คุยกันก่อน....

โย่! ดีค่ะ ^^ เพื่อนๆสบายดีหรือป่าวค่ะ

ทรายต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ ที่ไม่ได้มาอัพตามกำหนด เพราะว่าเน็ตบ้านทรายมันใช้ไม่ได้อ่ะคะ

เพิ่งใช้ได้เมื่อคืนเอง

ยังไงก็ต้องขอโทษนะค่ะ -_-^^

กะว่าจะเร่งอัพซะหน่อย แต่ก็เร่งไม่ได้สักที

เอ่อ...ตอนนี้คุณอลิซ ก็ออกมาอีกแล้ว ถ้าใครจำไม่ได้ก็กลับไปอ่านตอนที่ 5 ได้ค่ะ

Chapter 5 คู่ปรับคนใหม่ (ที่ยังเป็นปริศนา)

นั้นแหละคนเดียวกัน ทรายไม่กวนแระ

อย่าลืมเม้น+โหวต ให้ด้วยนะค่ะ

********************************

>>Chapter  15  คุณครูคนใหม่<<

“อะไรนะ! แกเจอยัยอลิซซ่างั้นเหรอ”

“อืม” ฉันตอบยัยออมที่ทำท่าทางตกใจเมื่อฉันเล่าเรื่องที่เจอกับคนที่ชื่ออลิซซ่าที่งานวัดเมื่อวานนี้

“แล้วยัยนั้นมีท่าทางยังไงบ้างอ่ะ”

“ก็...ดูปกตินะ แต่ที่ฉันติดใจก็คือคำพูดของยัยนั้นน่ะ”

‘แล้วเราจะได้รู้จักกันมากกว่านี้ ในอีกไม่ช้า’  หมายความว่าไงกันแน่นะ

“นั้นสินะ ฉันว่าพวกเราควรระวังตัวเอาไว้ก็ดี ถึงยังจะไม่ค่อยแน่ใจก็เถอะว่าเป็นคนๆเดียวกับพวกค้ายานั่น แต่ฉันว่ามันต้องไม่ธรรมดาแน่”

ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ฉันก็ว่างั้น -_-;

“เอ่อ...แล้วเรื่อนายฟรอสล่ะว่าไงบ้าง” จู่ๆยัยออมก็เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วทำเอาฉันแทบตั้งตัวไม่ติด

“นายนั้นน่ะเหรอ? ฉันยังไม่ได้ถามอะไรแต่เลยดูเหมือนว่าเขาจะรู้นะว่าฉันอยากรู้เรื่องเมื่อ 3 ปีก่อนน่ะ” ฉันยักไหล่ ก่อนที่จะหยิบขนมที่เพิ่งซื้อมาขึ้นมากิน

“มิ้นท์ฉันว่าเธอก็ควรระวังนายฟรอสนั้นด้วยนะ หมอนั้นก็ดูเหมือนไม่ธรรมดาเหมือนกัน”

ไม่ธรรมดางั้นเหรอ -_-?

“หมายความว่าไงวะออม”

“ก็หมายความอย่างที่พูดนั้นแหละ ฉันรู้สึกว่านายนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้แน่” ออมพูดอย่างมีความหมาย

“แกรู้อะไรแต่ไม่ยอมบอกฉันรึป่าววะ”

“อะ....”

“มิ้นท์!!! ออม!!!!”  เสียงของยัยน้ำฟ้าดังขัดขึ้นทำให้ออมหยุดพูดอย่างกระทันหัน แล้วหันไปพูดกับยัยน้ำฟ้าแทน

“มีอะไรเหรอยัยน้ำฟ้า”

“อ๋อ...คือว่านะ ฉันได้ยินข่าวมาว่ามีครูคนใหม่จะมาสอนห้องเราด้วยล่ะ เห็นเขาบอกว่าสวยมาก”

“จริงอ่ะ ชื่ออะไรเหรอ” ยัยออมพูดอย่างสนใจ

ออมแกสนใจจริงๆ หรือแกเลี่ยงที่จะตอบคำถามฉันกันแน่วะ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นแกจะสนใจเรื่องพวกนี้ -_-;;;

“นักเรียนทุกคนโปรดอยู่ในความสงบนะค่ะ” มาสเตอร์นีน่าพูดขึ้นทำให้นักเรียนพากันหันไปมองเธออย่างสนองสนใจ

ยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียนนี่นา ทำไมมาสเตอร์ถึงเข้ามาก่อนล่ะ – O -

“คือว่าวันนี้มีครูคนใหม่จะมาแนะนำตัวกับนักเรียนนะค่ะ” มาสเตอร์นีน่าหันหน้าออกไปนอกห้องก่อนที่จะพยักหน้านิดๆ เป็นสัญญาณให้ใครบางคน

“Hello” หญิงสาวฝรั่งผมสีน้ำตาล ตาสีฟ้าเดินเข้ามา “สวัสดีจร้า ฉันชื่ออลิซซ่า นิกฟาเกล ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน”

เมื่อเธอพูดจบเสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังขึ้นลั่นห้อง เป็นเดือดเป็นร้อนถึงมาสเตอร์นีน่าต้องมาปราม

“เอ่อ...นักเรียนค่ะ โปรดอยู่ในความสงบ”

ฉันหันไปมองหน้าออมที่จ้องไปที่หน้าห้องตาไม่กระพริบ ปากขมุบขมิบพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะลุกและเดินออกจากห้องไป

ฉันว่ายัยออมต้องมีอะไรปิดบังฉันแน่ๆเลย อย่างนี้มันต้องตามไปดู!!!

