ตอนที่ 3 การพักผ่อนที่หนองตะขบT-T

ฟุด ฟิด ฟุด ฟิด

กลิ่นไรหว่า? ลอยลมมาแต่ไกล -(00)- ว่าแล้วฉันก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆเพื่อให้สายตาปรับเข้ากับแสงภายนอก

“อ้าว!ตื่นแล้วหรอ?” มีนิทนั่นเองที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆฉัน

“^^ ว่าแต่ฉันมาอยู่นี่ได้ไงแล้วชุดไปไหน มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!”

“อ่า! ใจเย็นๆนะ คือว่าหลังจากเธอทำภารกิจเสร็จก็เป็นลมล้มลงไปเลย พวกเราก็เลยไปช่วยเธอมา เนี่ยแหละ!”

ภารกิจ!!! อย่าบอกนะว่าการดึงควายขึ้นจากโคลนเนี่ย คือภารกิจที่นางงามต้องทำ แม่เจ้า!!! -0-

“ตื่นมาคงหิวแย่ล่ะสิ เอ้า!กินซะ ข้าวต้มปลา ทีมงานพึ่งจะยกเข้ามาเมื่อกี้นี่เองเนี่ย”

อ่า!ข้าว *0* กลิ่นของเจ้านี่เองสินะที่ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ มามะมาให้เจ๊หม่ำแกซะดีๆ โหะๆๆ

“งั้นฉันกินล่ะนะ” ฉันรับชามข้าวต้มมาก่อนจะ โซ้ยแบบไม่ห่วงความสวย

“^^”  ฉันแอบเห็นนายมีนิทนี่ยิ้มด้วยแฮะ ยิ้มไรมิทราบยะ

“อาย อิ้ม อะไอ อ่ะ” ฉันพูดขณะที่ชิ้นปลายังเต็มปากอยู่

“เปล๊า!!”

ไม่นานนักฉันก็ได้ออกมาจากห้องนั่น มาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก ที่ด้านซ้ายมีควายตัวโตนามว่าแจ๊คสันนอนเคี้ยวหญ้าอยู่ ด้านขวามีกองอุจจาระของควายตัวนั้นกองอยู่อีก 2 กอง ด้านหลังเป็นกลุ่มชาวบ้านที่ช่วยกันถลกหนังควาย และด้านหน้าเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดนั่นก็คือ...นายไพร์!!!

“เธอนี่ถึกใช่เล่นแฮะ!”

“แล้วไง!-*-“

“ก็เปล่า! ทำไมอ่ะ อยู่กับฉันมันเซ็งขนาดต้องทำหน้าบูดขนาดนั้นเลยรึไง ทีอยู่กะไอมีน นี่นะระริกระรี้ ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเชียว!!” นายไพร์พูดพลางทำไม้ทำมือประกอบ แหงล่ะยะ คนอย่างนายใครอยู่ใกล้ก็ไม่มีความสุขหรอก

“ก็จริงของนายนะ นายอ่ะใครๆเค้าอยู่ใกล้ก็ไม่มีความสุขหรอก ฉันเห็นหน้านายทีไรเนี่ยนะอารมณ์ความสุขของฉันมันติดลบทันทีเลยอ่ะ แต่พอเห็นหน้ามีนิทนี่นะ ความสุขเพิ่มขึ้นจนปรอทแทบแตก!!!!” ฉันลอยหน้าลอยตาพูดแบบประชดประชัน

“เธอ!! นี่มันจะมากไปแล้วนะ!!” เค้าถลาเข้ามาบีบข้อมือฉันเต็มแรง จนทำให้ฉันรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ

“ทำไม ยอมรับความจริงไม่ได้รึไง!”

“............................” เค้าได้แต่เงียบไม่พูดไรออกมาทั้งนั้น สักพักเค้าก็ออกแรงกระชากข้อมือของฉันให้เดินตามเค้าไป  ฉันดิ้นรนต่อสู้ทุกสิถีทางที่จะรอดพ้นออกจากพันธนาการของเค้า แต่ก็ไม่สำเร็จ T0T

ปังงง!!!

เค้าเหวี่ยงฉันเจ้าไปในห้องก่อนที่จะปิดประตูและล็อคเสร็จสรรพ

“นะ...นายจะทำอะไร” ถามอย่างหวาดระแวง

“คิดว่าจะทำอะไรเล่า คนอย่างฉันเนี่ยมันน่ารังเกียจไม่ใช่รึไง เฮอะ!” เค้าพูดแล้วกระตุกยิ้มมุมปากเผยให้เห็นเขี้ยวอันทรงเสน่ห์ ที่มัดใจสาวๆมาแล้วทุกราย แต่ไม่ใช่ฉัน

“ยะ...อย่ามาทำไรบ้าๆนะ ออกไป” ฉันเดินถอยหลังจากเค้ามาเรื่อยๆ จนติดผนังห้อง ทางรอดของฉันสลายหายวับไปในพริบตาT-T

