คุยกันก่อน........
สวัสดีค่ะ ในที่สุด ตอบจบก็มาถึงนะค่ะ แต่ยังไงก็อย่าลืมบทส่งท้ายนะ ดังนั้นทรายก็เลยยังไม่ขอเขียนว่า END นะค่ะ
*
วันพุธนี้ทรายจะลงบทส่งท้ายค่ะ ช่วยติดตามกันด้วยน้า จะได้เครียดเรื่องทั้งหมด เก็บตกเรื่องที่ยังเหลือ แล้วทรายจะเมาส์ตัวละครในเรื่องให้ฟังเหมือนเดิมค่ะ
*
ในความคิดทรายเรื่องนี้มันไม่ดีเท่าไหร่ยังไงก็ขอโทษด้วยจริงๆนะค่ะ ถ้ามีข้อผิดพลาดประการใด ทรายก็ขออภัยด้วยนะค่ะ
เรื่องหน้าทรายจะพยายามปรับปรุงค่ะ
*
เอ่อ...พูดถึงเรื่องหน้า เพื่อนๆก็คงเห็นกันแล้วนะค่ะ ไอ้รูปที่อยู้ข้างบนนั่นแหละ เรื่องนี้ทรายกับเพื่อนแต่งด้วยกันค่ะ ขอฝากด้วยนะค่ะ
เดี๋ยวรายละเอียดทรายจะบอกให้ฟังวันหลังนะ
ส่วนวันนี้ก็อย่าลืม เม้น+โหวตนะค่ะ^^
*
********************************************
=
>>Chapter 27 My little princess<<
=
ฉันเดินกลับไปกลับมาอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดยิกๆอย่างเอาเป็นเอาตาย
(ตรูดดดดดดด........ตรูดดดดดด.......ตรูดดดดดดดด)
ฮือๆ TOT รับสิยัยเอริรับสิ!!!!
=
(ฮัลโหล)
เอริ!!!!!!!
(เฮ้ย! ไอ้มิ้นท์แกหายไปไหนว่ะ ฉันบอกว่าให้แกรออยู่ในร้านอ่ะ กลับมาอีกทีแกหายจ๋อยไปแระ)
=
กะ...ก็...ฉะ...ฉันวิ่งตามคนมาอ่ะ T^T
(วิ่งตามใครของแก?)
ฟรอส...
(แกจะบ้าหรือไงไอ้มิ้นท์! นายฟรอสจะมาอยู่ที่นี่ได้ไงล่ะ)
.................
เอ่อ.... เขาจะมาอยู่นี่ได้ไงกันที่นี่เกาหลีนี่นา ไม่ใช่ที่แคนนาดาสักหน่อย
(มิ้นท์...)
หืม...
(แกอยู่ไหนอ่ะ เดี๋ยวฉันไปรับ)
=
เอ่อ.... ฉันมองไปรอบๆ แต่จะมองไปทางไหนก็เจอแต่คน คน คน และคน ทั้งนั้นเลย ฉันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน (รู้ก็ไม่ใช่คนหลงทางแล้ว -_-^^)
ไม่รู้อ่ะ
(เฮ้อ...แล้วรอบๆตัวแกเป็นยังไงอ่ะ) - O
อ๋อ! เป็นลานกว้างๆอ่ะ ตรงกลางมีน้ำพุ แล้วก็คนเยอะๆอ่ะ
(อ๊ะ! แกอยู่ที่นั้นแล้วเหรอ)
หืม...เมื่อกี้ยัยเอริมันพูดอะไรพึมพำๆนะ
แกว่าอะไรนะเอริ
(หา! เปล่าๆ ฉันรู้แล้วว่าแกอยู่ที่ไหนรอฉันอยู่ตรงนั้นนะ ทีนี้ก็อย่าเดินไปไหนล่ะ)
อืม...
ปิ๊ด!