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้เงียบๆ ก่อนที่จะเดินตามออมออกไปห่างๆ  ตามระเบียงทางเดินที่ฉันกำลังดูวังเวงชอบกล ก็แน่ล่ะสิเพราะตอนนี้ออดเข้าห้องเรียนดังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ยัยออมดูท่าทางยังเดินอย่างสบายๆไม่รีบร้อนเลยสักนิด

สงสัยมันคิดจะโดดล่ะสิท่า!

“ขออนุญาตค่ะ”

ในที่สุดยัยออมก็หยุดลงที่หน้าห้องๆหนึ่งก่อนที่จะเคาะประตูเบาๆ และเปิดเข้าไป

เอ๊ะ! นั้นมันห้องพักประธานนักเรียนนี่นา OoO! ยัยออมมันมาทำไมที่นี่นะ....

“หึ! คงคิดไว้แล้วใช่มั้ยว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้น่ะ” เสียงยัยออมดังออกมาจากในห้อง

“ก็...นะ แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะออกมาโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก” เสียงผู้ชายอีกคนตอบกลับ นี่ถ้าฉันเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นพี่ไวน์ล่ะสินะ....

“แล้วทีนี้จะเอาไงต่อล่ะ”

“ก็คงต้องค่อยเป็นค่อยไปกันล่ะ ถ้ารีบร้อนเดี๋ยวไก่จะตื่นซะก่อน”

“อืม แต่ขอแกล้งนิดๆน้อยได้ป่ะ”

“แล้วแต่นะ....ออมเนี่ยเห็นเรื่องเป็นเรื่องตายเป็นเรื่องสนุกอยู่เรื่อยเลย ใครได้เป็นแฟนเนี่ยคงหนักใจน่าดู”

“ชริ! ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย เอ่อ! ออดมาตั้งนานแระ  ขอไปเรียกก่อนแล้วกัน”

“อือ...ได้สิ”

เกร็ก!

เฮ้ย! ซวยแล้ว O_O ฉันรีบถอยห่างจากประตูทันที เอาไงดีวะ! หนีตอนนี้จะทันมั้ยเนี่ย เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันรีบออกวิ่งทันที

ตึก...ตึก...ตึก

ฉันวิ่งมาจนถึงหน้าตึกเกรดสิบเอ็ด ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง

เฮ้ย ~ ~ เหนื่ยยโคตร -_-;;;

แล้วเมื่อกี้ยัยออมกับพี่ไวน์พูดเรื่องอะไรกันนะ ฉันฟังไม่เห็นเข้าใจเลย แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

“นี่! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย”

เอ๊ะ! ใครวะ =O=

“ฉันอยู่ข้างบนนี้” 

ฉันเงยหน้าขึ้นตามคำบอกของเสียงปริศนา ก่อนที่จะเจอกับต้นเสียง

“ฟรอส”

“เออ...ก็ฉันน่ะสิ”

“นายขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้เนี่ย”

“มานั่งเล่น แล้วเธออะ”

“ออกกำลังกาย” 

“นี่ฉันถามเธอดีๆนะเนี่ย”

ฉันก็ตอบดีๆแล้วไง -_-?

“จะขึ้นมามั้ย” นายฟรอสถามก่อนที่จะเอื้อมมือลงมา “ข้างบนนี้วิวสวยนะ”

“อะ...อือ ก็ได้” ฉันตอบอย่างลังเล ก็ฉันปีนต้นไม้ไม่เก่งนี่ “นายจับฉันให้ดีๆนะโว้ย!”

“เอ่อ เร็วๆดิเมื่อย”

หนึ่ง...สอง...สาม! ฉันนับในใจก่อนที่จะค่อยปีนกิ่งไม้ขึ้นไปจับมือนายฟรอส

“จะดึงแล้วนะ”

“ว้าย!!!!” ฉันร้องอย่างตกใจเมื่อฟรอสดึงฉันขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ที่เขานั่งอยู่อย่างรวดเร็ว

ฮือๆ TOT นึกว่าจะตกลงไปซะแล้ว

“แล้วนี้ นายไม่คิดจะไปเรียนหรือไง” ฉันพูดขึ้นเมื่อมั่นใจว่าตนเองได้ขึ้นมานั่งบนกิ่งไม่อย่างมั่นคง

“แล้วเธออ่ะ”

“อย่างฉันเนี่ย ไม่เรียนก็สอบได้อยู่แล้วย่ะ”

“แหม... แม่คนเก่ง เก่งไปหมดล่ะสิไม่ว่า” นายฟรอสพึมพำ แต่ไอ้ที่ว่าพึมพำอ่ะ โคตรจะเบาเลย เบาจนได้ยินถึงเชียงใหม่

“นี่นายรู้หรือยังว่าอลิซคนที่เราเจอเมื่อวานอ่ะ มาเป็นครูคนใหม่” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง ชิ! ไม่เถียงด้วยแระ =O= เซ็ง

“รู้แล้ว”

“แล้ว...”

“แล้ว.... หมายความว่าไง ก็ดีนี่ อลิซเขาก็สอนดีออก”

“เปล๊า! ก็แค่อยากรู้ความเห็นนายน่ะ”

“เธอนี่แปลก จะอยากรู้ไปทำไม เอ๊ะ! หรือว่าเธอแอบชอบฉัน”

“เปล่าเฟ้ย! พูดเองเออเองเชียวนะนายเนี่ย” -_-;;;;

“ก็นะ คนมันหล่อนี่”

มันเกี่ยวกันมั้ยเนี่ย! -_-

“วันนี้ตอนเย็นเธอว่างป่ะ”

“ว่าง ทำไมอ่ะ” =O=

“ไปเดทกันนะ” ^O^

*****************************************