“งั้นก็ลองจูบกับคนที่น่ารังเกียจอย่างฉันหน่อยแล้วกัน!!!!!!!” เค้าพูดแล้วก็ดันร่างฉันจนชิดผนังก่อนที่จะโน้มหน้าลงมาริมฝีปากสวยได้รูปของเข้าแตะลงที่ริมฝีปากของฉันอย่างรวดเร็ว จนฉันตั้งตัวไม่อยู่ฉันพยายามดิ้นหนีทุกๆทางแต่เค้าก็ยังคงดึงร่างฉันให้คงอยู่ได้เหมือนเดิม เค้าขยี้จูบอย่างรุนแรงจนทำให้ฉันเจ็บปากไปหมด

“อื้อ...อื้ออออ!!” ฉันร้องท้วงขึ้นเมื่อขาดอากาศหายใจ เค้าจึงถอนริมฝีปากออก แต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น เมื่อฉันสูดหายใจได้เต็มปอดเค้าก็ประกบปากลงมาใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้มันรุนแรงจากครั้งแรกมาก เค้าละจากริมฝีปากของฉัน ไปยังแก้ม และคอ ฉันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณนั้น ก่อนที่เค้าจะผละตัวออกจากฉัน แล้วใช้แขนอันแข็งแกร่งของฉันประคองตัวฉันให้ยืนอยู่ได้

“เธอนี่หวานใช่ย่อย ฮะ!ๆแค่นี้ยังยืนไม่อยู่อย่ามาทำปากเก่งกับฉันหน่อยเลยจำเอาไว้!!!!” เค้าพูดแค่นี้แล้วจึงเดินออกจากห้องไป ทันทีที่เค้าปล่อยร่างของฉันให้เป็นอิสระ ร่างกายของฉันก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว บวกกับใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ตุบ ตุบ ตุบๆๆๆ

เต้นบ้าไรนักหนาหยุดได้แล้วกะอีแค่ จูบ น่า ฉันพยายามบอกใจตัวเองอย่างนั้น และเมื่อฉันเริ่มเรียกสติกลับมาได้แล้วก็จึงค่อยๆลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากห้องนี้ แต่แล้ว ตอนที่ฉันเดินผ่านกระจก ฉันเห็นอะไรบางอย่างที่คอของฉัน จึงรีบวกกลับไปดูปรากฏว่า

อ้ากกกกกกก!! ไอไพร์บ้า นายทำฉันแสบแล้วไงเล่า นี่มันรอย คิสมาร์ก ชัดๆ แล้วฉันจะออกไปสู้หน้ากับใครเค้าได้ กร๊าซซซซซซซ!  อยากพ่นไฟ จริงๆว้อยยยย!!! >O<

เวลาอาหารเย็น

ก๊อก  ก๊อกๆ

“นางงาม(กู้ควาย)ออกไปทานอาหารเย็นได้แล้วจ้ะ คนอื่นๆพร้อมที่โต๊ะแล้ว

ฉันค่อยๆแง้มประตูออกไปพลางเอามือปิดคอไว้ด้วย

“เอ่อ! พี่คะ ช่วยไปขอพลาสเตอร์มาให้หนูอันหนึ่งได้มั๊ยคะ พอดีว่าหนูไปโดนอะไรไม่รู้กัดมาน่ะค่ะ มันเป็นรอย!”

“ไหนๆ มาให้ดูหน่อยซิ เผื่อเป็นแมลงมีพิษรึเปล่า!” พี่คนนั้นพยายามจะแงะมือฉันออกจากคอให้ได้

“ไม่ๆๆๆๆ! ไม่ใช่หรอกค่ะ ช่วยไปเอาพลาสเตอร์มาให้หนูหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ”

ไม่นานนัก พี่คนนี้ก็กลับมาพร้อมพลาสเตอร์ยา ฉันจึงบรรจง แปะมันลงไปที่คอเพื่อปกปิดรอยนั่น นี่หมอนั่นคงตั้งใจจะทำให้ฉันอายแน่ๆ ยิ่งคิดยิ่งแค้นว้อยยย!!!

ฉันค่อยๆนั่งลงในวงข้าวของทุกๆคนข้างๆฉันเป็นมีนิท และตรงข้ามกับฉันคือ นายไพร์!!!!

“แปร์! คอไปโดนอะไรมา ทำไมปิดพลาสเตอร์ไว้งั้นล่ะ” มีนิทถามฉัน

“อ๋อ! พอดีมีแมลงบ้าอะไรก็ไม่รู้กัดเอาน่ะ เห็นว่ามันเป็นรอยเลยเอามาปิดไว้ ไม่มีไรหรอก” ฉันพยายามบอกปัดๆแบบขอไปที แต่มีนิทก็ยังไม่เลิกสนใจ

“หืม! ไหนมาดูหน่อย เป็นไรมากเปล่าเนี่ย?”