=
ฉันเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเดินไปนั่งม้านั่งที่เขาจัดไว้รอบๆน้ำพุ ฉันหยิบแหวนสองวงที่ห้อยอยู่ที่คอขึ้นมาดู แหวงทั้งสองสะท้อนแสงไฟในยามค่ำคืนทำให้ดูสวยกว่าปกติ ตัวเรือนของแหวนทำจากทองคำขาวเช่นเดียวกับสร้อยที่คล้องมันไว้ด้วยกัน และอย่างที่บอกไปแล้วว่าแหวนทั้งสองถูกสลักด้วยอักษรแอลฟาเบท(Alphabet)
=
My little princess ฉันพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะหยิบแหวนอีกวงขึ้นมาดู
Sorry
ขอโทษงั้นเหรอ....
พรึบ!
จู่ๆไฟบริเวณลานกว้างก็ดับพรึบลงอย่างกะทันหัน
เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!!!!
ฉันมองไปในความมืดอย่างตื่นตระหนก เสียงผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้น ถึงฉันจะฟังภาษาเกาหลีไม่ออก แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคนพวกนี้ก็ตกใจไม่ใช่น้อยที่ไฟบริเวณนี้ดับอย่างกะทันหัน
ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหายัยเอริอีกครั้ง และนั้นก็เป็นเวลาเดียวกับที่ดวงไฟหลากสีที่ถูกประดับไว้เพื่อเทศกาลพิเศษ ค่อยๆสว่างขึ้นทีละดวง พร้อมๆกับเสียงไวโอลิน ที่ดังมาจากคนที่อยู่ตรงหน้าฉันห่างออกไปหลายเมตร
=
ฟะ...ฟรอส
เสียงไวโอลินดังสอดประสานไปพร้อมกับสายลมยามค่ำคืนเป็นทำนองที่แสนจะคุ้นหู
My little princess .
=
ดวงตาสีควันเงยขึ้นมามองที่ฉัน รอยยิ้มขี้เล่นถูกระบายที่ริมฝีปากบาง
ไม่รู้ว่านี่เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว ที่เสียงของไวโอลินยังดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสักที
=
ฉันเอามือขึ้นมาจับที่หน้าอกข้างซ้าย นี่!ฉันใจเต้นแรงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย >////<
ในที่สุดก็เหมือนพระเจ้าจะเห็นใจหัวใจดวงน้อยๆของฉัน ไวโอลินที่ฟรอสเล่นเริ่มช้าและเบาลงเรื่อยๆ ก่อนที่เสียงของมันจะหยุดลง
ตึก...ตึก...ตึก
=
ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าที่เขาก้าวเข้ามาหาฉันอย่างชัดเจน (มันเงียบขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย = O =)
หลับตาลงหน่อยสิ
หะ...หา! หลับตางั้นเรอ O ฉันเงยหน้ามองฟรอส ประมาณว่า ให้ทำอะไรนะ ก่อนที่จะเห็นสีหน้าเขาที่ส่งกลับมาว่า ก็ทำแบบที่บอกนั้นแหละ ฉันเลยหลับตาลง แม้ว่าจะยังงงกับสิ่งที่เขาบอกให้ทำอยู่นิดๆก็เถอะ
=
ฉันรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่บริเวณเปลือกตาข้างซ้าย
OoO
นะ...นายทำอะไรน่ะ ฉันเบิกตาโพลง ก่อนที่มือจะตะคลุบปิดที่ตาข้างซ้ายอย่างตกใจ แต่นายบ้านั่นกลับส่งยิ้มแบบแปลกๆมาให้แทน
นี่เขาคิดจะฆ่าฉันหรือไงเนี่ย...
=
รู้หรือเปล่า ว่าจูบที่เปลือกตาหมายความว่าไง จู่ๆฟรอกก็ถ้าขึ้น ทำให้ฉันส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
เรื่องอย่างนี้ใครจะไปรู้วะ!
มันหมายความว่า....
............. ตึกตัก...ตึกตัก....ตึกตัก....
ว่า.......
............ ตึกตัก....ตึกตัก....ตึกตัก....
ว่า...
