คุยกันก่อน.....
=
สวัสดีค่ะ เพื่อนๆทุกคน เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะที่ไม่ได้มาอัพ
=
เพราะทรายยังไม่ได้พิมพ์เรื่องเข้าในคอมอ่ะค่ะ เขียนเอาไว้แต่ในสมุด การบ้านก็เยอะมากแถมยังต้องเรียนพิเศษอีกด้วย ยังไงก็ขอโทษจริงๆนะค่ะ
=
ตอนนี้ทรายก็เลยลงยาวเป็นพิเศษ พื่อชดเชยค่ะ
แล้วก็อย่าลืมเม้น+โหวตให้ด้วยนะคะ
=
**************************
=
>>Chapter 20 ไดอารี<<
=
เวลา 20.25 น. เซนต์แอนนาเรีย (St.Annaria)
ใบมิ้นท์ยูพาไอมาโรงเรียนตอนกลางคืนทำไม ผู้ชายผู้ซึ่งมีผมสีชมพูเด่นเป็นสง่าถามขึ้นพร้อมกับมองเข้าไปในโรงเรียนที่มืดสนิท
มาหาข้อมูลเพิ่มเติม เรื่องคดียาเสพติด ฉันตอบ ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ประตูรั้วหน้าโรงเรียน
=
แล้วเราจะเข้าไปข้างในได้ไงเนี่ย ฟรอสเดินเข้ามาสมทบด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
=
ก็ไขกุญแจเข้าไปไงล่ะ ไม่เห็นยาก ฉันหยิบกุญแจพวงใหญ่ขึ้นมา ดีนะที่เคยขโมยกุญแจของโรงเรียนเอาไปปั๊มไว้ ไม่งั้นมีหวังต้องปีนรั้วเข้าไปแน่ -_-;
เธอแอบปั๊มกุญแจของโรงเรียนไว้เหรอเนี่ย =O=
=
อือ ก็เอาไว้เพื่อกรณีฉุกเฉินน่ะ เหมือนครั้งนี้ไง
พูดจบฉันก็ผลักประตูรั้วเข้าไปเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในโรงเรียนที่มืดมิด
ไอว่าโรงเรียนตอนกลางคืนน่ากลัวจริงๆ ทำไมยูไม่มาหาข้อมูลตอนกลางวันล่ะ พี่เรนที่เดินตามฉันมาติดๆพูดขึ้น ห้องเอกสารยูก็เข้าได้สบายๆไม่มีใครว่านี่นา ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบเข้ามาตอนกลางคืนเลย
ไม่ได้หรอก เพราะครั้งนี้ไม่ได้จะเข้าไปหาในห้องเก็บเอกสาร แต่จะเข้าไปหาในห้องทำงานของพี่ไวน์ต่างหากค่ะ
=
ห้องนายประธานนักเรียนนั้นน่ะนะ จู่ๆฟรอสที่เดินรั้งท้ายสุดก็พูดขึ้นเสียงดัง เป็นเหตุให้ฉันสะดุ้งอย่างตกใจ
นายบ้าเอ้ย! จะพูดเสียงดังทำไมเนี่ย -_-^^
=
แล้วก็เหมือนว่าเขาจะรู้ว่าทำให้ฉันตกใจจึงเริ่มพูดเสียงเบาลง
โทษทีเผลอไปหน่อย แต่ว่าเธอจะเข้าไปหาอะไรในนั้น
=
ก็วันที่ฉันเข้าไปหาเอกสารเกี่ยวกับคดีเมื่อสามปีก่อนน่ะ เจอกับพี่ไวน์ตรงทางเดินก่อนจะถึงห้องเอกสาร เห็นพี่เขาถือแฟ้มออกมาสองแฟ้มฉันเลยคิดว่าแฟ้มพวกนั้นน่าจะเกี่ยวกับคดีนี้
=
แล้วถ้าไวน์รู้เรื่องที่พวกยูแอบเข้ามาล่ะ พี่เรนถามขึ้น
ก็ซวย แค่นั้นจบ
ฉันหยุดเดินเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องๆหนึ่ง ที่ประตูเขียนไว้ว่า ห้องประธานนักเรียน ก่อนจะหยิบกุญแจพวงเดิมขึ้นมาไขประตู
=
ภายในห้องนั้นมืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงไฟเล็ดลอดเข้ามาได้