“ไม่เป็นไรๆ ไม่เป็นไรมากหรอกน่า เชื่อสิ” ฉันพูดแล้วจึงเอื้อมมือไปตักกับข้าวกิน

“รอยแมลงรึรอยอะไรกันแน่!” นายไพร์โพล่งขึ้นกลางวงข้าว เล่นเอาฉันกลายเป็นจุดเด่นกันไปเลยทีเดียว

“ก็รอยแมลงน่ะสิ แมลงบ้า!ด้วย”

“-_-^^^”

“ฉันไม่กินแล้วนะ ขอไปเดินเล่นแถวๆนี้ละกัน!” ฉันพูดแล้วลุกขึ้นเดินออกไป โดนมีมีนิทตามมา

                อ่า!จะว่าไปบรรยากาศต่างจังหวัดแบบนี้เนี่ยก็ดีเหมือนกันเนอะ! สงบดี

“ทำไมไม่กินข้าวเล่า เดินออกมาทำไม ไม่หิวรึไง!” มีนิท ถามฉัน

“หิวดิ! แต่ไม่อยากกิน” ฉันพูดในขณะที่ยังเดินต่อไป

                เรา 2 คนเลือกนั่งกันที่ ที่นั่งใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนจะคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ

“เธอรู้มั๊ยว่าเธอน่ะ เหมือนแฟนเก่าฉันเลย เหมือนมาก!” อยู่ดีๆมีนิทก็เปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้น

“แล้วเธอไปไหนซะล่ะ?”

“เธอทิ้งฉันไปมีคนอื่น....” เค้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ อ่า น่าสงสารจัง

“เอาน่า เรื่องแค่นี้เองอย่าไปคิดไรมาก ผู้หญิงมีเยอะแยะไป อย่างนายอ่ะหาใหม่ไม่ยากหรอกเชื่อดิ^^”

“แต่ฉันไม่สนใจใครคนอื่นเลย จนกระทั่งมาเจอเธอ เธอทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวเก่าๆของฉัน เธอทำให้ฉันใจเต้นแรงอีกครั้ง เพราะเธอ!!!!”

“.......................” สิ้นประโยคของเค้าฉันได้แต่นั่งแข็งทื่อ เพราะไม่คิดว่าเค้าจะพูดอะไรออกมาแบบนี้ ท่ามกลางธรรมชาติเยอะแยะ เค้าค่อยๆก้มหน้าลงมาหาฉันแล้วกระซิบว่า

“ฉันขอนะ!.....” มีนิทพูดแค่นั้น แล้วก็ค่อยเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ จนอีกแค่นิดเดียวปากของเรา 2 คนจะแตะกันอยู่ แล้ว แต่เค้าเลือกที่จะผละออกไป

ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก!!! หัวใจของฉันเต้นเหมือนกำลังฟังปราศรัย มันจะคึกอะไรขนาดนี้ยะ

“ขอโทษ!! พอดีฉันนึกว่าเธอเป็นเค้า!” มีนิทพูด

นึกว่าฉันเป็นเค้างั้นเหรอ? นี่ที่นายจะจูบฉันเมื่อกี้เนี่ย เพราะนึกว่าฉันเป็นเค้า เฮอะ! ฉันไม่ใช่ตัวสำรองของใครนะ

“อืม!” ฉันตอบรับแบบสั้นๆ เพื่อให้ใจไม่เต้นแรงไปมากกว่านี้ แต่ทำไมนะ พอฉันได้ยินว่านึกว่าฉันเป็นเค้าแล้วต้องรู้สึกเสียใจด้วยนะ ทำไมกัน!!!

ตอนที่ 2 ภารกิจแรก(นางงามกู้ควาย)

ก๊อกๆๆ!

นี่มันเป็นเสียงเคาะรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย!

“แปร์ๆ ไปกินข้าวเย็นได้แล้ว!” เสียงมีนิทดังขึ้น

“ค่า!” ฉันขานรับก่อนจะเดินออกจากห้องตามมีนิทไป

และทันทีที่ฉันโผล่หน้าไปถึงโต๊ะอาหาร เสียงของนายไพร์ก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาทของฉัน

“อ่า! สาวน้อยมาแล้ว มามะๆ มานั่งข้างๆเฮียนี่ม่ะ หึๆๆ”

ไอบ้าเอ๊ย! นายทำฉันขนลุกนะยะ บรื๋อ..อ..อ~~

ป้าบ!!

“ไอไพร์ แกทำตัวดีๆดิ๊” นายมีนิท เดินมาตบกะโหลกนายไพร์ไปทีเล่นเอาหมอนั่นนั่งเงียบกริบเลย ฮ่าๆๆ

ระหว่างการทานอาหาร

“-.,-“

“นี่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนอ่ะ” ฉันถาม

“ก็จนกว่าจะมีการยกเลิกสัญญา หรือ จะมีคนมารับตำแหน่งนั่นแหละ ทำไมหรอ??” มีนิทตอบ

“พอมีคนมารับตำแหน่งก็จะมาอยู่กับพวกนายแทนฉันใช่มั๊ย?”

“ไม่รู้สิ อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงล่ะมั๊ง”

“อันแน่ๆ เธออยากอยู่กับฉันนานๆใช่ป่าว หึๆๆ” ทันทีที่สิ้นเสียงของนายไพร์ ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆๆๆๆ!!