เฮ้ย! บอกว่าเร็วๆดิ่วะ ว่าหมายความว่ายังไง
อีตาบ้าจะมามัวอมพะนำอะไรอยู่!
ฮ่าๆๆๆ
=
หัวเราะอะไรของนาย = 3 =
ฮ่าๆๆๆๆ
หยุดเดี๋ยวนี้นะ
โอเคๆ ฉันก็แค่คิดว่าเธอโกรธจนไม่อยากฟังซะแล้ว เห็นมองหน้าฉันนิ่งเลย ^^
แล้วจะบอกได้ยังล่ะ!
=
อืม... มันแปลว่าฉันกำลังตกหลุมรักเธอ เขายิ้มน้อยๆ ก่อนพูดต่อว่า แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าจูบที่ตรงไหนถึงแปลว่าฉันรักเธอ
............
ไม่รู้ล่ะสิ งั้นเดี๋ยวฉันบอกให้ ^O^ เขาก้มลงมาจนหน้าของเขาติดกับหน้าของฉัน ฉันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ก่อนที่จะมีสัมผัสหวานละมุนที่ริมฝีปาก
=
ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันรักเธอ ฟรอสถอนริมฝีปากออกก่อนที่จะพูดเสียงเบา เอ๊ะ! หรือยังไม่รู้
รู้แล้วๆ >///< ฉันก้มหน้าหลบริมฝีปากที่ก้มลงมาอีกครั้ง
ฟรอสยิ้มน้อยๆ ก่อนเอื้อมมือมาหยิบแหวนสองวงที่คล้องเอาไว้ที่คอของฉัน
=
ดีจังที่เธอคล้องมันไว้ เขาลูบแหวนเบาๆ
..............
Im sorry เธอจะให้อภัยฉันได้หรือเปล่า
.............
เฮอ~ ไม่งั้นเรอ ฟรอสพูดเองเอ่อเอง
............
งั้นฉันก็ขอให้เธอมีความสุขนะ
ฉันมองนายฟรอสที่หันหลังกลับและค่อยๆเดินออกไปไกลเรื่อยๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น
=
ปล่อยช้านนนน!!!!! ปล่อยช้านนนนโว้ยยยยย!!!!!! ไอ้เอริ ออมที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนพยายามวิ่งเข้ามาหาฉัน แต่ถูกยัยเอริจับตัวไว้
ออมใจเย็นๆ T^T <<<<< เอริ
แกรู้มั้ย! ว่าฉันต้องเสียค่าเครื่องบินเท่าไหร่ที่ไปตามแฟนแกกลับมาจากแคนนาดาน่ะ ห๊ะ!!!!!! ไอ้ออมตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพยายามจะวิ่งมากระชากหัวฉัน
=
น่ากลัวจริงวุ้ย! เพื่อนฉัน
ไอ้มิ้นฉันจะจับเพื่อนแกไว้ไม่ไหวแล้วนะโว้ย! เสียงยัยเอริดังแทรกขึ้นมา
แกให้อภัยไอ้บ้านั้นเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าแกแน่!
