คุยกันก่อน.....
สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ V.V พรุ่งนี้ทรายเปิดเรียนแล้ว คงมาอัพวันพุธไม่ได้แล้วนะค่ะ
=
ยังไงก็ช่วยๆกันเม้นช่วยๆกันโหวต เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ เพราะตอนนี้ทรายยังไม่ได้เตรียมตัวไปเรียนเลย T^T
=
ธุระกิจรัดตัวจริงๆค่ะช่วงนี้ เพิ่งไปสมัครเรียนพิเศษคอร์สเปิดเทอมมา
=
ตอนนี้ตอนที่ 18 ไม่มีอะไรหรอกค่ะตอนนี้ แค่นางเอกต้องย้ายออกจากบ้านแล้วไปอยู่กับพระเอก
=
ที่ทรายเขียนอย่างนี้เพื่อให้สะดวกต่อการไปไหนมาไหนของนางเอกและพระเอกอ่ะค่ะ
=
เพราะตอนต่อจากนี้ไปมันจะเริ่มเข้มข้นแล้วค่ะ อยากรู้ว่าเป็นไงต่อก็ติดตามต่อไป...
อย่าลืมเม้น+โหวตนะค่ะ ^^
=
***********************************
=
>>Chapter 18 New Home<<
=
คุณหนูขา คุณหนูมิ้นท์ ตื่นได้แล้วนะค่ะ เสียงป้าช้อยแม่บ้าน ดังมาพร้อมๆกับแรงเขย่าเบาๆที่ตัวฉัน
รู้แล้วค่ะป้า =_=
=
รู้แล้วก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำซิค่ะ ยังจะมานอนอีก ถึงวันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่คุณหนูห้ามตื่นสายนะค่ะ
โธ่~ ป้าช้อยอ่ะ V_V ฉันพูดเสียงอ่อย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้
=
อย่าหลับในห้องน้ำนะค่ะ
คร้า~
=
ตุบ! โครม!!!!!
โอ๊ย!!!!!
=
ฟรอส นายทำอะไรอยู่น่ะ ฉันชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนายฟรอสระหว่างทางที่จะเดินลงไปกินข้าว
เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่เก็บของนิดหน่อยเอง เขาอธิบายพร้อมๆกับเก็บของที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มห้องใส่ในกล้องใบหนึ่ง
อะไรจะย้ายบ้านหรือไงเนี่ย -_-?
=
และด้วยความที่ฉันเป็นคนมีน้ำใจอย่างยิ่ง
งั้นนายรีบๆเก็บ แล้วก็รีบๆลงไปกินข้าวนะ ฉันไปล่ะ ความคิดที่จะเอ่ยปากช่วยนายฟรอสจึงไม่ได้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย -_-
=
อืม ไปเถอะ เขาบอกทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่
ไม่รู้จะเก็บไปทำไม ทำอย่างกับจะย้ายบ้านอย่างนั้นแหละ ห้องก็ไม่ได้รกอะไรสักกะหน่อย O - ฉันไปกินข้าวดีกว่า หิวๆ
=
ป้าช้อย! วันนี้มีอะไรกินบะ.... อ้าว~ พ่อแม่ไม่ได้ไปทำงานเหรอค่ะ ฉันมองพ่อกับแม่ที่นั่งทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างสงสัย วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่นา ทำไมพ่อกับแม่ไม่ไปทำงานล่ะ -_-?
=
แหม...ลูกก็ พ่อก็อย่างจะพักกับเขาบ้างเหมือนกันนะ มันแปลกมากหรือไงจ๊ะ ^_^ พ่อตอบคำถามฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
=
ป่าวค่ะ...ก็แค่มันดูแปลกๆ พ่อกับแม่ไม่เคยหยุดทำงานเลยนี่นา =O= ฉันตรงเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มตักข้าวต้มที่วางอยู่ตรงหน้าเข้าปาก
=
ว้าว~ *O* ข้าวต้มกุ้งของโปรดฉันนี่นา
โฮะๆ คือแม่มีเรื่องที่สำคัญกว่างานต้องทำน่ะ ^O^
สำคัญกว่างานเหรอค่ะ ฉันถามแม่กลับเสียงสูง สำคัญกว่างานเนี่ยนะ
=
เฮ้ๆ มันชักจะทะแม่งๆแล้วนะ -_-
จร้า...สำคัญมากๆเลย
แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามต่อ ก็มีเสียงของนายฟรอสขัดขึ้นก่อน
เก็บของเสร็จแล้วครับ ^.^
=
เสร็จแล้วเหรอฟรอส งั้นจวนจะได้เวลาแล้วสินะ พ่อพูดพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน
เวลาอะไรเหรอค่ะ
=
คือแม่ของพร้อมน่ะจ้ะ เขาชวนแม่ไปเที่ยวที่แคนนาดา
แม่ก็เลยตอบตกลง ฉันพูดต่อประโยคของแม่จนจบ
ลูกของแม่นี่เก่งจัง เดาใจแม่ได้ด้วย ^^
=
ถึงว่า แม่กับพ่อถึงยอมหยุดงาน เพราะจะไปเที่ยวนี่เอง -_-; พ่อกับแม่ฉันนี่น้า ชอบเที่ยวซะจริงๆ
แล้วไงต่อค่ะ
=
พ่อก็เลยคิดว่าจะให้ป้าช้อยและเด็กๆในบ้านลากลับบ้านให้หมดเลยน่ะสิ
อ้าว... แล้วงี้ฉันจะอยู่บ้างยังไงอ่ะ -_-? ยิ่งพูดชักงงแฮะ
แล้วอย่างงี้ ใครจะดูแลบ้านล่ะค่ะ
หนูดูแลไม่ไหวหรอกนะค่ะ บอกไว้ก่อน ทอดไข่ยังทำไม่เป็นเลย -_- (กินเป็นอย่างเดียว)
=
ก็ไม่มีน่ะสิจ๊ะ เมย์เค้าก็ของแม่ไปค้างบ้านเพื่อน ก็เลยเหลือลูกกับฟรอสสองคน
ค่ะ แล้วทีนี่แม่จะเอาไงล่ะค่ะ หนูดูแลบ้านไม่ไหวหรอกนะค่ะ O-
=
แม่ก็เลยคิดจะปิดบ้านหลังนี้ แล้วลูกก็ไปอยู่กับฟรอสแทน
หมายความว่าไงหว่า ไปอยู่กับฟรอส ตอนนี้ฟรอสก็อยู่บ้านเดียวกับฉันนี่นา?