“โว้ยย!บ้านไม่มีเคาะรึไงเฮอะ!” นายไพร์สบถก่อนที่จะลุกไปเปิดประตู ฉันและมีนิทจึงตามไป

ทันทีที่ฉันเห็นหน้าผู้มาเยือนก็ทำให้ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก นี่สวรรค์ยังเมตตาฉันอยู่ใช่มั๊ยเนี่ย T-T

“มาหาใคร!-*-” นายไพร์ถามอย่างเอาเรื่อง

“ดอลลี่^^” ฉันผลักตัวนายไพร์ให้ออกไปก่อนจะไปยืนแทนที่ “นี่แกมาได้ไงเนี่ย??” ฉันถามมัน

“ก็ตามแกมานั่นแหละนี่ฉัน อยู่ห้องชั้นล่างนะเฟ้ย มีไรก็ไปหาฉันซะ เข้าใจมั๊ย!” ฮึกๆซาบซึ้งใจมาก นี่แกเป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยหรอเนี่ยT-T

“อืม ขอบใจมากนะ ฉันรักแกว่ะ” และยังไม่ทันที่ฉันจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงจากมีนิทเรียกฉันให้เข้าไปหา ฉันจึงแอบลากยัยดอลลี่เข้ามาด้วย

“มีไรเหรอ?” ฉันถาม

“เมื่อกี้ มีโทรศัพท์มาจากกองประกวดนะ บอกว่าพรุ่งนี้เธอต้องเตรียมตัวทำกิจกรรมกับทางกองประกวดที่หมู่บ้านหนองตะขบน่ะ - -“ อะ...อะไรนะ หนองตะขบ?? -*- มันคืออะรายยย!!

“หะ...หา ฉันต้องทำกิจกรรมด้วยหรอ?”

“เอ๊า!ใครเค้าจะให้เงินเธอฟรีๆเล่า! เป็นนางงามก็ต้องทำกิจกรรมเซ่!” นายไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่านายเป็นใบ้หรอกนะ นายไพร์!!!

เช้ารุ่งขึ้น

ฉันตื่นนอนมาด้วยสภาพที่ไม่สู้ดีนัก คงจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนนี้ฉัน กังวลเรื่องหนองตะขบ นี่มากไปหน่อยล่ะมั๊ง เลยนอนไม่หลับเลยเนี่ย T-T

“แต่งตัวเสร็จรึยัง แอมแปร์!”

“ค่ากำลังจะออกไป” ฉันขานรับก่อนที่จะเดินออกจากห้อง

วันนี้ฉันแต่งตัวตามที่ทางกองประกวดจัดชุดมาให้นั่นก็คือชุดราตรียาว พร้อมสไบและมงกุฎประจำตำแหน่ง มันช่างน่ารำคาญที่สุด >W<

“น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย^^” มีนิทเอ่ยชมฉัน

“(-/////-)”

“ฮ่าๆๆ ตัวไรวะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” มีคนๆเดียวแหละที่พูดกับฉันแบบนี้

และแล้วระหว่างทางฉันก็ต้องนั่งรถไปกับ 2 คนนี่ โดยมีนายไพร์เป็นคนขับ ส่วนมีนิทก็นั่งข้างหน้า และ ฉันก็นั่งข้างหลังไปตามระเบียบ ชุดบ้านี่มันน่ารำคาญจริงโว้ยยยย! เวลาผ่านไปเกือบๆ 3 ชั่วโมง รถก็เกิดอาการกระตุกๆแล้วก็ดับลง -*-

“มันเป็นอะไรไปอ่ะ” ฉันถาม

“น้ำมันหมด!^^” นายไพร์หันมาตอบหน้าระรื่น แล้วทำไมนายไม่เติมล่ะว้อยยย!!!

“นี่ก็ใกล้ถึงแล้วแหละ ลงจากรถไปหาโบกรถไม่นานก็คงถึง” มีนิทพูดแล้วเดินลงจากรถไป ฉันจึงจำใจตามลงไปด้วย

                ทันทีที่เท้าของฉันได้เหยียบพื้นข้างนอกก็ทำให้ฉันสัมผัสได้ทันทีถึงอากาศที่มันร้อนอบอ้าว ยิ่งบวกกับชุดที่ฉันใส่ด้วยแล้ว แทบจะเป็นลม  พวกเราเดินลงมาหาโบกรถไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีมาสักคัน ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย ไอส้นสูงบ้านี่ก็ทำฉันปวดขา ฉันจึงถอดมันออกแล้วก็ถือมันเดินไปซะเลย หน้าของฉันก็มันเยิ้มเครื่องแต่งนงแต่งหน้าที่แต่งมาเมื่อเช้าก็คงสลายหายไปเรียบร้อย นี่สภาพหน้าฉันเป็นยังไงบ้างเนี่ยT-T

“นี่!อีกไกลมั๊ยกว่าจะถึง” ฉันถามออกไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีแต่ความเงียบ

“พวกนาย อีกไกลมั๊ยกว่าจะถึงอ่ะ!!!” ฉันถามออกไปอีกรอบแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็เหมือนเดิมฉันจึงตัดสินใจหันกลับไปดูก็ปรากฏว่า นาย 2 คนนั่น หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ นี่พวกนายพาฉันมาที่นี่เพื่อทิ้งช้าลใช่ม๊ายยยย!!!