แล้วใครบอกล่ะว่าฉันไม่ให้อภัย ฉันตะโกนกลับไปให้ออม ทำให้ออมชะงักกึก หึๆ สะจาย~ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ =3=
ฉันหันกลับไปหาฟรอสที่ยังยืนหันหลังให้ฉันอยู่
ฉันก็แค่อยากจะแก้แค้นคืนนิดๆหน่อยๆเอง นี่!ฟรอส นายรู้มั้ยว่าฉันให้อภัยนายตั้งแต่ที่ได้อ่านคำที่สลักไว้ในแหวนแล้ว ฉันพูดก่อนที่จะเสมองไปทางอื่น
=
แสบนักนะ! เขาพึมพำออกมาเบาๆก่อนที่จะเดินมาหาฉันอย่างเอาเรื่อง พร้อมกระตุกยิ้ม (น่ากลัว) ที่มุมปาก
ฉันถอยหลังอย่างตกใจ เฮ้ยๆ เรื่องชักจะไม่ค่อยดีแล้วสิ -_- ^^ ฉันแค่อยากจะแกล้งนายเล่นๆเองนะ
=
มาให้ฉันทำโทษซะดีๆเลย
ห๊ะ! ฮ่าๆๆๆๆๆ ฟะ..ฟรอส พอกะ...ก่อน ฮ่าๆๆๆๆ ฉันดิ้นไปมาเมื่อนายฟรอสจู่ๆก็มาจั๊กจี้ฉันซะอย่างนั้น
ฮ่าๆๆๆ พะ...พอเถอะ
อยากให้พอใช่มั้ย งั้นเธอก็บอกรักฉันก่อนสิ ^_^ รอยยิ้มเคลือบยาพิษ
ฮ่าๆๆๆ มะ...ไม่อาววว... ฮ่าๆๆๆๆ
ไม่งั้นเหรอ งั้นฉันก็ไม่หยุด
ฮ่าๆๆๆ หะ หยุด....ฮ่าๆๆๆๆ กะ....ก็ได้..บะ..บอก....แล้ว
ว่ามาสิ
ฉะ...ฉัน...รัก...นาย ฉันหายใจเข้าอย่างรัวเร็วเพื่อสูดอากาศให้เต็มปอด
บอกอีกทีสิ
มะ...โอเคๆ ฉันรักนาย ฉันที่กำลังจะปฏิเสธคำสั่งของฟรอสหยุดชะงัก เมื่อเห็นมือที่ยืนมาเตรียมจี้ฉันอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะดึงฉันเข้าไปกอด ทำให้หน้าของฉันซุกอยู่ที่หน้าอกกว้างของเขา >////<
=
ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก
อืม....ฉันรู้แล้วล่ะ ^.^
*
ฉันเคยตั้งคำถามกับตัวเองหลายคำถาม ซึ่งมันดูเป็นคำถามที่งี่เง่านิดๆในความคิดของฉัน เช่น ความรักคืออะไร มาจากที่ไหน หรือเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าจะให้บอก ฉันก็คงจะบอกว่าตอนนี้ ฉันก็ยังหาคำตอบให้กับคำถามพวกนี้ไม่ได้เช่นกัน แต่ฉันรู้แล้วล่ะว่า คำตอบของคำถามพวกนี้ไม่ว่าจะมันจะเป็นยังไง มันก็ไม่สำคัญทั้งนั้น เพราะ...สิ่งที่ฉันรู้คือ ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้นเอง.....
=
*********************************************
=
=
m.tokiya>>Chapter 25 การจากลา<<
แล้วทีนี้นะ ยัยน้ำฟ้าก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะ ตลกมากๆ เลย ฮ่าๆๆ >.<
.........
=
มิ้นท์ แกช่วยขำกับฉันด้วยได้ป่าวว่ะ ให้ฉันพูดคนเดียว หัวเราะคนเดียว เดี๋ยวคนอ่านเขาก็หาว่าฉันเป็นบ้านะโว้ย!!! >O<
เรื่องของแกสิ -_-^^ ฉันละสายตาจากไอ้ออมก่อนที่จะหันไปกินขนมต่อ อย่างไม่สนใจ
เฮ้อ~ แกจะเงียบแล้วกินไปถึงเมื่อไหร่ว่ะ เปลืองขนมของฉันจริงๆเลย บลาๆๆๆ
ติ้ง...ต่อง
ใครมาตอนนี้ฟร่ะ =O= ออมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเดินออกไปเปิดประตูหน้าบ้าน ปล่อยให้ฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในห้อง
ผ่านไปหลายนาทียัยออมก็ไม่กลับขึ้นมาสักที สงสัยมันคงหลงบ้านตัวเองแล้วล่ะมั้ง -_-;;
แกร็ก...
=
ใครมาเหรอออม... ฉันถามเสียงเนื่องๆก่อนที่จะชะงักค้าง เพราะคนที่เข้ามาในห้องกลับไม่ใช่ยัยเพื่อนตัวแสบ
ฟรอส....
