ่มรู้สึกหนักและโงนเงนไปมา ภาพพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆ ร่างกายเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้สึกเหมือนว่าสติกำลังจะหลุดลอยไป

=

“ครบ 15 นาทีพอดีสินะ ฤทธิ์ยาคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว”

“...0...”

จากนั้นความรู้สึกสุดท้ายที่ฉันรับรู้ก็คือ หัวของตัวเองฟุบลงไปกับโต๊ะทานข้าว

=

อือ...ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย =_= รู้สึกว่าเตียงมันนุ่มผิดปกติ แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยมาแตะที่จมูกอีกด้วย นี่ต้องไม่ใช่ห้องฉันแน่ๆเลย

=

ฉันสะลึมสะลือตื่นข้นมาในห้องนอนสีขาวสะอาดตาห้องหนึ่ง

นี่! ไม่ใช่ห้องของฉันจริงๆด้วย เดี๋ยวก่อนนะ เท่าที่ฉันจำได้ หรือว่านี่จะเป็น....

=

ฉันรีบสาวเท้าออกไปจากห้องนอนทันที

“อ้าว~ ตื่นแล้วเหรอ” ฟรอสที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟาสีขาวตัวใหญ่หันมามองฉัน

=

คอนโดของนายฟรอส ที่แม่พูดถึง T^T ใช่จริงๆด้วย ไม่ผิดแน่

“พ่อกับแม่ของฉันล่ะ”

“ปานนี้คงนั่งอยู่บนเครื่องบินแล้วมั้ง”

=

อะไรนะ! บนเครื่องบิน O_O!

“แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เท่าที่ฉันจำได้ จู่ๆฉันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนร่างกายไม่ทำตามคำสั่ง แล้วก็...ฟุบลงไปกับโต๊ะ

“นี่เธอไม่รู้เลยเหรอไง ว่าไอ้ข้าวต้มที่เธอสวามปามเข้าไปน่ะ  มันมียานอนหลับใส่อยู่”

ฟรอสอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปสนใจโทรทัศที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม

=

ย...ยานอนหลับ OoO!!

ฮือๆ TOT

=

มีพ่อ มีแม่ ที่ไหนกัน แอบเอายานอนหลับให้ลูกกิน เพื่อหนีไปเที่ยวกันสองคนเนี่ย TOT โหดร้าย~

=

“ทำใจซะเถอะนะ ยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉันที่นี่ ขอต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่” ^.^ ฟรอสพูดอย่างขำๆในท่าทางของฉัน

มันไม่น่าขำเลยนะเฟ้ย! T^T ทุกคนใจร้าย..........

=

***********************************

=

เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/