                ฉันตัดสินใจเดินย่ำต๊อกไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ฉันเดินใช้เวลานานขนาดไหนแล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ท้องของฉันมันเรียกร้องหาอาหาร >W<

“แม่หนูๆ ช่วยลุงด้วย!” อยู่ดีๆคุณลุงข้างทางที่ฉันกำลังเดินผ่านก็เรียกฉัน

“มีอะไรคะ!” ฉันหันไปถาม พลันสายตาก็ไปสะดุดกับอาหารที่วางไว้ที่ที่พักข้างๆนา ว้าว!น่ากินชะมัดเลย

“แม่หนูมาช่วยลุงดึงไอแจ๊คสันหน่อยสิ มันนอนจมปลักอยู่เนี่ยลุงแก่แล้วดึงคนเดียวไม่ไหว!” ไอแจ๊คสันที่ว่าเนี่ยไม่ใช่อะไรหรอก มันคือควายดีๆนี่เอง นี่ลุงจะให้หนูใส่ชุดนี้เนี่ยนะไปดึงควาย จะบ้าเหรอ???

“เอ่อ...คือว่า...”

“ถ้าหนูช่วยลุงนะ เดี๋ยวลุงจะแบ่งข้าวให้!”

“ตกลงค่ะ” ทันทีที่ได้ยินคำว่าข้าว พละกำลังของฉันก็มีมหาศาลขึ้นมาทันที ฉันตัดสินใจ ถอดสไบและมงกุฎออกวางไว้ข้างๆรองเท้าส้นสูง แล้วจัดการถกกระโปรงชุดราตรีแล้วเดินลงไปในนา

“มาลุงเดี๋ยวหนูจัดการเองลุงไปเตรียมข้าวรอหนูได้เลย!” ว่าแล้วฉันก็จัดการดึงเชือกที่สนสะพายไอแจ๊คสันอยู่อย่างเต็มที่แต่แล้วมันก็ไม่มีวี่แววที่มันจะลุกขึ้นเลยแม้แต่น้อย ฉันก็พยายามดึงต่อไปเรื่อยๆ สายตาก็จับจ้องอยู่ที่จานข้าวที่ลุงได้จัดเตรียมไว้ให้ เอาวะลองกันดูสักตั้ง

“อื๊บบบบบ!!” ฉันออกแรงอย่างเต็มที่ สักพักฉันก็กลายเป็นจุดสนใจของกลุ่มคนเยอะแยะที่มาจากไหนก็ไม่รู้ มายืนเชียร์ฉันพลางชี้โบ๊ชี้เบ๊ด้วย แทนที่จะมายืนให้กำลังใจมาช่วยกันลงมาดึงดีกว่ามั๊ยยะ-*-

“อื๊บบบ! ฮึบ เอ้าฮืบบบบบ!!!”  ฉันออกแรงดึงอีกครั้ง ครั้งนี้ไอแจ็คสันเริ่มขยับตัวบ้างแล้ว เอาวะเพื่อข้าว สู้โว้ยยย!!

                ฉันเหลือบสายตาไปยังกลุ่มกองเชียร์ที่ยืนลุ้นฉันกันอุจจาระแทบราด นี่ฉันมันน่าสนใจขนาดนั้นเลยรึไงฮะ เอ๊ะ!เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมันนายไพร์นี่หว่า ยืนอยู่ท่ามกลางกองเชียร์พวกนั้น ล้อมรอบด้วยสาวๆ นี่นายทิ้งฉันมาผจญกับเหตุการณ์บ้าๆนี่คนเดียวหรอยะ หนอยแหนะ!!!-*-

“ฮืบบบบบ!!!!” ฉันออกแรงดึงเฮือกสุดท้าย แต่ว่าไอแจ๊คสันก็แค่ ผงกหัวขึ้นมาแค่นั้นเอง ไอควายบ้า แกทำให้ฉันโมโหแล้วนะเฟ้ย -*-

“ไอควายบ้า! ฉันหมดความอดทนแล้วนะ แกจะนอนจมปลักอยู่อย่างนี้รึไงเฮอะ!  เห็นมั๊ยเนี่ยว่าตัวฉันมันเปื้อนโคลนหมดแล้วเพราะมาดึงแกขึ้นจากโคลนเนี่ย แกก็ช่วยลุกๆขึ้นได้มั๊ย อย่าให้พูดมาก ถ้ายังนอนอยู่อย่างนี้อีกนะ แม่จะเอามีดมาเฉือนเนื้อควายกินแทนข้าวเลยคอยดู  หิวโว๊ยยยยย!!!!” ฉันสวดยาว เล่นเอามีเสียงฮือฮาจากกองเชียร์ข้างบน มีเสียงหัวเราะปนๆมาด้วยนะ หูฉันดีย่ะ

“ถ้าแกไม่ลุก ฉันเขมือบแกแน่!” ฉันพูดทิ้งท้ายแล้วก็จัดการออกแรงดึงไอแจ๊คสันอีกครั้ง

“ฮืบบบบ!!!”

พรวดดด!!! 

                ไอแจ๊คสันลุกพรวดขึ้นมาจากปลักอย่างง่ายดาย ท่ามกลางความงง ของฉัน นี่มันกลัวถูกฉันกินขนาดนั้นเลยรึเนี่ย

เฮๆๆ!!!! ฮิ้ววว!! นางงามกู้ควาย! เฮ

                นั่นคือเสียงกองเชียร์ แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกดีใจเลยนะ ฉันกลับมีความรู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม นี่อย่าบอกนะว่าฉัน...จะ....

พรึบ!!

“แอมแปร์!!!!!!”

ตอนที่ 1 เคหะสถานแห่งใหม่

ฉันนำพาร่างอันไร้วิญญาณของตัวเองขึ้นมายังห้องอันโสภาของฉัน ซึ่งนับจากนี้ไปฉันก็จะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว ฮือๆ นึกแล้วยังหวั่นๆกับชะตาชีวิตของตัวเองอยู่เลยเนี่ยว่าจะเป็นยังไงต่อไป ฉันแอบได้ยินเสียงยัยดอลลี่เล่าสถานการณ์พร้อมเคลียร์กับแม่ของฉันอยู่ข้างล่าง แน่นอน!ฉันแอบได้ยินเสียงพี่โวลต์โวยวายใส่มันด้วย ฮือๆๆ อย่าไปโกรธยัยดอลลี่มันเลยพี่โวลต์ ที่มันทำไปก็เพราะมันอยากให้ฉันได้เงินรางวัลมาช่วยฐานะทางบ้านของเราล่ะมั๊ง T-T

“สวัสดีครับผมมาจากทีมงานกองประกวดเตรียมมารับตัวน้องแอมแปร์ไปครับ”

ทันทีที่ฉันก้าวเท้าลงถึงชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงนี่โผล่มาทันที นี่กะจะไม่ให้ฉันร่ำลาอาลัยใครเลยรึไงยะ

“ไอแปร์แกบอกพี่มาดิ๊ แกจะไปไหน นี่พวกมันหลอกแกใช่มั๊ย นี่อยู่ดีๆมันก็เอาเช็คเงินบ้าๆนี่มาให้พี่แล้วบอกว่าเป็นเงินรางวัลของแก มันเรื่องเข้าใจผิดกันใช่มั๊ยไอแปร์ แกจะไม่ไปไหนใช่มั๊ยวะ!”

พี่โวลต์พี่ชายของฉันโผล่มาเขย่าตัวของฉันไปมา ท่ามกลางสีหน้าของทุกๆคนที่ค่อนข้าง งง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“พี่โวลต์ฟังแปร์นะ คือว่าแปร์ต้องไปอยู่กับเค้าจริงๆคงไม่นานหรอก เดี๋ยวแปร์แวะมาหาบ่อยๆก็ได้ คือว่าถ้าแปร์ไม่ไปเราจะถูกปรับเงินนะพี่ ตอนนี้บ้านเราก็สุดจะทนแล้ว จะหาเงินที่ไหนเล่าไปให้เค้า สู้ให้แปร์ไปแป๊บเดียวแล้วพี่กับแม่ก็เอาเงินรางวัลนี่ไปหมุนใช้ก่อน มันดีกว่าไม่ใช่หรอ” ฉันพูดอย่างใจเย็น

“แปร์! พี่ห่วงแกนะ แกไม่ต้องไปไม่ได้หรอ เดี๋ยวเราค่อยหาทางช่วยกันใช้เงินไอพวกนี้ก็ได้นี่” อ่า พี่โวลต์ฉันรักพี่จังT-T

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ทางนั้นเค้าคงไม่ทำอันตรายฉันหรอก เค้าเป็นการประกวดที่ถูกกฎหมายนะพี่ อย่าห่วงเลย พี่ดูแลแม่ดีๆนะแล้วเดี๋ยวฉันจะแวะมาหาบ่อยๆ” ฉันพูดแล้วเดินไปหาแม่

แม่ค่อยๆยกมือขึ้นลูบหัวฉันช้าๆก่อนจะมองฉันด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า

“ตามใจนะลูก ดูแลตัวเองดีๆนะ นี่เป็นทางที่หนูเลือกเอง”  แม่พูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินหลีกจากฉันไป นี่แม่กำลังจะทำให้ฉันร้องไห้นะ พวกเรา 3 คนแม่ลูกอยู่ด้วยกันมานานกว่า 10 ปีแล้ว เพราะพ่อของฉันเสียไปตั้งแต่ฉันยังเล็กๆพวกเราจึงต้องสู้ทนใช้ชีวิตต่อมาด้วยตัวเองจนถึงปัจจุบันนี้

“เอาล่ะเชิญขึ้นรถครับคุณหนู” ผู้ชายคนใส่สูทดูมีภูมิฐานคนหนึ่งกล่าวเชิญฉัน

“โชคดีนะเว้ยแก ฉันจะหาทางดูแลแกเอง สัญญา” ยัยดอลลี่กระซิบข้างๆฉันแล้วจึงปล่อยฉันขึ้นรถไปยังที่หมาย

ทันทีที่ก้นของฉันได้สัมผัสกับเบาะรถนุ่มๆก็เล่นเอาฉันเคลิ้มไปช่วยขณะ แต่ก็ถูกขัดไว้ด้วยเสียงของคนๆหนึ่ง

“ไม่เคยขึ้นรถแบบนี้รึไง ดูทำหน้าเข้า เห่ยสิ้นดี”

                ไอโรคจิต นี่นายอยู่บนรถด้วยหรอเนี่ย แล้วฉันก็เริ่มสำรวจทุกๆอย่างภายในรึก็พบว่า เบาะหน้าข้างคนขับ สุดหล่อของฉันนั่งอยู่และส่วนเบาะหลังก็เป็นฉัน กะ ไอโรคจิตนี่ นี่พวกนายมาหาแป๊ะนายกันเรอะไงยะ-*-

“นายมาทำไมมิทราบยังไงฉันก็ต้องไปอยู่กับพวกนายอยู่ดี” ฉันพูด

“ก็อยากมาดูว่าเธอจะไม่เบี้ยวน่ะ หึๆๆ สาวน้อยเสร็จฉันล่ะงานนี้” ไอโรคจิตพูดพลางเขยิบตัวเข้ามาใกล้ฉันอย่างรวดเร็วเล่นเอาฉันตกใจไม่น้อย

“ฮ่าๆดูเธอตอนนี้สิเหมือนหมาบ้ากลัวน้ำเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

นี่นายแกล้งฉันเรอะ หนอยยย!!!