=
นายมาทำไม ฉันถามออกไปอย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนขอบตาร้อนผ่าว
คือ... ฉันแค่อยากมาหา.....
แค่นั้นงั้นเหรอ
อืม
=
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด ก่อนที่ฟรอสจะเริ่มเป็นฝ่ายพูดก่อน
ฉันอยากจะขอโทษ...
นายจะมาขอโทษฉันทำไม ฉันก้มหน้าลงพื้นเพื่อหลบสายตาสีควันของคนข้างหน้า
=
ขอโทษที่ฉัน... โกหกเธอ ฟรอสพูดเสียงเบา
ฉันหลับตาลงช้าๆ รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆไหลลงมาอาบแก้ม
พรุ่งนี้ฉันจะกลับแคนนาดา ฉันมาเพื่อบอกเธอแค่นี้แหละ เขาพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้อง
=
ฟรอส! ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด!!! จะไปไหนก็ไป!!!!!!
ปัง!!!!!
ฉันตะโกนสุดเสียงพร้อมกับกระแทกประตูปิด
=
เกลียดๆๆๆๆ TOT เกลียดตัวเอง ทำไมฉันต้องร้องไห้ ทั้งที่บอกว่าเกลียดแท้ๆ ทำไมฉันกลับรู้สึกหัวใจเต้นแรงไปกับดวงตาสีควันนั้น ทำไมมือของฉันถึงต้องการดึงเขาไว้ไม่ให้ไป ทำไมฉันถึงต้องหลงดีใจไปกับคำขอโทษของเขา ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม
=
ทั้งๆที่เขาไม่คิดจะหันกลับมามองฉันเลยสักครั้ง ทำไม ทำไมฉันถึง..... หลงรักเขาได้ล่ะ ทำไม....
=
มิ้นท์
ฮือๆ ฮึก ฮือๆ TOT
มิ้นท์
=
อะ...ออม ฉันโผเข้ากอดออมที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
ร้องไห้อีกแระ แกอย่าทำเป็นเด็กเล็กๆได้มั้ย คราวที่แล้วก็ยัยน้ำฟ้า คราวนี้ยังมาเป็นแกอีก รู้มั้ยว่าคนเป็นเพื่อนแบบฉัน ไม่สบายใจแค่ไหน น้ำเสียงอ่อนโยนดังอู้อี้มาจากออม
ฉันขอ ขอแค่ครั้งนี้ ฮึก แค่ครั้งนี้ ฮึก ครั้งสุดท้าย T^T
ครั้งสุดท้ายจริงๆนะ
อืม....
=
เช้าวันต่อมาฉันมาโรงเรียนเหมือนปกติ
สวัสดีน้ำฟ้า
กรี๊ดดดดด!!!!!! เธอเป็นใครอ่ะ T^T ยัยน้ำฟ้าร้องอย่างตกใจก่อนที่จะกระโดดออกห่างจากตัวฉัน
=
อะไรของมันว่ะ จำเพื่อนตัวเองไม่ได้หรือไง ฉันไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนั้นสักหน่อย -_-^^
แกจำฉันไม่ได้จริงๆหรือแกล้อฉันเล่นเนี่ย ยัยน้ำเน่า O
เอ่อ.... มะ...มิ้นท์งั้นเหรอ
ก็เอออ่ะดิ่
=
ตกลงมันจำฉันไม่ได้จริงๆใชมั้ยเนี่ย -_-;;
มิ้นท์! แกไปทำอะไรมาอ่ะ หน้าตาแกน่ากลัวมากเลย น้ำฟ้าว่าพลางหยิบกระจกบานเล็กของเธอ ขึ้นมาส่องหน้าฉัน
เด็กสาวหน้าหมองคล้ำ ขอบตาดำ(มาก) แถมตาแดงกล่ำทั้งสองข้างสะท้อนกลับมาในกระจก
=
อ้ากกกกกก!!!!!!! นี่มันฉันจริงๆเหรอเนี่ย TOT ไม่จริ๊ง!!!!!!