ทำไมห้องมืดอย่างนี่เนี่ย แล้วเราจะเริ่มจะตรงไหนดีล่ะ
ช่วยๆกันหาแล้วกันเริ่มจากที่โต๊ะทำงานพี่ไวน์ ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปที่โต๊ะกลางห้อง และรื้อของที่อยู่บนนั้น
=
ส่วนฟรอสก็เดินเข้าไปค้นที่ตู้หนังสือที่อยู่มุมห้อง พี่เรนก็เดินเข้าไปหาที่ตู้เอกสาร พวกเราสามคนช่วยกันหาแฟ้มอยู่พักใหญ่แล้วจู่ๆพี่เรนก็พูดขึ้น
=
เฮ้! ไอเจอแฟ้มแล้ว อือ...น่าจะเป็นแฟ้มสีม่วงกับแฟ้มสีแดงนะเนี่ย พี่เรนพูดอย่างลังเลเพราะในห้องมืดมาก
ไหนๆขอดูหน่อย ฉันดึงแฟ้มที่เขาถืออยู่ก่อนที่จะเปิดดูคราวๆ น่าจะใช่นะ ถึงห้องนี้จะมืดไปหน่อยก็เถอะ แต่ไม่ผิดแน่
=
ใช่หรือเปล่า ฟรอสถามอย่างร้อนรน
น่าจะนะ
งั้นเราจะกลับกันได้รึยัง ไอไม่ค่อยสบายใจเลยที่แอบเข้ามาอย่างนี้
ก็ได้ค่ะ งั้นเรากลับกันเถอะ
เมื่อกลับมาถึงคอนโดฟรอสฉัน ฟรอส พี่เรนก็นั่งรวมกลุ่มกันเพื่ออ่านแฟ้มที่ได้มา ข้อความในแฟ้มก็เหมือนกับแฟ้มที่บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับคดีที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียนทั่วๆไป แต่ที่แปลกคือหน้าหลังสุดของแฟ้มเป็นเหมือนสมุดเล่มเล็กๆที่เอาไว้จดบันทึกสิ่งต่างที่ทำในแต่ละวัน
=
12 พฤษภาคม
สวัสดีไดอารี่ พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว จะต้องไปโรงเรียนแล้ว ทำไมเวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วอย่างนี้นะ เรารู้สึกเหมือนยังไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำเลย วันนี้คุณหมอสั่งให้เรานอนอยู่แต่บนห้องทั้งวันอีกแล้วล่ะ เพราะโรคนั้นมันกำเริบอีกแล้ว เมื่อไหร่เราจะหายสักทีนะ เห็นคุณแม่บอกว่าจะหาย จะหายทุกที หวังว่ามันคงจะเป็นแบบที่คุณแม่บอกนะ
13 พฤษภาคม
วันนี้เราไปโรงเรียนมา มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด เรากลับคิดว่าเราโชคดีซะอีก ที่ได้อยู่ห้องเดียวกับ เธอคนนั้น ทำให้รู้สึกเหมือนมีกำลังใจขึ้นมาเยอะเลย แค่คิดว่าจะได้เจอเธอคนนั้นทุกๆวัน ก็เหมือนกับว่าหัวใจเต้นแรงผิดปกติ ชักอยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆซะแล้วสิ
17 พฤษภาคม
ไม่ได้เขียนแกซะนานเลยนะไดอารี่ ก็ช่วงนี้เรายุ่งๆน่ะ รู้มั้ยวันนี้เราได้จับกลุ่มทำรายงานกับเธอคนนั้นด้วยล่ะ ดีใจจริงๆเลย เหมือนฝันไปเลยเนอะที่เธอคนนั้นเข้ามาคุยด้วย เอ่อ!ลืมบอกไปเมื่อวานคุณหมอบอกว่าอาการของเราดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็คงหายดีแล้วล่ะ รู้สึกว่าช่วงนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเนอะ
27 พฤษภาคม
ดีนะ ไดอารี่ นี่ๆแกรู้มั้ยว่าวันนี้ที่โรงเรียนยุ่งมากๆเลย เห็นเขาว่ากันว่ามียาเสพติดระบาดในโรงเรียน แล้วยังมีข่าวลือมาอีกนะ ว่าเธอคนนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย แต่เราไม่เชื่อหรอกนะ ยังไงก็ไม่เชื่อ.... เอ๊ะ! ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย เราขอไปนอนก่อนนะ
4 มิถุนายน
ไดอารี่ เราจะทำยังไงดี เธอคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้อง กับเรื่องยาเสพติดจริงๆด้วย จะทำยังไงดีล่ะ เราไม่อยากให้เธอคนนั้นเดือดร้อน ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจกับสิ่งที่เธอทำลงไปเลย ใช่แล้ว!เราต้องไปเตือนเธอจริงมั้ยไดอารี่ เราต้องไปคุยกับเธอคนนั้นให้รู้เรื่อง มันต้องมีทางออกที่ดีกว่าให้เธอคนนั้นเดือดร้อนแน่ๆ
ฉันพลิกไดอารี่ไปหน้าถัดไป แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่รอยขีดเขียนใดๆ
ไดอารี่นี่คงถูกเขียนแค่นี้สินะ แล้ววันอื่นล่ะทำไมมันถึงจบแค่นี้ ฉันเงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉัน ฟรอสทำสีหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ส่วนพี่เรนกำลังมองกลับมาที่ฉันด้วยท่าทางงงงวย
=
นี่มันเป็นไดอารี่ของใครกัน ในที่สุดฉันก็พูดขึ้น
ก็คงเป็นไดอารี่ของใครสักคนเมื่อ 3 ปีที่แล้วล่ะมั้ง ดูนี่สิที่หน้าปกมี พ.ศ. บอกไว้ด้วย เขาชี้ไปที่หน้าปกไดอารี่ที่มีรอยปากกาเขียนหวัดๆเอาไว้
=
พ.ศ. ของเมื่อ 3 ปีก่อน
แล้วทีนี้พวกยูจะเอาไงต่อล่ะ
ไม่รู้สิคงต้อง หาข้อมูลเพิ่มเติมก่อน ฉันตอบพลางเดไดอารี่และอ่านทวนอีกครั้ง
=
งั้นวันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยมาว่ากันใหม่ จู่ๆฟรอสก็พูดขึ้น พร้อมกับดึงไดอารี่ที่อยู่ในมือฉันไป ก่อนที่จะลุกและเอาไปเก็บไว้ในลิ้นชัก
งั้นไอก็คงต้องกลับห้องก่อนนะใบมิ้นท์ บาย...
หลังจากที่พี่เรนออกไปจากห้องประมาณ 2 นาที ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ฟรอสที่ตอนนี้อยู่ในท่าท้าวโต๊ะมองออกไปนอกหน้าต่างห้องก็พูดขึ้นเบาๆเหมือนกับว่าพูดกับตัวเองมากกว่า
ไดอารี่นั้น คิดว่าไงบ้าง
=
นายพูดกับฉันงั้นเหรอ ฉันถามอย่างลังเล
ก็เอ่อน่ะสิ! ไม่ถามเธอแล้วจะให้ถามหมาที่ไหนล่ะ
อะ! ที่หลังนายก็พูดเสียงดังๆสิ >O<
ก็ไม่ได้คิดว่าไงนี่
นี่เธอโง่ หรือเธอซื่อ(บื้อ)กันแน่นะ ฟรอสส่ายหัวอย่างปลงๆ (ฉันทำอะไรผิดอ่ะToT)
=
เธอลองคิดดีๆสิ เมื่อ 3 ปีที่แล้วมีคดีอะไรที่ดังไม่แพ้ คดียาเสพติด
คดีที่ดังไม่แพ้คดียาเสพติดงั้นเหรอ หรือว่า....