“ไอบ้า โรคจิต ไอๆๆๆ”

“กล้าด่าฉันเรอะ เดี๋ยวพ่อจับปล้ำบนรถเนี่ยแหละ!!”

“พอๆหยุดได้แล้ว ไอไพร์ก็ไปแกล้งน้องเค้า เดี๋ยวก็อยู่ด้วยกันไม่เป็นสุขหรอก” สุดหล่อหน้ารถพูดขึ้น

                และแล้วตลอดทางที่รถขับผ่านก็เป็นเส้นทางที่ฉันไม่รู้จักสักนิด ไม่นานนักรถก็เลี้ยวเข้าไปในคอนโดมิเนียมใหญ่ใจกลางเมือง ท่าทางดูเหมือนจะพึ่งสร้างเสร็จไม่ถึงปีนะเนี่ย ดูหรูหราโอ่อ่ามากมาย นี่เป็นบุญของฉันใช่มั๊ยที่จะได้มาอยู่ที่นี่เนี่ย โหะๆๆๆ ^O^       

“เชิญครับ” บุรุษแปลกหน้าที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้มาเปิดประตูให้ฉันลงไป ฉันถูกนาย 2 คนที่ฉันต้องไปอยู่ด้วยลากไปขึ้นลิฟท์ แอบเห็นว่ากดชั้น 22 ชั้นสูงสุดเลยนะนั่น ฉันกลัวความสูงนะT0T

“เอ้า!เข้ามาสิ” สุดหล่อของฉันเปิดประตูให้ฉันเข้าไป

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันได้ถูกเชิญให้มานั่งยังห้องนั่งเล่นที่เพียบพร้อมไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ดูดีมีราคาแพง

“เอาล่ะๆเรามาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่านะ ต่อไปนี้พวกเราจะต้องใช่ชีวิตอยู่ร่วมกันจนกว่าจะเกิดการประกวดอีกครั้งหนึ่งนะ ฉันชื่อว่ามีนิท อายุ 20 ปี อยู่ห้องตรงข้ามกับเธอนะ” เค้าพูดพร้อมรอยยิ้มที่น่ารัก อ่า!น่ารักชะมัดเลย

“ค่ะ”

“ฉันชื่อแวมไพร์ คืนนี้ระวังตัวดีๆนะสาวน้อย หึๆๆ” แล้วไอโรคจิตก็พูดต่อ เสียงหัวเราะมันช่าง -*-

“อืม ฉันชื่อแอมแปร์นะ”

“ฉันรู้แล้ว มานี่ม่ะ นี่ห้องเธอนะ” มีนิทพูดพลางเปิดประตูห้องให้ฉันพร้อมยกกระเป๋าสัมภาระเข้ามาให้ด้วย

“ยัยนั่นก็มีมือ ให้ยกเองก็ได้ นายจะไปบริการมันทำไมวะ”เสียงเห่าหอนของนายแวมไพร์แว่วมาแต่ไกล

“เอ่อ!ขอบคุณนะที่มีน้ำใจ ไม่เหมือนกับคนบางคน” ฉันพูดแขวะไปทางเค้าเล่นเอาเค้าหันมามองอย่างดุๆ

                หลังจากที่มีนิทออกไปจากห้องฉันไม่นาน ฉันก็เริ่มลงมือรื้อของแล้วจัดมันให้เข้าที่เข้าทาง จะว่าไปมาอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักกะนิดนึงนะ จะว่าไปกลับสบายๆด้วยซ้ำ โฮะๆๆ ยกเว้นก็แต่ -*- ไอแวมไพร์นั่น ฉันล่ะสยองเกล้าเผาขนเสียจรี๊งงง!! ไอหมอนั่นมันจะคิดทำอะไรฉันตอนกลางคืนรึเปล่าเนี่ย หยึยย~~คิดแล้วหยองงง :+:

                อ่า ที่นอนนี่มัน นุ่มจริงๆเล้ยย! ^^

“ยัยบ้า เธอเล่นอะไรของเธอเนี่ย”  เสียงคุ้นๆเหมือน

“แวมไพร์!!!”

“แหมๆ ไม่ต้องเรียกเต็มยศซะขนาดนั้นก็ได้ เรียกพี่ไพร์ก็พอ ฮ่าๆๆ”

“-*- นายนิ่ เข้าห้องชาวบ้านเค้าช่วยเคาะประตูก่อนได้มั๊ย ไม่มีมารยาทเลยอ่ะ - -“

“เธอ!!!!” เค้าถลามาล็อคตัวฉันเข้ากับผนัง “นี่กะจะให้ฉันทำตั้งแต่เย็นเลยหรอ? เก็บแรงไว้ตอนกลางคืนดีกว่านะจ๊ะ^^”

เค้าก้มลงมากระซิบข้างๆหูฉัน หยึยย! ฉันขนลุกน้า....