มิ้นท์ ฉันว่าแกไปนอนห้องพยาบาลเหอะ ก่อนที่คนในห้องจะตกใจหน้าของแกอ่ะ ประโยคหลังยัยน้ำฟ้าพูดเสียงเบาลง เหมือนกลัวว่าใครจะมาได้ยิน
=
แกอยากโดนตบมั้ยยัยเพื่อนบ้า!!!!!
ป่ะเดี๋ยวฉันไปส่ง น้ำฟ้าลากฉันออกจากห้องพร้อมกับตรงไปที่ห้องพยาบาล
อะแฮ่มๆ เทสๆ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากลำโพงประชาสัมพันระหว่างที่ฉันกับน้ำฟ้าเดินออกมาจากห้อง
=
นักเรียนทุกคนโปรดทราบ ในเดือนน้าทางโรงเรียนจะจัดงานสานสัมพันฉันพี่น้อง โดยจะมีการเดินทางไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ณ กรุงโซล ประเทศเกาหลี นักเรียนคนใดสนใจสามารถมาลงชื่อได้ที่แผนกภาษาต่างประเทศค่ะ
=
แลกเปลี่ยนวัฒนธรรมงั้นเหรอ -_-?
มิ้นท์ๆ น่าไปเนอะ ฉันอย่างไปบ้างจัง
แกก็ไปลงชื่อดิ่
คงไม่ได้หรอกพี่เมฆฝนคงไม่ให้ไป แถม.....
พี่บอสก็คงคัดค้านใช่มั้ย
อือ.... เฮ้อ ~ อยากไปอ่ะ T^T
ไปเกาหลีงั้นเหรอ อืมๆ น่าสนนะเนี่ย หรือฉันจะไปลงชื่อดีนะ....
สองอาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก (ก็มันนิยายนี่ -_-;;)
มิ้นท์!!!!! ยัยน้ำฟ้าวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับเขย่าตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง
อะไรของแก = O =
=
ที่บอร์ดประกาศชื่อคนที่จะไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่เกาหลีทำไมถึงมีชื่อแกได้ล่ะ >O<
ทำไมอ่ะ ฉันก็ไปลงชื่อเอาไว้อ่ะดิ
=
หลังจากที่ฟรอสกลับไปแคนนาดาได้ 2 วัน พ่อกับแม่สุดที่รักของฉันก็เสด็จกลับบ้าน ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ตอนเช้าตื่นนอน อาบน้ำ กินข้าว และก็มาโรงเรียน เจอเพื่อนๆ เจอทุกๆคนเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปคือฉัน ฉันเอง......
=
แกคิดจะหนีไปเที่ยวคนเดียวงั้นเหรอ T^T
ฉันเป็นเพื่อนกับแกมาได้ไงเนี่ยยัยน้ำเน่าเอ๊ย! -_-^^
ทำไมแกทำอย่างนี้อ่ะมิ้นท์ ฉันก็อยากไปเที่ยวเหมือนกันนะ TOT
=
ไอ้น้ำฟ้า แกลองแหกตาดูดีๆได้ป่ะ มันเขียนว่าไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ไม่ใช่ไปเที่ยว = O =
ก็เหมือนกันแหละ =3=
เหมือนกันตรงไหนวะ -_-^^ เฮ้อ....
แกแน่ใจจริงๆอ่ะว่าจะไป
=
ฉันสะดุ้งนิดๆ เมื่อไอ้ออมที่มาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
อะ...เอ่อ
อืมงั้นก็ขอให้สนุกแล้วกันนะ ^O^
-_-^^ วันนี้มาแปลกแหะ...
เอ่อ
=
แล้วแกจะไปเมื่อไหร่อ่ะ O
อาทิตย์หน้า
ไปกี่เดือน
สอง
=
สองเดือน!!!! น้ำฟ้าโพล่งขึ้นมาอย่างตกใจ ทำไมไปนานจังเลย
ก็เขาให้ไปสองเดือนนี่!