คดีฆ่าตัวตายของนัฐ! ฉันโผล่งขึ้นอย่างเข้าใจอะไรบางอย่าง ฟรอสยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะพูดต่อ
ปิ้งป๊อง ! แล้วฉันก็คิดว่านี่น่าจะเป็นไดอารี่ของนัฐ แต่ที่ฉันสงสัยก็คือ เธอคนนั้น ในไดอารี่คือใครกันแน่
งั้นถ้าเราหา เธอคนนั้น ในไดอารี่เจอก็เท่ากับว่าเราไขคดีได้ทั้งหมดน่ะสิ
ฉลาดขึ้นแล้วนี่นา
=
นายชมหรือนายด่าฉันกันแน่เนี่ย -_-^^
เอ่อ! แล้วฉันขอบอกเธออีกอย่างนะ ฟรอสพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน ดวงตาสีเทาหม่นแสงลงนิดๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอให้เธอเชื่อใจฉัน ให้เหมือนกับที่ฉันเชื่อใจเธอนะ
=
และในระหว่างที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากอุ่นก็โน้มลงมาจูบที่เปลือกตาข้างซ้ายของฉัน ทำเอาฉันอ้าปากค้างอย่างตกใจ หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
=
ฉันไปอาบน้ำนะ ฟรอสพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะเดินผละออกไปเข้าห้องน้ำ
จูบที่เปลือกตางั้นเหรอ..... มันแปลว่าอะไรนะ
=
*************************************
=
>>อย่าลืมเม้น+โหวตด้วยนะค่ะ<<
แล้วก็ถ้าใครมาอ่านแล้วไม่เคยเม้นเลย ช่วยๆกันเม้นหน่อนนะค่ะ ถือว่าเป็นกำลังใจให้นักเขียน
m.tokiyaคุยกันก่อน........
สวัสดีค่ะ หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างเชื่อช้าเนอะ และในที่สุดทรายก็ต้องอัพนิยาย
=
ตอนนี้จะสั้นไปหน่อยนะค่ะ เพราะพิมพ์ไม่ทัน
เปิดเรียนงานเยอะมากๆเลยค่ะ แถมยังต้องเตรียมตัวสอบเข้าอีกเลยยุ่งเป็นสองเท่า
=
ยังไงก็ต้องขอโทษนะค่ะ ที่อัพช้าแถมยังสั้นอีก T^T
แต่ก็ฝากเม้นฝากโหวตด้วย เหมือนเดิมนะค่ะ
=
นักอ่านคนไหนที่ยังไม่เคยเม้นทักทายกัน ก็ออกมาแสดงตัวสักนิด ให้ทรายได้รู้บ้างนะค่ะ ^^ ทรายไม่กัด
แล้วไว้เจอกันวันอาทิตย์หน้านะค่ะ
=
************************************
=
>>Chapter 19 เพื่อนบ้าน<<
=
ฟรอส!!!! ฉันหิวข้าว.... ฉันร้องพลางกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีนายฟรอสนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง
=
หลังจากที่โทรศัพท์ไปโวยพ่อกับแม่ที่แอบวางยานอนหลับฉันและหนีไปเที่ยวกันสองคน นี่มันก็ผ่านมาห้าชั่วโมงกว่าๆแล้วที่ฉันนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาโดยไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนเลยสักนิด
=
และตอนนี้พยาธิในท้องของฉันกำลังร้องขออาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย
อยากกินก็ไปหากินเองสิ มาบอกฉันทำไม O ฟรอสตอบกลับหน้าตาย ก่อนที่จะหันไปอ่านหนังสือที่ยังอ่านค้างอยู่ในมือ
=
แน่ใจนะว่าจะให้ฉันทำ ฉันถามอย่างลังเล
อืม... ถ้าจะให้ดีทำเผื่อฉันด้วยแล้วกัน เขาตอบโดยสายตาไม่ได้ละไปจากตัวหนังสือที่อ่านอยู่แม้แต่น้อย
=
หึๆ นายยังไม่รู้ซะแล้ว ว่าครั้งล่าสุดที่ฉันเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร ห้องครัวนั้นมันเป็นยังไง =_=^^
ฉันลุกเดินเข้าไปในห้องครัวทันที พร้อมกับเตรียมลงมือทำอาหาร
=
....ผ่านไป 30 นาที.....
