>>Chapter 20 ไดอารี<<

=

เวลา 20.25 น.  เซนต์แอนนาเรีย (St.Annaria)

“ใบมิ้นท์ยูพาไอมาโรงเรียนตอนกลางคืนทำไม” ผู้ชายผู้ซึ่งมีผมสีชมพูเด่นเป็นสง่าถามขึ้นพร้อมกับมองเข้าไปในโรงเรียนที่มืดสนิท

“มาหาข้อมูลเพิ่มเติม เรื่องคดียาเสพติด” ฉันตอบ ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ประตูรั้วหน้าโรงเรียน

=

“แล้วเราจะเข้าไปข้างในได้ไงเนี่ย” ฟรอสเดินเข้ามาสมทบด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

=

“ก็ไขกุญแจเข้าไปไงล่ะ ไม่เห็นยาก” ฉันหยิบกุญแจพวงใหญ่ขึ้นมา ดีนะที่เคยขโมยกุญแจของโรงเรียนเอาไปปั๊มไว้  ไม่งั้นมีหวังต้องปีนรั้วเข้าไปแน่ -_-;

“เธอแอบปั๊มกุญแจของโรงเรียนไว้เหรอเนี่ย” =O=

=

“อือ ก็เอาไว้เพื่อกรณีฉุกเฉินน่ะ เหมือนครั้งนี้ไง”

พูดจบฉันก็ผลักประตูรั้วเข้าไปเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในโรงเรียนที่มืดมิด

“ไอว่าโรงเรียนตอนกลางคืนน่ากลัวจริงๆ ทำไมยูไม่มาหาข้อมูลตอนกลางวันล่ะ” พี่เรนที่เดินตามฉันมาติดๆพูดขึ้น “ห้องเอกสารยูก็เข้าได้สบายๆไม่มีใครว่านี่นา ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบเข้ามาตอนกลางคืนเลย”

“ไม่ได้หรอก เพราะครั้งนี้ไม่ได้จะเข้าไปหาในห้องเก็บเอกสาร แต่จะเข้าไปหาในห้องทำงานของพี่ไวน์ต่างหากค่ะ”

=

“ห้องนายประธานนักเรียนนั้นน่ะนะ” จู่ๆฟรอสที่เดินรั้งท้ายสุดก็พูดขึ้นเสียงดัง เป็นเหตุให้ฉันสะดุ้งอย่างตกใจ

นายบ้าเอ้ย! จะพูดเสียงดังทำไมเนี่ย -_-^^

=

แล้วก็เหมือนว่าเขาจะรู้ว่าทำให้ฉันตกใจจึงเริ่มพูดเสียงเบาลง

“โทษทีเผลอไปหน่อย แต่ว่าเธอจะเข้าไปหาอะไรในนั้น”

=

“ก็วันที่ฉันเข้าไปหาเอกสารเกี่ยวกับคดีเมื่อสามปีก่อนน่ะ เจอกับพี่ไวน์ตรงทางเดินก่อนจะถึงห้องเอกสาร เห็นพี่เขาถือแฟ้มออกมาสองแฟ้มฉันเลยคิดว่าแฟ้มพวกนั้นน่าจะเกี่ยวกับคดีนี้”

=

“แล้วถ้าไวน์รู้เรื่องที่พวกยูแอบเข้ามาล่ะ” พี่เรนถามขึ้น

“ก็ซวย แค่นั้นจบ”

ฉันหยุดเดินเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องๆหนึ่ง ที่ประตูเขียนไว้ว่า ‘ห้องประธานนักเรียน’ ก่อนจะหยิบกุญแจพวงเดิมขึ้นมาไขประตู

=

ภายในห้องนั้นมืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงไฟเล็ดลอดเข้ามาได้

“ทำไมห้องมืดอย่างนี่เนี่ย แล้วเราจะเริ่มจะตรงไหนดีล่ะ”

“ช่วยๆกันหาแล้วกันเริ่มจากที่โต๊ะทำงานพี่ไวน์” ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปที่โต๊ะกลางห้อง และรื้อของที่อยู่บนนั้น

=

ส่วนฟรอสก็เดินเข้าไปค้นที่ตู้หนังสือที่อยู่มุมห้อง พี่เรนก็เดินเข้าไปหาที่ตู้เอกสาร พวกเราสามคนช่วยกันหาแฟ้มอยู่พักใหญ่แล้วจู่ๆพี่เรนก็พูดขึ้น 

=

“เฮ้! ไอเจอแฟ้มแล้ว อือ...น่าจะเป็นแฟ้มสีม่วงกับแฟ้มสีแดงนะเนี่ย” พี่เรนพูดอย่างลังเลเพราะในห้องมืดมาก

“ไหนๆขอดูหน่อย” ฉันดึงแฟ้มที่เขาถืออยู่ก่อนที่จะเปิดดูคราวๆ น่าจะใช่นะ ถึงห้องนี้จะมืดไปหน่อยก็เถอะ แต่ไม่ผิดแน่

=

“ใช่หรือเปล่า” ฟรอสถามอย่างร้อนรน

“น่าจะนะ”

“งั้นเราจะกลับกันได้รึยัง ไอไม่ค่อยสบายใจเลยที่แอบเข้ามาอย่างนี้” 

“ก็ได้ค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะ”

เมื่อกลับมาถึงคอนโดฟรอสฉัน ฟรอส พี่เรนก็นั่งรวมกลุ่มกันเพื่ออ่านแฟ้มที่ได้มา ข้อความในแฟ้มก็เหมือนกับแฟ้มที่บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับคดีที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียนทั่วๆไป แต่ที่แปลกคือหน้าหลังสุดของแฟ้มเป็นเหมือนสมุดเล่มเล็กๆที่เอาไว้จดบันทึกสิ่งต่างที่ทำในแต่ละวัน

=

12 พฤษภาคม

สวัสดีไดอารี่ พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว จะต้องไปโรงเรียนแล้ว ทำไมเวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วอย่างนี้นะ เรารู้สึกเหมือนยังไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำเลย  วันนี้คุณหมอสั่งให้เรานอนอยู่แต่บนห้องทั้งวันอีกแล้วล่ะ เพราะโรคนั้นมันกำเริบอีกแล้ว เมื่อไหร่เราจะหายสักทีนะ เห็นคุณแม่บอกว่าจะหาย จะหายทุกที หวังว่ามันคงจะเป็นแบบที่คุณแม่บอกนะ

13 พฤษภาคม

    วันนี้เราไปโรงเรียนมา มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด เรากลับคิดว่าเราโชคดีซะอีก ที่ได้อยู่ห้องเดียวกับ ‘เธอคนนั้น’ ทำให้รู้สึกเหมือนมีกำลังใจขึ้นมาเยอะเลย แค่คิดว่าจะได้เจอเธอคนนั้นทุกๆวัน ก็เหมือนกับว่าหัวใจเต้นแรงผิดปกติ ชักอยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆซะแล้วสิ

17 พฤษภาคม

    ไม่ได้เขียนแกซะนานเลยนะไดอารี่ ก็ช่วงนี้เรายุ่งๆน่ะ รู้มั้ยวันนี้เราได้จับกลุ่มทำรายงานกับเธอคนนั้นด้วยล่ะ ดีใจจริงๆเลย เหมือนฝันไปเลยเนอะที่เธอคนนั้นเข้ามาคุยด้วย เอ่อ!ลืมบอกไปเมื่อวานคุณหมอบอกว่าอาการของเราดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็คงหายดีแล้วล่ะ รู้สึกว่าช่วงนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเนอะ

27 พฤษภาคม

     ดีนะ ไดอารี่ นี่ๆแกรู้มั้ยว่าวันนี้ที่โรงเรียนยุ่งมากๆเลย เห็นเขาว่ากันว่ามียาเสพติดระบาดในโรงเรียน แล้วยังมีข่าวลือมาอีกนะ ว่าเธอคนนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย แต่เราไม่เชื่อหรอกนะ ยังไงก็ไม่เชื่อ.... เอ๊ะ! ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย เราขอไปนอนก่อนนะ

4 มิถุนายน

     ไดอารี่ เราจะทำยังไงดี เธอคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้อง กับเรื่องยาเสพติดจริงๆด้วย จะทำยังไงดีล่ะ เราไม่อยากให้เธอคนนั้นเดือดร้อน ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจกับสิ่งที่เธอทำลงไปเลย ใช่แล้ว!เราต้องไปเตือนเธอจริงมั้ยไดอารี่ เราต้องไปคุยกับเธอคนนั้นให้รู้เรื่อง มันต้องมีทางออกที่ดีกว่าให้เธอคนนั้นเดือดร้อนแน่ๆ

ฉันพลิกไดอารี่ไปหน้าถัดไป แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่รอยขีดเขียนใดๆ

