คุยกันก่อน.....

โย่~ สวัสดีตอนสายๆค่ะ ^^  1 อาทิตย์เนี่ยผ่านไปเร็วจริงๆนะค่ะเพื่อนๆทุกคนสบายดีหรือเปล่าเอ่ย

ทรายเพิ่งหายป่วยค่ะ ยังไงก็ขอให้เพื่อนๆอย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเหมือนทราย -_-^^

เอาล่ะ! เข้าเรื่องดีกว่า ใกล้แล้วนะค่ะ ใกล้จะรู้ตัวคนร้ายแล้วนะ ฮิๆ อีกไม่กี่ตอนเอง

ตอนนี้ปริศนาเริ่มคลี่คลายๆ ^-^' ยังจำ 'มิสเตอร์วาเลน' กันได้ป่าว ถ้าจำไม่ได้ก็กลับไปอ่านตอน >>>>Chapter 5 คู่ปรับคนใหม่ (ที่ยังเป็นปริศนา)

เอาล่ะเชิญอ่านต่อได้เลยคะ ^^

=

*******************************************

=

>>Chapter 21 ปริศนาข้อสุดท้าย<<

=

ในที่สุดเช้าวันจันทร์อันแสนแจ่มใสก็มาถึง

“สายๆๆ แล้ว!!!!” ฉันร้องลั่นพลางวิ่งไปตามทางเดิน เพื่อเข้าห้องเรียน

=

กร....กรี๊ดดดดดด!!!!!! แปดโมงจะครึ่งแล้ว ไอ้บ่าฟรอส!!!!! แกบังอาจไม่ยอมปลุกช้าน!!!!!! TOT

“แฮ่กๆ ขะ...ขออนุญาตค่ะ” ฉันยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง สายตาของเพื่อทุกคนมองมาที่ฉันอย่างประหลาดใจ

อะไรวะ! ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง ( -_-“ )

=

“เอ่อ... นักเรียนค่ะ คือว่า...” มาสเตอร์นีน่าพูดอย่างอ้ำๆอึ้งๆ

“มาสเตอร์!” แต่ก็ที่มาสเตอร์นีน่าจะทันพูดจบ เสียงยัยออมที่นั่งอยู่หลังห้องก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน “สงสัยญาณินจะร้อนมากไปหน่อยน่ะค่ะ”

=

สิ้นเสียงยัยเพื่อนตัวแสบเพื่อนทั้งห้องก็หัวเราะออกมาพร้อมกันเบาๆ

ร้อนไปหน่อย -_-? หมายความว่าไง

=

ฉันเดินเข้ามาให้องอย่างงงงวย ก่อนจะมานั่งที่นั่งข้างๆฟรอส

“ออมทำไมเพื่อนมองฉันแปลกๆล่ะ”

ฉันมองเพื่อนในห้องที่มองมาที่ฉัน ก่อนจะหันไปซุบซิบแล้วหัวเราะกันยกใหญ่

ฉันทำอะไรผิดเนี่ย....

“สงสัยยังไม่รู้ตัวจริงๆ” ฟรอสที่นั่งข้างๆพูดกลั้วหัวเราะ

ชิชะ! อย่ามาหัวเราะฉันนะเฟ้ย! >O<

=

“มิ้นท์แกนึกยังไงใส่กางเกงลายหมีน้อยมาโรงเรียนแทนกระโปรงเนี่ย” น้ำฟ้าที่นั่งอยู่ข้างหน้าถามขึ้น

=

“กางเกงลายหมีน้อย” ฉันก้มหน้ามองเบื้องล่างทันที แทนที่มันควรจะเป็นกระโปรงนักเรียนแต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าฉันกลับไม่มีเค้าว่าจะใช่เลยแม้แต่น้อย กางเกงนอนลายหมีน้อยสีชมพูที่ฉันใส่นอนเมื่อคืน

“O[ ] O”

อ้ากกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“น้ำฟ้าฉันขอบใจแกมากๆเลย” T^T ฉันพูดขณะที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับยัยน้ำฟ้า

“ไม่เป็นไรๆ พอดีช่วงนี้ต้องมาซ้อมวิ่งน่ะ เลยหยิบติดมือมาด้วย” น้ำฟ้าโบกมือปัดเหมือนกลับจะบอกว่าไม่ต้องใส่ใจ

=

นี่ดีนะที่ยัยน้ำฟ้ามีชุดพละมาด้วยไม่อย่างนั้น ฉันต้องใส่ชุดนักเรียนกางเกงลายหมีน้อยทั้งวันแน่ๆ

“เปลี่ยนเสร็จแล้วเหรอ” ยัยออมที่นั่งกินขนมอยู่ถามขึ้นเมื่อฉับกับน้ำฟ้าเดินเข้าห้องมา

=

“มีตามั้ยไอ้ออม แล้วที่แกกินอยู่นั่นขนมของฉันใช่มั้ย”

“เปล๊า! ขนมนี่ฉันเจอมาต่างหาก” ยัยออมปฏิเสธเสียงสูง

“แกเจอมาจากใต้โต๊ะของฉันน่ะสิ เอาคืนมานะ”

“ไม่ให้!” ยัยออมพูดพร้อมกับออกวิ่งไปรอบๆห้องโดยมีฉันวิ่งตามไปติดๆ

=

ปึก!

“โอ้ย!” ฉันล้มก้นจ้ำเบ้า ก่อนที่จะมีเสียงแหลมสูงของใครคนหนึ่งดังขึ้น

“นี่ยัยลิงบ้ามีตาหัดดูทางให้ดีๆหน่อยสิ”

=

“แอม” ฉันพึพำเสียงเบาพร้อมมองคนข้างหน้าอย่างหาเรื่อง

“อะไรย่ะยัยชะนีหายหัวไปไหนมาตั้งหลายวัน”

ออมเดินมาสมทบพร้อมกับเพื่อนๆในห้องต่างหยุดหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง

“หึ! พอดีว่ามีธุระสำคัญนิดหน่อย” ยัยแอมตอบ

“ธุระสำคัญหรืออายที่โดนซ้อนแผนกันแน่” ฉันเยาะเย้ยเสียงเบา ต่มีหรือหูชะนีอย่างยัยแอมจะไม่ได้ยิน

=

“แกว่าอะไรนะยัยมิ้นท์”

“เปล๊า! ฉันก็แค่พูดลอยๆ”

“กะ...แก...” 

=

“เอ่อ... ขอโทษนะค่ะ” เด็กผู้หญิงเกรดสิบคนหนึ่งที่ยืนเหมือนจะเอาตัวแนบเข้าไปกับบานประตูพูดขึ้น ทำให้ฉัน แอม และออม ต้องหันไปมองอย่างช่วยไม่ได้

=

“ค...คือว่า มาสเตอร์อลิซซ่าให้มาเรียกพี่แอมเข้าพบค่ะ” เจ้าหล่อนพูดด้วยน้ำเสียงกล้ากลัวๆก่อนจะหันหลังกลับแล้ววิ่งออกไปดื้อๆ

=

“ชิ! ขัดจังหวะซะได้” ยัยแอมเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

“ออม!” ฉันเรียกเพื่อนสนิทเสียงดัง

“อะไรของแก”

“ขนมช้าน!!!!” และศึกแย่งขนมก็ดำเนินต่อไปอีกครั้ง

“นี่” ฟรอสเรียกฉันเสียงเบาเมื่อเรากำลังเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้

“มีอะไร”

“เธอช่วยถามเรื่องนัฐกับเพื่อนๆของเธอให้ฉันหน่อยสิ”

“แล้วทำไมนายไม่ถามเองล่ะ” =O=

=

“ก็ฉัน... ไม่กล้านี่ เธอถามแหละดีแล้ว”

ไรหว่า... งี้ก็เอาเปรียบกันอ่ะดิ่ -_-;

“เอางี้แล้วกัน เราแบ่งกันถามจะได้ยุติธรรม ดีมั้ย”

“ก็ได้” 

เมื่อออดเลิกเรียนดังขึ้น ฉันกับฟรอสก็แยกย้ายกันไปถามเพื่อนๆ เกี่ยวกับเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อน แต่กลับไม่มีใครรู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว จะมีก็แค่ข้อมูลเล็กน้อยๆที่เป็นข่าวลือออกมาเท่านั้น ไม่มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับ ‘เธอคนนั้น’ เลยแม้แต่น้อย

=

“ฟรอสทำไงดีอ่ะ ไม่มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับนายนัฐเพื่อนนายแบบจริงๆจังๆซักคน” อะไรว่ะ ถามเพื่อนเกือบจะทุกคนที่รู้จักแล้ว ไม่เห็นมีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับนายนงนายนัฐนี่เลยสักคน >O<

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

=

“เฮ้อ~” เสียงถอนหายใจของฉันกับฟรอสดังขึ้นพร้อมกันอย่างสิ้นหวังไร้หนทาง

ถ้าให้กลับไปเริ่มที่ศูนย์ใหม่ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะเฟ้ย! >O<

“เอ่อ... เธอช...ชื่อมิ้นท์ใช่มั้ย” เด็กผู้หญิงใส่แว่นคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน

=

“ใช่ทำไมเหรอ” ฉันรู้จักกับยัยนี้ด้วยเหรอเนี่ย

“คือว่า... เธอกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับนัฐใช่มั้ย”

“เธอรู้จักนายนั้นงั้นเหรอ” ฉันพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

=

“เอ่อ...ก็...เคยอยู่ห้องเดียวกันมาก่อนน่ะ แล้ว...เธอจะหาข้อมูลเรื่องนี้ไปทำไมเหรอ” เจ้าหล่อนถามกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ

=

“คือพวกเราต้องการรู้อะไรบ้างอย่างน่ะ เธอรู้เรื่องอะไรมางั้นเหรอ” ฟรอสที่ตอนแรกยืนฟังอยู่เงียบๆถามขึ้นบ้าง “เธอรู้หรือเปล่าว่าก่อนนัฐจะกระโดดตึกฆ่าตัวตายเขาสนิทกับผู้หญิงคนไหน”

=

“เขาไม่ได้ฆ่าตัวตายนะ!!!!!!!” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างลืมตัวก่อนที่จะตะคลุบปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน “ขอโทษ”

เธอพูดเสียงอ่อยก่อนที่จะก้มหน้างุดๆ “แต่ว่าเขาไม่ได้ฆ่าตัวตายจริงๆนะ ฉันเห็นกับตาว่ามีคนผลักเขาลงไป

=

ม...มี..มีคนผลักงั้นเหรอ OoO ฉันตะลึงกับคำพูดของผู้หญิงคนนั้น

“ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผลักเขาลงจากตึก” เธอเล่าเสียงสั่น

“แล้วเธอรู้มั้ยว่าคนๆนั้นคือใคร” ฉันถามขึ้นบ้าง

=

“ไม่รู้ ฉัน...ไม่รู้จัก” เธอตอบพร้อมส่ายหน้าอย่างแรง “แต่เห็นมีคนเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแอ๋ม หรือแอมเนี่ยแหละ”

=

ยัยแอม!!!! ฉันหันไปมองหน้าฟรอสอย่างมีความหมาย และเหมือนกับว่าเขาก็คิดเหมือนฉันเช่นกัน

“แล้วทำไมเธอไม่บอกตำรวจล่ะ” เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงยังเก็บเงียบตั้ง 3 ปี

=

“ฉันบอกแล้วนะ แต่ตำรวจไม่เชื่อน่ะสิ เขาบอกว่าฉันไม่มีหลักฐาน” 

“แล้วนอกจากเธอ ผู้หญิงคนนั้น ยังมีคนอื่นอีกหรือเปล่า”

“มี! มีสิ คนที่เป็นประธานนักเรียนอยู่ตอนนี้ไง”

=

“พ...พี่ไวน์งั้นเหรอ” ฉันพูดออกมาอย่างตกใจ เหมือนกับมีฟ้าผ่าลงมาทำให้ชาวาบไปทั้งตัว

อย่าบอกนะว่าพี่ไวน์จะเป็น ‘มิสเตอร์วาเลน’ 

=

“มิ้นท์! เธอออกไปตามหาแอมนะ ส่วนฉันจะต้องไปคุยกับนายประธานนักเรียนนั้นสักหน่อยแล้ว” ฟรอสพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งออกไปโดยที่ฉันยังไม่ทันตอบรับหรืปฏิเสธ

=

ฉันมองตามหลังฟรอสที่วิ่งออกไปนอกโรงเรียนด้วยความรู้สึกใจหาย เหมือนกับว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น ขอให้เขาอย่าเป็นอะไรด้วยเถอะ

=

“นี่! ขอบคุณนะ” ฉันหันไปพูดกับเด็กผู้หญิงใส่แว่นคนนั้นก่อนที่จะวิ่งออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้หันกลับไปมองเธออีกเลย

ในหัวคิดแต่ว่าถ้าหายัยแอมให้เจอปริศนาข้อสุดท้ายก็จะกระจ่างขึ้นสักที เรื่องนี้ใกล้จบแล้ว....

=

โดยไม่รู้เลยว่าริมฝีปากบางของเด็กคนนั้นได้พึมพำชื่อใครอีกคนออกมา

“เรน... เขาก็อยู่ในตุการณ์นั้นด้วยนะ”

=

*******************************************

=

อย่าลืมเม้น + โหวต เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แต่งนะค่ะ ^^ งุงิ

=

คนที่เข้ามาอ่านแล้วไม่เม้น ขอให้ไม่มีแฟนเย้ย

(-_-; แรงไปป่าวเนี่ย)