แค่กๆ แค่กๆ >O<
=
โอ๊ย! นี่มันควันอะไรกันเนี่ย!!!
มะ...มิ้นท์ ธะ...เธอทำอะไรกับห้องครัวของฉัน ฟรอสพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อเห็นสภาพห้องครัวของเขาในตอนนี้
=
ฉันก็ทำอาหรไง
ทำอาหารงั้นเหรอ O_O! เธอจะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้ตาบอดนะ เธอคิดจะเผาที่นี่ทิ้งหรือไง
=
อะ...เอ่อ ก็แค่ผิดพลาดท่าเทคนิคนิดหน่อย ฉันตอบกลับเสียงเบาเมื่อหันไปดสภาพห้องอย่างเต็มๆตา
=
ภายในห้องครัวที่ปูนพื้นด้วยกระเบื้องสีน้ำตาลที่เคยสะอาดเอี่ยม ตอนนี้กลับเปรอะเรื้อนเต็มไปด้วยเศษอาหารและขยะต่างๆนานา ผนังสีครีมมีรอยไหม้ขนาดใหญ่เหนือเตาแก็ส ที่เคาท์เตอร์ทำครัวมีเปลือกไข่และคราบน้ำมันหกเลอะเทอะเต็มไปหมด ดูแล้วพูดได้คำเดียวว่า สยองสุดยอด
=
ผ...ผิดพลาดนิดหน่อยงั้นเหรอ o -^^ ฟรอสถามเสียงเครียด
ก็ใช่อ่ะนะ ^_^;;;;
=
แล้วนั้นมันอะไรน่ะ เขาชี้ไปที่จานที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ห่างมากนัก
นั้นไข่เจียว
=
OoO!!!!!!!!!
ไข่เจียวบ้านเธอเหรอสีดำขนาดนั้น แถมยังจำกันเป็นก้อนแข็งอีกต่างหาก แล้วที่อยู่ในหม้อนั้นมันอะไรน่ะ สีเหลืองน่ากลัวจริงๆ เขาเดินไปดูหม้อที่ตั้งอยู่บนเตาที่มีของเหลวสีเหลืองข้นเดือดปุดๆอยู่ในหม้อ
=
ต้มจืด ฉันเพิ่งหัดทำเองครั้งแรกเลยน้า.... น่ากินใช่มั้ยล่ะ ^^
น้ากินกับผีน่ะสิ ต้มจืดอะไรสีเหลือง เธอคิดจะวางยาพิษฉันหรือเปล่าเนี่ย
=
มันน่ากลัวขนาดนั้นริงๆเหรอ -_-; ฉันอุตสาห์ทำแทบตาย
น่ากลัวมาก ออกไปนั่งคอยเฉยๆข้างนอกเลย แล้วฉันขอประกาศห้ามเธอก้าวเข้ามาในห้องครัวนี้เด็ดขาด ฟรอสพูดเสียงดังก่อนที่จะผลักฉันออกมานอกห้องครัว
=
อ้า~ อิ่ม ฉันลูบท้องเบาๆ นายฟรอสนี่ก็ทำอาหารอร่อยเหมือนกันแฮะ >O<
=
อิ่มแล้วใช่มั้ย งั้นก็นู้นเลยเอาขยะไปทิ้ง ฟรอสชี้ไปที่ถุงดำสามถึงสี่ใบที่วางไว้ข้างประตูห้อง
เอ่อๆ รู้แล้วๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละขอรับเจ้านาย พูดจบฉันก็เดินออกไปแบกถุงขยะเพื่อจะนำออกไปทิ้ง
=
หนักจังแฮะ -_-;
แกร็ก...
=
ฉันเปิดประตูเพื่อออกนอกห้องแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกมาพร้อมๆกับฉัน
=
ผู้ชายผมสีชมพูที่ฉันรู้จักเดินออกมา เขาทำหน้างงนิดๆก่อนที่จะพูดขึ้น
ใบมิ้นท์ ยูมาอยู่นี่ได้ไง
พะ...พี่เรน
=
หือ -_-?
พี่อยู่ห้องนั้นเหรอค่ะ
อืม แล้วยู...
คือมิ้นท์มาพักชั่วคราวค่ะ ฉันรีบตัดบท พี่เรนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ยูกำลังจะเอาขยะไปทิ้งเหรอ
=
ใช่ค่ะ
มางั้นเดี๋ยวไอช่วย เขาพูดพร้อมกกับเข้ามาช่วยฉันหิ้วถุงสองใบ ไอกำลังอยากจะเจอยูออยู่พอดี
เอ๋? อยากเจองั้นเหรอ....
ไออยากจะคุยกับยูเรื่องยาเสพติดนั้นแหละ
มีเรื่องอะไรงั้นเหรอค่ะ ฉันถามอย่างสนใจ
=
คือไอรู้มาว่า คนร้ายคราวนี้เป็นคนเดียวกับเมื่อสามปีก่อน
คนร้ายคนเดียวกัน หมายความว่าไง ฉันพูดอย่างไม่เข้าใจ เมื่อสามปีก่อนมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ
=
ยูคงไม่รู้หรอกมั้ง เมื่อสามปีก่อนก็เคยมียาเสพติดระบาดหนักในเซนต์แอนนาเรียเหมือนกัน แต่จู่ๆเมื่อมีเรื่องที่เด็ก ม.ต้นโดดตึกฆ่าตัวตาย เรื่องยาเสพติดก็เงียบไปอย่างไร้สาเหตุ มีข่าวลือมาว่าไวน์เขาเป็นคนจับคนร้ายได้ แค่ไอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนร้ายคนนั้นคือใคร พี่เรนเล่าด้วยน้ำเสียงเนื่องๆ ก่อนจะหยุดเล่าเหมือนกับต้องการจะถามความคิดเห็นของฉัน
=
เด็กโดดตึดฆ่าตัวตายงั้นเหรอ หรือว่าจะเป็นนัฐเพื่อนของฟรอส ใช่แล้วต้องใช่แน่ๆ เพราะสาหตุ ที่นัฐฆ่าตัวตาย ก็เป็นเพราะเห็นภาพหลอนเนื่องจากเสพยาเสพติดนี่นา งั้นสองเรื่องนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ....
=
เมื่อสามปีก่อนใช่มั้ยค่ะ พี่เรน ฉันพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ
เยส ใบมิ้นท์มีอะไรอีกเหรอ
=
ก็แค่คิดว่าได้เวลาหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกแล้วล่ะค่ะ
ข้อมูลเพิ่มเติม -_-?
=
***********************************
=
เม้นไว้เถิดจะเกิดผล \(^O^)/
m.tokiyaคุยกันก่อน.....
สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ V.V พรุ่งนี้ทรายเปิดเรียนแล้ว คงมาอัพวันพุธไม่ได้แล้วนะค่ะ
=
ยังไงก็ช่วยๆกันเม้นช่วยๆกันโหวต เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ เพราะตอนนี้ทรายยังไม่ได้เตรียมตัวไปเรียนเลย T^T
=
ธุระกิจรัดตัวจริงๆค่ะช่วงนี้ เพิ่งไปสมัครเรียนพิเศษคอร์สเปิดเทอมมา
=
ตอนนี้ตอนที่ 18 ไม่มีอะไรหรอกค่ะตอนนี้ แค่นางเอกต้องย้ายออกจากบ้านแล้วไปอยู่กับพระเอก
=
ที่ทรายเขียนอย่างนี้เพื่อให้สะดวกต่อการไปไหนมาไหนของนางเอกและพระเอกอ่ะค่ะ
=
เพราะตอนต่อจากนี้ไปมันจะเริ่มเข้มข้นแล้วค่ะ อยากรู้ว่าเป็นไงต่อก็ติดตามต่อไป...
อย่าลืมเม้น+โหวตนะค่ะ ^^
=
***********************************
=
>>Chapter 18 New Home<<
=
คุณหนูขา คุณหนูมิ้นท์ ตื่นได้แล้วนะค่ะ เสียงป้าช้อยแม่บ้าน ดังมาพร้อมๆกับแรงเขย่าเบาๆที่ตัวฉัน
รู้แล้วค่ะป้า =_=
=
รู้แล้วก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำซิค่ะ ยังจะมานอนอีก ถึงวันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่คุณหนูห้ามตื่นสายนะค่ะ
โธ่~ ป้าช้อยอ่ะ V_V ฉันพูดเสียงอ่อย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้
=
อย่าหลับในห้องน้ำนะค่ะ
คร้า~
=
ตุบ! โครม!!!!!
โอ๊ย!!!!!
=
ฟรอส นายทำอะไรอยู่น่ะ ฉันชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนายฟรอสระหว่างทางที่จะเดินลงไปกินข้าว
เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่เก็บของนิดหน่อยเอง เขาอธิบายพร้อมๆกับเก็บของที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มห้องใส่ในกล้องใบหนึ่ง
อะไรจะย้ายบ้านหรือไงเนี่ย -_-?
=
และด้วยความที่ฉันเป็นคนมีน้ำใจอย่างยิ่ง
งั้นนายรีบๆเก็บ แล้วก็รีบๆลงไปกินข้าวนะ ฉันไปล่ะ ความคิดที่จะเอ่ยปากช่วยนายฟรอสจึงไม่ได้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย -_-
=
อืม ไปเถอะ เขาบอกทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่
ไม่รู้จะเก็บไปทำไม ทำอย่างกับจะย้ายบ้านอย่างนั้นแหละ ห้องก็ไม่ได้รกอะไรสักกะหน่อย O - ฉันไปกินข้าวดีกว่า หิวๆ
=
ป้าช้อย! วันนี้มีอะไรกินบะ.... อ้าว~ พ่อแม่ไม่ได้ไปทำงานเหรอค่ะ ฉันมองพ่อกับแม่ที่นั่งทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างสงสัย วันนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่นา ทำไมพ่อกับแม่ไม่ไปทำงานล่ะ -_-?
=
แหม...ลูกก็ พ่อก็อย่างจะพักกับเขาบ้างเหมือนกันนะ มันแปลกมากหรือไงจ๊ะ ^_^ พ่อตอบคำถามฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
=
ป่าวค่ะ...ก็แค่มันดูแปลกๆ พ่อกับแม่ไม่เคยหยุดทำงานเลยนี่นา =O= ฉันตรงเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มตักข้าวต้มที่วางอยู่ตรงหน้าเข้าปาก
=
ว้าว~ *O* ข้าวต้มกุ้งของโปรดฉันนี่นา
โฮะๆ คือแม่มีเรื่องที่สำคัญกว่างานต้องทำน่ะ ^O^
สำคัญกว่างานเหรอค่ะ ฉันถามแม่กลับเสียงสูง สำคัญกว่างานเนี่ยนะ
=
เฮ้ๆ มันชักจะทะแม่งๆแล้วนะ -_-
จร้า...สำคัญมากๆเลย
แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ถามต่อ ก็มีเสียงของนายฟรอสขัดขึ้นก่อน
เก็บของเสร็จแล้วครับ ^.^
=
เสร็จแล้วเหรอฟรอส งั้นจวนจะได้เวลาแล้วสินะ พ่อพูดพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน
เวลาอะไรเหรอค่ะ
=
คือแม่ของพร้อมน่ะจ้ะ เขาชวนแม่ไปเที่ยวที่แคนนาดา
แม่ก็เลยตอบตกลง ฉันพูดต่อประโยคของแม่จนจบ
ลูกของแม่นี่เก่งจัง เดาใจแม่ได้ด้วย ^^
=
ถึงว่า แม่กับพ่อถึงยอมหยุดงาน เพราะจะไปเที่ยวนี่เอง -_-; พ่อกับแม่ฉันนี่น้า ชอบเที่ยวซะจริงๆ
แล้วไงต่อค่ะ
=
พ่อก็เลยคิดว่าจะให้ป้าช้อยและเด็กๆในบ้านลากลับบ้านให้หมดเลยน่ะสิ
อ้าว... แล้วงี้ฉันจะอยู่บ้างยังไงอ่ะ -_-? ยิ่งพูดชักงงแฮะ
แล้วอย่างงี้ ใครจะดูแลบ้านล่ะค่ะ
หนูดูแลไม่ไหวหรอกนะค่ะ บอกไว้ก่อน ทอดไข่ยังทำไม่เป็นเลย -_- (กินเป็นอย่างเดียว)
=
ก็ไม่มีน่ะสิจ๊ะ เมย์เค้าก็ของแม่ไปค้างบ้านเพื่อน ก็เลยเหลือลูกกับฟรอสสองคน
ค่ะ แล้วทีนี่แม่จะเอาไงล่ะค่ะ หนูดูแลบ้านไม่ไหวหรอกนะค่ะ O-
=
แม่ก็เลยคิดจะปิดบ้านหลังนี้ แล้วลูกก็ไปอยู่กับฟรอสแทน
หมายความว่าไงหว่า ไปอยู่กับฟรอส ตอนนี้ฟรอสก็อยู่บ้านเดียวกับฉันนี่นา?
และเหมือนแม่จะรู้ว่าฉันกำลังงงจนถึงขีดสุด ก็เลยจัดการอธิบายต่อว่า
คือเมื่อวานฟรอสเขาเพิ่งมาบอกแม่น่ะจ้ะ ว่าเขาหาคอนโดอยูได้แล้ว แล้วแม่ก็เห็นว่ามันประจวบเหมาะพอดี ลูกก็ควรไปพักที่คอนโดฟรอสสักพักจนกว่าแม่กับพ่อจะกลับมา
=
ให้ฉันไปอยู่คอนโดเนี่ยนะ แถมยังอยู่กับผู้ชายสองต่อสองอีกต่างหาก ไม่เอาๆ ยังไงก็ไม่เอา
หนูขอคัดค้าน หนูไม่อยากไม่อยู่คอนโดนี่ค่ะแม่ แล้วอีกอย่างแม่ก็รู้ว่าหนูไม่ชอบไปนอนค้างที่อื่น ฉันแย้งเสียงดัง
=
ไม่เอาๆ >O< ฉันไม่ไป ฉันไม่ชอบไปค้างที่อื่น แถมยังต้องอยู่กับนายฟรอสสองต่อสองอีก ยังงก็ไม่เอา!!!!!!!!!!! >O<
ยังไงก็ไม่ยอมไปงั้นเหรอ พ่อพูดเสียงเรียบ
=
ค่ะ ยังไงก็ไม่ไป
เอ้อ...พ่อคิดอยู่แล้วว่าลูกต้องไม่ยอมไป งั้นเตรียมนับถอยหลัง 5 วินาที
=