ไดอารี่นี่คงถูกเขียนแค่นี้สินะ แล้ววันอื่นล่ะทำไมมันถึงจบแค่นี้ ฉันเงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉัน ฟรอสทำสีหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ส่วนพี่เรนกำลังมองกลับมาที่ฉันด้วยท่าทางงงงวย

=

“นี่มันเป็นไดอารี่ของใครกัน” ในที่สุดฉันก็พูดขึ้น

“ก็คงเป็นไดอารี่ของใครสักคนเมื่อ 3 ปีที่แล้วล่ะมั้ง ดูนี่สิที่หน้าปกมี พ.ศ. บอกไว้ด้วย” เขาชี้ไปที่หน้าปกไดอารี่ที่มีรอยปากกาเขียนหวัดๆเอาไว้

=

“พ.ศ. ของเมื่อ 3 ปีก่อน” 

“แล้วทีนี้พวกยูจะเอาไงต่อล่ะ”

“ไม่รู้สิคงต้อง หาข้อมูลเพิ่มเติมก่อน” ฉันตอบพลางเดไดอารี่และอ่านทวนอีกครั้ง

=

“งั้นวันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยมาว่ากันใหม่” จู่ๆฟรอสก็พูดขึ้น พร้อมกับดึงไดอารี่ที่อยู่ในมือฉันไป ก่อนที่จะลุกและเอาไปเก็บไว้ในลิ้นชัก

“งั้นไอก็คงต้องกลับห้องก่อนนะใบมิ้นท์ บาย...” 

หลังจากที่พี่เรนออกไปจากห้องประมาณ 2 นาที ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ฟรอสที่ตอนนี้อยู่ในท่าท้าวโต๊ะมองออกไปนอกหน้าต่างห้องก็พูดขึ้นเบาๆเหมือนกับว่าพูดกับตัวเองมากกว่า

“ไดอารี่นั้น คิดว่าไงบ้าง”

=

“นายพูดกับฉันงั้นเหรอ” ฉันถามอย่างลังเล

“ก็เอ่อน่ะสิ! ไม่ถามเธอแล้วจะให้ถามหมาที่ไหนล่ะ”

อะ! ที่หลังนายก็พูดเสียงดังๆสิ >O<

“ก็ไม่ได้คิดว่าไงนี่”

“นี่เธอโง่ หรือเธอซื่อ(บื้อ)กันแน่นะ” ฟรอสส่ายหัวอย่างปลงๆ (ฉันทำอะไรผิดอ่ะToT)

=

“เธอลองคิดดีๆสิ เมื่อ 3 ปีที่แล้วมีคดีอะไรที่ดังไม่แพ้ คดียาเสพติด”

คดีที่ดังไม่แพ้คดียาเสพติดงั้นเหรอ หรือว่า....

“คดีฆ่าตัวตายของนัฐ!” ฉันโผล่งขึ้นอย่างเข้าใจอะไรบางอย่าง ฟรอสยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะพูดต่อ

“ปิ้งป๊อง ! แล้วฉันก็คิดว่านี่น่าจะเป็นไดอารี่ของนัฐ แต่ที่ฉันสงสัยก็คือ ‘เธอคนนั้น’ ในไดอารี่คือใครกันแน่”

“งั้นถ้าเราหา ‘เธอคนนั้น’ ในไดอารี่เจอก็เท่ากับว่าเราไขคดีได้ทั้งหมดน่ะสิ”

“ฉลาดขึ้นแล้วนี่นา”

=

นายชมหรือนายด่าฉันกันแน่เนี่ย -_-^^

“เอ่อ! แล้วฉันขอบอกเธออีกอย่างนะ” ฟรอสพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน ดวงตาสีเทาหม่นแสงลงนิดๆ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้เธอเชื่อใจฉัน ให้เหมือนกับที่ฉันเชื่อใจเธอนะ”

=

และในระหว่างที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากอุ่นก็โน้มลงมาจูบที่เปลือกตาข้างซ้ายของฉัน ทำเอาฉันอ้าปากค้างอย่างตกใจ หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

=

“ฉันไปอาบน้ำนะ” ฟรอสพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะเดินผละออกไปเข้าห้องน้ำ

จูบที่เปลือกตางั้นเหรอ..... มันแปลว่าอะไรนะ

=

*************************************

=

>>อย่าลืมเม้น+โหวตด้วยนะค่ะ<<

แล้วก็ถ้าใครมาอ่านแล้วไม่เคยเม้นเลย ช่วยๆกันเม้นหน่อนนะค่ะ ถือว่าเป็นกำลังใจให้นักเขียน