จะถามอะไรกันนักหนาว่ะ ฉันชักจะเริ่มราญแล้วนะเฟ้ย
ชิ! =3= ฉันก็อยากไปเหมือนกันอ่ะ น้ำฟ้าทำแก้มป่องเหมือนเด็กที่โดนขัดใจ ก่อนเดินผละออกไปอย่างงอนๆ
=
แกแน่ใจอ่ะว่าอยากไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมจริงๆ
แกหมายความว่าไงไอ้ออม O
เปล๊า! แค่คิดว่าแกอาจจะกำลังหนีอะไรบางอย่าง ออมยักไหล่ พร้อมทิ้งปริศนาเอาไว้ให้ฉันได้คิดต่อ
=
แล้วถ้าฉันกำลังจะหนีหัวใจตัวเอง ฉันจะหนีมันพ้นเหรอว่ะออม ฉันหลับตาลง น้ำอุ่นๆไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ใบหน้าของเจ้าของดวงตาสีควันคู่สวย ลอยขึ้นมาในหัวสมอง
ขอให้การไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมครั้งนี้ ทำให้ฉันลบภาพอีตาบ้านี่ออกไปได้บ้างเถอะ....
=
****************************************
=
>>Chapter 26 Let go to
=
คุณหนูเก็บกระเป๋าอยู่เหรอค่ะ ป้าช้อยเดินเข้ามา ขณะที่ฉันกำลังนั่งเก็บกระเป๋าอยู่ในห้อง
พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ฉันต้องไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ประเทศเหลี ตื่นเต้นๆ >O<
ค่ะ
=
จะว่าไป เวลามันช่างผ่านมารวดเร็วเหลือเกิน แป๊บๆฉันก็ต้องไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมซะแล้ว รู้สึกใจหายนิดๆนะเนี่ยที่จะต้องไม่อยู่บ้านตั้งสองเดือน
=
ฉันมองไปรอบๆห้องอย่างอาลัย (แกไปแค่สองเดือนเองนะ -_-;;) ก่อนที่จะไปสะดุดตากับเศษกระดาษที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง
=
ฉันเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู เอ๊ะ!นี่มันใบรับแหวนคู่รักของนายฟรอสนี่นา มาอยู่ในห้องฉันได้ยังไงหว่า ฉันพลิกดูวันที่ที่ให้ไปรับแหวน แล้วก็ต้องสะดุ้ง เพราะวันที่ที่ระบุไว้ในใบรับแหวนตรงกับวันที่วันนี้พอดิบพอดี มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้
=
และก่อนที่ฉันจะทันรู้สึกตัว เท้าทั้งสองข้างของฉันก็วิ่งลงบันไดไปซะแล้ว
อ๊ะ! คุณหนูจะไปไหนเหรอค่ะ
หนูขอไปธุระหน่อยค่ะ ฉันตะโกนบอกป้าช้อยที่วิ่งตามมาถึงหน้าบ้าน ก่อนที่ใส่รองเท้าและวิ่งออกไปโดยไม่หันมามองที่ป้าช้อยที่ยิ้มอย่างพอใจอยู่ข้างหลัง
=
=
Special : Oom Talks
=
ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าสนามบิน ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาใครคนหนึ่ง
(ตรูดดดดดด......ตรูดดดดดดด.....ตรูดดดดดดด......)
ทำไมไม่รับโทรศัพท์สักทีว่ะ
(ฮัลโหล) ในที่สุดปลายสายก็รับโทรศัพท์
ยัยชะเอมแกอยู่ไหนเนี่ยเครื่องจะออกอยู่แล้วนะ
=
(เอ่อๆ ใกล้ถึงแล้วน่า รอแป๊บดิ่รถมันติดนะโว้ย!) ปลายสายพูดอย่างอารมณ์เสีย
เอ่อ!เร็วๆแล้วกัน ฉันรออยู่หน้าประตูทางเข้า แค่นี้นะ
(เอ่อ! ปิ๊ด!)
ฉันกดวางสายพร้อมกับเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง