>>Chapter 26 Let’ go to Korea<<  

=

“คุณหนูเก็บกระเป๋าอยู่เหรอค่ะ” ป้าช้อยเดินเข้ามา ขณะที่ฉันกำลังนั่งเก็บกระเป๋าอยู่ในห้อง

พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ฉันต้องไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ประเทศเหลี ตื่นเต้นๆ >O<

“ค่ะ”

=

จะว่าไป เวลามันช่างผ่านมารวดเร็วเหลือเกิน แป๊บๆฉันก็ต้องไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมซะแล้ว รู้สึกใจหายนิดๆนะเนี่ยที่จะต้องไม่อยู่บ้านตั้งสองเดือน

=

ฉันมองไปรอบๆห้องอย่างอาลัย (แกไปแค่สองเดือนเองนะ -_-;;) ก่อนที่จะไปสะดุดตากับเศษกระดาษที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง

=

ฉันเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู เอ๊ะ!นี่มันใบรับแหวนคู่รักของนายฟรอสนี่นา มาอยู่ในห้องฉันได้ยังไงหว่า ฉันพลิกดูวันที่ที่ให้ไปรับแหวน แล้วก็ต้องสะดุ้ง เพราะวันที่ที่ระบุไว้ในใบรับแหวนตรงกับวันที่วันนี้พอดิบพอดี มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้

=

และก่อนที่ฉันจะทันรู้สึกตัว เท้าทั้งสองข้างของฉันก็วิ่งลงบันไดไปซะแล้ว

“อ๊ะ! คุณหนูจะไปไหนเหรอค่ะ”

“หนูขอไปธุระหน่อยค่ะ” ฉันตะโกนบอกป้าช้อยที่วิ่งตามมาถึงหน้าบ้าน ก่อนที่ใส่รองเท้าและวิ่งออกไปโดยไม่หันมามองที่ป้าช้อยที่ยิ้มอย่างพอใจอยู่ข้างหลัง

 =

=

Special : Oom Talks 

=

ฉันหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าสนามบิน ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาใครคนหนึ่ง

(ตรูดดดดดด......ตรูดดดดดดด.....ตรูดดดดดดด......)

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์สักทีว่ะ”

(ฮัลโหล) ในที่สุดปลายสายก็รับโทรศัพท์

“ยัยชะเอมแกอยู่ไหนเนี่ยเครื่องจะออกอยู่แล้วนะ”

=

(เอ่อๆ ใกล้ถึงแล้วน่า รอแป๊บดิ่รถมันติดนะโว้ย!) ปลายสายพูดอย่างอารมณ์เสีย

“เอ่อ!เร็วๆแล้วกัน ฉันรออยู่หน้าประตูทางเข้า แค่นี้นะ”

(เอ่อ! ปิ๊ด!)

ฉันกดวางสายพร้อมกับเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

=

ยัยเพื่อนบ้าเอ๊ย! เรานี่ก็อุตส่าห์โทรไปปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน นี่จะบ่ายโมงอยู่แล้วมันยังไม่เสด็จมาถึงสนามบินเลย

“แฮ่กๆ ไอ้ออมมาแล้วโว้ย!” เสียงตะโกนของหญิงสาวคนหนึ่งเรียกความสนใจของฉัน ผมสีน้ำตาลแดงถูกรวบขึ้นอย่างลวกๆบอกถึงความเร่งรีบของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

=

“แกทำอะไรอยู่วะ ฉันนึกว่าแกจะไม่มาซะแล้วไอ้ชะเอม”

“แกช่วยเรียกฉันว่าเอริได้ป่าววะ” ยัยนั้นพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เอ่อ! แล้วทำไมแกถึงมาช้าล่ะ”

“ก็เปลวอ่ะดิ่ ไม่ยอมให้มา”

=

“แฟนแกนี่น่ารำคาญไม่แพ้แฟนยัยน้ำเน่าเลย ป่ะไปได้แล้วไอ้มิ้นท์มันรออยู่ข้างในอ่ะ”

“อืม”

=

“ไอ้ออม!!!!” >O<

“เอ่อ มาแล้วๆ” ฉันกึ่งจูงกึ่งลากยัยเอริมาผ่าฝูงชนที่พลุกพล่านภายในสนามบิน และในที่สุดก็เจอยัยมิ้นท์ยืนเกๆกังๆอยู่ กับเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่จะต้องไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมด้วยกัน

“ทำมาช้าจังเครื่องจะออกอยู่แล้วนะ”

=

“ก็รอยัยนี่อ่ะดิ่” ฉันดันเอริที่ยืนหอบแฮ่กๆ ไปหามิ้นท์

เอริเป็นเพื่อนสนิทของฉันกับมิ้นท์ตอนที่เราเรียนอยู่โรงเรียนหญิงล้วนโซระ และการเดินทางไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในครั้งนี้ยัยนี่ก็อาสาไปกับไอ้มิ้นท์เพื่อดำเนินแผนการที่ฉันวางไว้ หึๆ (หัวเราะอย่างชั่วร้าย -_-^^)

=

“นักเรียนคะ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วค่ะ” มาสเตอร์คนหนึ่งหันมาบอกนักเรียนก่อนจะเดินนำไปที่ช่องผู้โดยสารขาออก

“ฉันต้องไปแล้วนะ” มิ้นท์หันมาบอกฉันก่อนที่เธอจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย

=

“ขอให้โชคดีแล้วกัน อย่าไปหลงที่เกาหลีจนกลับไม่ได้ล่ะ”

“แกอวยพรหรือแกแช่งวะ ไอ้ออม” -_-^^

“เอ่อ! ไปขึ้นเครื่องได้แล้ว”

“รู้น่า ไปเถอะเอริ”

“อืม ไอ้ออมเดี๋ยวฉันจะหนีบหนุ่มเกาหลีกลับมาฝากนะ” เอริยักคิ้วให้ก่อนที่จะเดินตามไอ้มิ้นท์ไป

=

“อย่า-ลืม-ทำ-ตาม-แผน-ล่ะ” ฉันขยับปากพูดแบบไม่มีเสียง ไปที่ยัยเอริ ก่อนที่ยัยนั้นจะพยักหน้าเข้าใจ

ฉันมองเพื่อนทั้งสอง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรอีกครั้ง

“ฮัลโหล โมจิช่วยจองตั๋วเครื่องบินไปแคนนาดาเที่ยวที่เร็วที่สุดให้หน่อยสิ.... เอ่อ! แล้วช่วยโทรไปบอกท่านเอกอัครราชทูตที่แคนนาดาด้วยนะว่าหลานสาวกำลังจะไปหา”  

=

 (End Special)

กรุงโซล ประเทศเกาหลี เวลา 21.45

=

กลับเข้าสู่โหมดปกติ....

กรี๊ดดดดด!!!!! >/////< ไม่อยากจะบอกว่าตอนนี้ฉันกำลังเดินช้อปปิ้งอยู่ในทงแดมุน แหล่งช้อปปิ้งของประเทศเกาหลี ว้าวๆ ^O^ น่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ

=

ถ้านับตั้งแต่ที่ฉันได้มาเหยียบแผ่นดินเกาหลีนี่ก็เดือนกว่าๆแล้ว ก็อย่างว่าล่ะนะ เวลามันมักจะเดินเร็วเสมอ

=

ฉันยกมือขึ้นกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ตอนนี้อากาศที่ประเทศเกาหลีถือว่าเป็นหน้าร้อน แต่ฉันคิดว่าถึงจะเป็นหน้าร้องแต่ตอนกลางคืนอย่างนี้ก็ยังหนาวอยู่ดีสำหรับคนที่ชินกับอากาศร้อนๆที่เมืองไทยอย่างฉัน

=

จะพูดไปก็คิดถึงประเทศไทยขึ้นมาตะหงิงๆ ^. ^ ฉันยกมือจับแหวนสองวงที่ห้อยอยู่ที่สร้อยคอทองคำขาวอย่างลืมตัวเวลาที่คิดอะไรเพลินๆ

“ไอ้มิ้นท์! ไปดูของร้านนั้นกันเถอะ” เสียงของยัยเอริดังขึ้นทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ ก่อนที่ยัยนั้นจะมาลากฉันเข้าร้านขาย CD ร้านหนึ่ง

=

~ ซา ราง อี เกด จโย, อี รอน แน มา อืม อืน

(ผมคิดว่านี่คือ ‘ความรัก’ สิ่งที่หัวใจผมกำลังรู้สึกได้)

ซูม กี รยอ แฮ โด, กืม เซ อีบ กยอ เอน มา โซ มาน

(ผมพยายามจะซ้อนมัน แต่มันมักจะออกมาให้เห็น

ทางริมฝีกปากที่ยิ้มอยู่เสมอ)

ฮา รู โม อัน ทแว, โต โพ โก ซี พอ จยอ

(ไม่เพียงแค่บางวันที่ผมคิดถึงคุณ)

ออ จอ จโย แน มาม อืน, กี พืม พยอง เอ กอล ริน กอล

(ผมควรจะทำอย่างไร... หัวใจผมคงจะป่วย)~

=

เสียงเพลงที่ดังคลอเบาๆอยู่ภายในร้าน ทำเอาฉันถึงกับชะงัก เพลงนี้...เพลงนี้มันฟังดูคุ้นๆหูแฮะ

=

~ เก อือ รืน แน โม, ซือ พี เช นอ พืล กอ เอ โย

(ผมไม่อยากจะเกียจคร้านไปมากกว่านี้แล้ว)

โจ ฮืน กอซ มาน โพ โย จู โก ซี พืน กอล  โย

(อยากจะให้คุณเห็นแต่ด้านที่ดีของผม)~

“เอริ” ฉันเรียกเอริเบาๆ

“ทำไมเหรอ”

“เพลงนี้เธอรู้มั้ยว่าเพลงอะไรอ่ะ”

“อืม... แป๊บนะของคิดก่อน”

=

~ ชอ กี โน บืน ฮา นืล  โร นา รา คา

(ผมอยากจะบินไปบนท้องฟ้าที่สูง)

ซา ราง ฮัน ทา โก, เซ ซาง เอ มาล ฮาล แร

(อยากจะบอกทั้งโลกว่าผมรักคุณ)

คี พืน พาม ฮา นือ จยอ กอ จี จี ฮาล นืน girl

(ผมจะไม่ตายบนท้องฟ้า?)

นอ มา นืล จี คี นืน, พืด นา นืน พยอ รี ทวาล เก โย

you’re my love

(ผมจะเป็นดวงดาวที่คอยมองคุณ คุณคือที่รักของผม)

=

“อ๋อ!รู้แล้วๆ เพลง My little princess ของ ทงบังชิงกิน่ะ ทำไม แกชอบเหรอมิ้นท์”

“ปะ...ป่าวหรอก แค่คิดว่ามันเพราะดีน่ะ” ฉันยิ้มแห้งๆให้เอริ  ก่อนที่จะทำท่าหันไปสนใจอย่างอื่น

=

“มิ้นท์ แกรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันไปจ่ายเงินก่อน”

ฉันพยักหน้าเนื่องๆให้เอริ ก่อนที่จะเผลอยกมือขึ้นมาลูบแหวนหนึ่งในสองที่คล้องไว้กับสร้อยทองคำขาวอีกครั้ง บนตัวแหวนถูกสลักด้วยตัวอักษร แอลฟาเบท(aiphabet) เป็นคำว่า....   

My little princess…. 

ตุบ!

“โอ้ย!” ฉันร้องขึ้นเบาๆเมื่อผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนฉันเข้าอย่างจัง

“Sorry” เขาพูดก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ทำเอาฉันถึงกับพูดไม่ออก

=

“ฟรอส!” ฉันตะโกนเสียงดังก่อนที่จะวิ่งตามผู้ชายคนนั้นออกไปจากร้าน

ไม่ผิดแน่...ต้องไม่ผิดแน่ๆ ผู้ชายคนนั้น สัมผัสแบบนั้น ดวงตาสีควันนั้น ต้องเป็นอีตาฟรอสแน่ๆ

=

“Sorry! Sorry!” ฉันวิ่งผ่านฝูงชนที่เดินเบียดเสียดไปมาอย่างยากลำบาก ปากก็พูดขอโทษคนที่วิ่งชนไปด้วย ก่อนที่จะมาหยุดยืนอยู่ที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง

=

“แฮ่กๆ หะ...หายไป...หนะ..ไหนแล้ว...ล่ะ” ฉันสูดหายใจเข้าปอดอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนมองไปรอบๆลานกว้างที่มีน้ำพุเป็นจุดศูนย์กลาง แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของคนที่กำลังตามหา

และก็ในตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองได้หลงทางซะแล้ว T^T

=

ฉันมองไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นตาอีกครั้ง ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามากมายไม่ซ้ำหน้า ทำเอาฉันถึงกับตาลาย @_@

ซวยแว้วT^T ที่นี่ที่ไหนเนี่ย ภาษาเกาหลีก็พูดไม่ได้ ภาษาอังกฤษก็งูๆปลาๆ ไม่น่าวิ่งออกมาเลยเรา

อ้ากกก!!!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย~ TOT

=

***********************************

=

2 ตอนรวด ชดเชยอาตย์ที่แล้วนะค่ะ^.^

อย่าลืมเม้น+โหวต ด้วยนะค่ะ

=

คุยก่อนจบ....

อะแฮ่มๆ เทสๆ^^ สวัสดีเพื่อนๆทุกคน ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะค่ะ คิดถึงจัง  

ก่อนอื่นทรายของแจ้งสาเหตุที่มาอัพหล้าช้าก่อนนะค่ะ คือว่า...แม่ทรายมิได้ไปจ่ายค่าโทรศัพท์อีกตามเคย อินเทอร์เน็ตเลยถูกตัดไปตามระเบียบ

=

    เมื่อครั้งที่แล้วทรายบอกว่าจะตอบคอมเม้นใช่มั้ยค่ะ เอาล่ะมาเริ่มเลยแล้วกันนะคนแรก.... ขอขอบคุณ im_a_witch ขอบคุณสำหรับคอมเม้นที่ติดตามมาตลอดนะค่ะ ^^ ขอคุณค่ะ (ทรายเห็นเม้นให้ทุกตอนเลย ดีใจจัง^O^)

= 

   คนต่อมา.... skyBluesky ขอบคุณสำหรับเม้นทุกตอนนะค่ะ

=

   nongpuen ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ แล้วก็ภาพไอคอนน่ารักมากๆเลย

=

   071143342 ขอบคุณสำหรับ "*_*" นะค่ะ ^_^

=

   aew41 ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ

=

    เตยจัง ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจนะค่ะ ส่วนที่ถามมา ทรายขอตอบเลยแล้วกันนะ มีค่ะ มีเรื่องของออมแน่นอนแต่ทรายยังไม่ได้แต่งเลย แค่เขียนพล็อตไว้เฉยๆ

=      

   veryveryloveRetro ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆที่ให้กำลังใจนะค่ะ

=

Morning-Glory ขอบคุณสำหรับคำชม และขอบคุณสำหรับนิยายดีๆที่เธอแต่งนะ(ถึงเราจะไม่ค่อยได้เข้าไม่อ่าน+เม้น ให้ก็ตาม ขอโทษน้า) จะเป็นกำลังใจให้

=

Sadly_Love ขอบคุณสำหรับเม้นนะค่ะ เอ่อ... ในภาพมันคือตัวอะไรเหรอ น่ารักจังเลยนะคะ ตากลมๆ

=

และ Mulie,-ThePinking Monkey-,คนดีที่ไม่น่ารัก,ukiko_pp,Snood,zababa,far_na,okacha,CardiesJar,pendy, pearw20,ayakoz,yingyingnarak ขอขอบคุณทุกๆคนมากๆเลยค่ะ ที่ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้

=

ส่วนใครที่ทรายไม่ได้เอ่ยชื่อ ทรายก็ต้องขอโทษไว้ด้วยนะค่ะ เพราะถ้าให้พูดถึงทุกคนทรายก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ

=

ยังไงทรายก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกๆคนนะคะ

แล้วทรายก็อยากบอกว่า ทุกๆคน ไม่ใช่แค่คนอ่านสำหรับทรายนะค่ะ แต่ทุกๆคนคือเพื่อนที่ดีมากๆของทรายค่ะ

=

ตอนหน้าก็ตอนจบแล้วนะค่ะ อย่าลืมติดตามด้วยค่ะ(มีบทส่งท้ายอีกตอนนึงด้วย)

m.tokiya *****************

 เพลง My little princess - TVXQ