และเหมือนแม่จะรู้ว่าฉันกำลังงงจนถึงขีดสุด ก็เลยจัดการอธิบายต่อว่า
คือเมื่อวานฟรอสเขาเพิ่งมาบอกแม่น่ะจ้ะ ว่าเขาหาคอนโดอยูได้แล้ว แล้วแม่ก็เห็นว่ามันประจวบเหมาะพอดี ลูกก็ควรไปพักที่คอนโดฟรอสสักพักจนกว่าแม่กับพ่อจะกลับมา
=
ให้ฉันไปอยู่คอนโดเนี่ยนะ แถมยังอยู่กับผู้ชายสองต่อสองอีกต่างหาก ไม่เอาๆ ยังไงก็ไม่เอา
หนูขอคัดค้าน หนูไม่อยากไม่อยู่คอนโดนี่ค่ะแม่ แล้วอีกอย่างแม่ก็รู้ว่าหนูไม่ชอบไปนอนค้างที่อื่น ฉันแย้งเสียงดัง
=
ไม่เอาๆ >O< ฉันไม่ไป ฉันไม่ชอบไปค้างที่อื่น แถมยังต้องอยู่กับนายฟรอสสองต่อสองอีก ยังงก็ไม่เอา!!!!!!!!!!! >O<
ยังไงก็ไม่ยอมไปงั้นเหรอ พ่อพูดเสียงเรียบ
=
ค่ะ ยังไงก็ไม่ไป
เอ้อ...พ่อคิดอยู่แล้วว่าลูกต้องไม่ยอมไป งั้นเตรียมนับถอยหลัง 5 วินาที
=
นะ...นับถอยหลัง ทำไมกัน O_O!
5...4..3.. ฟรอสที่ยืนเอาหลังพิงประตูอย่างยกนิ้วขึ้นมานับถอยหลังตามคำบอกของพ่อของฉัน
=
...2...1...
ฉันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย หัวเริ่มรู้สึกหนักและโงนเงนไปมา ภาพพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆ ร่างกายเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้สึกเหมือนว่าสติกำลังจะหลุดลอยไป
=
ครบ 15 นาทีพอดีสินะ ฤทธิ์ยาคงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
...0...
จากนั้นความรู้สึกสุดท้ายที่ฉันรับรู้ก็คือ หัวของตัวเองฟุบลงไปกับโต๊ะทานข้าว
=
อือ...ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย =_= รู้สึกว่าเตียงมันนุ่มผิดปกติ แถมยังมีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยมาแตะที่จมูกอีกด้วย นี่ต้องไม่ใช่ห้องฉันแน่ๆเลย
=
ฉันสะลึมสะลือตื่นข้นมาในห้องนอนสีขาวสะอาดตาห้องหนึ่ง
นี่! ไม่ใช่ห้องของฉันจริงๆด้วย เดี๋ยวก่อนนะ เท่าที่ฉันจำได้ หรือว่านี่จะเป็น....
=
ฉันรีบสาวเท้าออกไปจากห้องนอนทันที
อ้าว~ ตื่นแล้วเหรอ ฟรอสที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟาสีขาวตัวใหญ่หันมามองฉัน
=
คอนโดของนายฟรอส ที่แม่พูดถึง T^T ใช่จริงๆด้วย ไม่ผิดแน่
พ่อกับแม่ของฉันล่ะ
ปานนี้คงนั่งอยู่บนเครื่องบินแล้วมั้ง
=
อะไรนะ! บนเครื่องบิน O_O!
แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ เท่าที่ฉันจำได้ จู่ๆฉันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนร่างกายไม่ทำตามคำสั่ง แล้วก็...ฟุบลงไปกับโต๊ะ
นี่เธอไม่รู้เลยเหรอไง ว่าไอ้ข้าวต้มที่เธอสวามปามเข้าไปน่ะ มันมียานอนหลับใส่อยู่
ฟรอสอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปสนใจโทรทัศที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม
=
ย...ยานอนหลับ OoO!!
ฮือๆ TOT
=
มีพ่อ มีแม่ ที่ไหนกัน แอบเอายานอนหลับให้ลูกกิน เพื่อหนีไปเที่ยวกันสองคนเนี่ย TOT โหดร้าย~
=
ทำใจซะเถอะนะ ยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉันที่นี่ ขอต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ ^.^ ฟรอสพูดอย่างขำๆในท่าทางของฉัน
มันไม่น่าขำเลยนะเฟ้ย! T^T ทุกคนใจร้าย..........
=
***********************************
=
เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/
m.tokiya tags : EviL bOy Bad GiRL รักนี้ไร้พิกัดร้าย