“ไอบ้า พูดบ้าไรเนี่ย ปล่อยฉันเลยนะ ปล่อยเลย เดี๋ยวนี้เลย ด่วน!!!!” ฉันพยายามดิ้นอย่างสุดความสามารถ

“ปล่อยก็โง่ดิ อยากให้ปล่อยใช่ป้ะ” เค้าทำหน้าทะเล้น

“เออ!” เริ่มร้อน -*-

“พูดดีๆกับฉันก่อน พูดว่า พี่ไพร์คะ ปล่อยน้องแปร์เถอะนะคะ ปล่อยนะคะ ถ้าปล่อย! แปร์จะยอมทุกอย่างเลย *3*” หมอนี่พูดพลางทำปากเผยอๆ เหมือนจะเซ็กซี่ แต่มันไม่ใช่ -*-

“ไม่พูด ใครพูดก็บ้าแล้ว ปล่อยฉันเร็วๆเลย ร้อนแล้ว!”

“ไม่พูดก็ไม่ปล่อย-3-“ เค้าเขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้น

                อึยย~~ >w<ฉันเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะ ไอหมอนี่นิ่ จมูกนายจะชนแก้มฉันอยู่แล้วนะยะ -*-

“โอเคพูดก็ได้!” ฉันกล่าวอย่างหัวเสีย

“ก็แค่นี้ เล่นตัวอยู่ได้ พูดเร็วๆสิ พี่รอฟังอยู่นะ *0*”

“เอ่อ...พะ..พี่ไพร์คะ ปล่อยฉัน เอ้ย! ปล่อยน้องแปร์ไปเถอะนะคะ... พูดแล้วปล่อยๆ”

“ไม่อ่ะ เธอไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นเลย แล้วประโยคก็พูดไม่หมดด้วย ถ้าปล่อย! แปร์จะยอมทุกอย่างเลย เธอยังไม่ได้พูดเลย เอาใหม่ๆ -3-“  เรื่องมากจริงวุ้ย-*-

“อ่า...*3* พี่ไพร์คะ..ปล่อยน้องแปร์เถอะนะคะ ถ้าปล่อยแปร์จะยอมทุกอย่างเลย *3*”

“หึๆๆๆ”

ทันทีที่ฉันพูดจบ หมอนี่ก็ไม่พูดอะไรเลย มีเพียง เสียงหัวเราะที่...........กับรอยยิ้มที่ไม่ค่อยจะน่าไว้ใจสักเท่าไหร่

“ปล่อยได้แล้ว”

“เธอพูดเองนะว่ายอมฉันทุกอย่าง” และแล้วเค้าก็ค่อยๆก้มหน้าลงมาหาฉันเรื่อยๆๆๆ จนกระทั่ง

“ไอไพร์แกทำไรวะ” เสียงสวรรค์มาแล้ววว!!!

เค้าค่อยๆผละออกจากฉันอย่างเสียดายก่อนจะหันไปตอบคำถามของมีนิท

“ฉันก็แค่มาต้อนรับยัยนี่แค่นั้นเอง ^^”

“-0-“ นี่คือการต้อนรับของนายหรอยะ ใจฉันแทบเต้นเป็นเพลงพี่บี้แล้ว ไอบ้าเอ๊ยยย!! นี่แค่วันแรกเองนะฉันยังเจออะไรซะขนาดนี้ แล้วนี่ฉันต้องอยู่ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่นะ แล้ววันต่อๆไปฉันจะต้องเจอกับอะไรอีกมั่งเนี่ย โฮๆๆ อกแอมแปร์จะแตกT^T

ฮ่าๆๆๆ

ถึงแม้อุปสรรคจะขวางกั้นแทเพียงไรก็ตาม

แทก็มิหวั่น โหะๆๆ

สำหรับเรื่องใหม่อันไฉไลนี้ ไม่ใช่เรื่องเดิมแล้วนะจ๊ะ

เพราะว่าเรื่องนั้นเห็นมีคนบอกว่าเคยอ่านแล้ว(ตอนที่แทลงไว้ที่เด็กดี)

แทยืนยันได้เลยว่าไม่เคยไปก็อปปี้ของชาวบ้านที่ไหนมา มีแต่ของแทเท่านั้นแหละ

โหะๆๆๆ

เรื่องนี้รับรอง โดนใจทู๊กๆคนแน่ๆ

นางเอกผู้ใสซื่อ และ พระเอกทั้ง 2 คน ที่ตัดสินใจได้ยากว่าใครเหมาะที่จะคู่กับนางเอก

โหะๆๆ สงสัยว่าคราวนี้แทต้องเปิดโหวตอีกล่ะมั๊ง

ฮ่าๆๆ

งั้นอย่ารอช้ากันเลยดีกว่า ขอเชิญพบกับเรื่องใหม่ของแทได้เลยค่า!!!

Timeless Of Love

ฮี&ชี ขอบอกรักครั้งนี้ไม่จำกัดเวลา

       จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเด็กสาวสุดน่ารัก ค