ตอนที่ 1 นี่มันโรงเรียนเหรอนี่??

“กลับมาละ..แล้ว เฮ้ย!!ๆๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย”

ป้าบ!!!!

   อ๋อย~ทันทีที่ฉันเปิดประตูบ้านเข้าไปก็พบกับ สภาพบ้านที่เละตุ้มเป๊ะ  ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตกกะใจ ไปมากกว่านี้ ก็มีหมอนน้อย ลอยละลิ่ว พลิ้วไสว มาปะทะเข้าที่หน้าฉันอย่างจัง หนอยยย!!ถ้าดั้งฉันหักนะ ตายยกบ้านแน่ ฮึ่ม!!

“เจ๊รา ช่วยซูชิ ด้วย ไอเฮีย โชยุ มันแกล้ง เค้า!!” ไอน้องชายตัวดีของฉันมันมาเกาะแขนฉันและพูดขึ้น

“นี่มันอะไรกัน ฮะ!! ไอซูชิ ฉันชื่อราเมง ไม่ใช่ รา แกเรียก เต็มๆสิวะ  ส่วนเฮีย ก็แกล้งน้องมันอยู่ได้ โอ๊ย!!มันจะอะไรกันนักหนาวะเนี่ย รู้มั๊ยว่าคนที่ตามเก็บ น่ะมัน เหนื่อยแค่ไหน ไปเก็บข้าวของ ให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ทั้งเฮีย ทั้งไอซูชิเนี่ยแหละ และถ้าฉันลงมาแล้วยังไม่เรียบร้อยนะ ไม่ต้องกินข้าวเย็น” ฉันพูด ก่อนจะเดินปึงปังขึ้นห้องไป

“เฮียโช เจ๊แกเป็นไรอ่ะ”

“ฉันจะไปรู้เรอะก็อยู่ด้วยกันเนี่ย ช่วยกันเก็บของเลย เดี๋ยวยัยราเมงมันลงมาแล้วเดี๋ยวเป็นเรื่อง”

     อ๊ายยยยย!!>o<จะอะไรนักหนาฟะ ฮึ่ม!!พระเจ้า ทำไมหาภาระมาให้ฉันขนาดนี้ ให้ฉันสบายๆมั่งได้ม๊าย!! อยู่โรงเรียน ก็เจอภาระ กลับมาบ้าน ก็ต้องมาเจอกะสภาพบ้านที่วุ่นวายอีก ฉันเซ็งว้อยยย!!

“งั่มๆๆๆๆ นี่เจ๊รา” ไอซูชิ มันเอ่ยระหว่างกินข้าว แต่ก็ต้องรีบพูดชื่อฉันใหม่ทันทีที่สายตาพิฆาตฉันส่งถึง

“-_-^^”

“ราเมง นี่เจ๊ รู้ป่าววันนี้นะ ผมไปโรงเรียนอ่ะ สาวๆม.4หน้าใหม่ น่ารักๆทั้งนั้นเลยเจ๊ ได้เบอร์มาตึม” มันพูดพลางโชว์กระดาษเป็นปึกให้ฉันดู

“นี่ไอซู”

“ซูชิ เจ๊ - -“

“เออ นั่นแหละ แกอยู่ ม.3แล้วนิ่ ม.4แกก็มาเรียนที่เดียวกะเจ๊เซ่ จะได้ไปโรงเรียนพร้อมๆกัน” ฉันพูด

“ไม่อ่ะ โรงเรียนฉันก็มี ม.4 ฉันไม่ไปกะเจ๊หรอก เดี๋ยวสาวๆหนีหมด”มันพูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่สนใจฉันสักนิด

    ชิ!ไอน้องไม่รักดี  -*-

“เฮีย ซูชิ ฉันมีเรื่องจะบอก” ฉันพูด

“หืม o-o” หน้าตาไม่อยากรู้เล้ย

“คือว่า ต่อไปนี้ฉันได้ไปเรียนที่โรงเรียน Crazy&Stupid school นะ”

“หา O3O”

“แกจะบ้าเรอะ โรงเรียนนั่นมัน โง่เข้าขั้นเทพเลยนะ โรงเรียนบ้าอะไร ตั้งชื่อ บ้าและโง่” เฮียโช กล่าว

“เจ๊ๆ ทำไมอ่ะ เจ๊โง่ขนาดเค้าส่งไปอยู่นู่น!เลยเหรอ” ไอซูชิ มันพูด วอนเบื้องล่างซะแล้ว

“ไม่ใช่ คือว่าฉันได้ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เทอมนึง พอดียัยหนูแว่น ที่มันอัจฉริยะน่ะ มันดันเป็นคุณสุกคุณใส ฉันก็เลยต้องไปแทน” ฉันพูดอย่าง น่าสงสารเวทนา ในชะตาชีวิตตัวเองยิ่งนัก

“ฉันเสียใจด้วยนะเจ๊ ชีวิตเจ๊คงจบแค่นี้แหละ” ไอซูชิ มันตบบ่าฉัน

   ไอน้องเวร.....แก แก แกตายยยยยยย!!

“ไอซูซู แกอยากมีชีวิตอยู่มั๊ย??”

“ถามได้ อยากดิเจ๊”

“แต่แกคงไม่ได้อยู่แล้วแหละ แกตายยยยย!!”   

            ฉันวิ่งไล่มันรอบบ้าน จนเหนื่อยกันทั้งคู่ และก็ต้องมาสงบศึก กันที่โต๊ะกินข้าวดังเดิม

“ไอราเมง แกไม่ต้องคิดมากหรอกน่า มันก็แค่ชื่อโรงเรียน เห็นเพื่อนเฮียที่มันเคยไปมันบอกว่าโรงเรียนก็ไม่ได้กันดารไรมากมาย หรอกออกจะไฮโซ ซะด้วยซ้ำ แกอย่าคิดมากเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปถึงก็รู้เองนั่นแหละ จะให้เฮียไปส่งมั๊ย?”

     เฮียโช ฉันรักเฮียมากมาย เฮียหล่อและใจดีเป็นที่สุด ซุปเปอร์สตาร์มาเกิดเลยมั๊งนั่นเฮียเป็นพี่ที่ดีของฉันวันนี้วันแรกเลยนะเนี่ยตั้งแต่ฉันเกิดมา

“อืม ขอบคุณนะเฮีย”

“เหอๆ คือว่าที่เฮียจะไปส่งน่ะพอดีว่า นังกิ้งกะปอมที่หน้ามหาลัย มันตามเฮียไม่เลิกก็เลยจะไปส่งแกก่อนและค่อยไป   มหาลัย จะได้ไม่ต้องเจอกัน” เฮียทำท่าลัลลาเต็มที่ งั้นฉันขอถอนคำพูดที่ชมเฮียทั้งหมดเมื่อกี้ละกัน ชิ!

“ฉันขึ้นห้องก่อนนะ จะไปเก็บของด้วย ล้างจานเก็บโต๊ะกันด้วยนะ” ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินขึ้นห้องมาเลยโดยไม่สนใจเสียงบ่น หรือ ด่า จากเฮียโชยุ และ ไอซูชิ แม้แต่น้อย

++เช้ารุ่งขึ้น++

“เฮียๆเฮียตื่นๆๆๆ เฮียเดี๋ยวฉันไปโรงเรียนไม่ทัน” ฉันเดินเข้าไปปลุกเฮียโช ในห้อง เนื่องจากนี่มัน 7 โมงครึ่งแล้วยังไม่ออกจากบ้านเลย เฮียแกก็หลับไม่รู้ร้อน รู้หนาวเล้ย!!

“อะไร แกก็ไปโรงเรียนเด่ มาปลุกเฮียทำไมเล่า!!งึมงำๆ” ชิ!แล้วใครที่ไหนที่มันบอกว่าจะไปส่งวะ

    เออ ไปคนเดียวก็ได้ ใกล้แค่นี้เอง สาธุ!! ขอให้เฮียมันเจอนังกิ้งกะปอม พร้อมๆกับ น้องตุ๊กแกเลยเถิด ส๊าธุ! ชิ

“ไอซูชิ รีบไปโรงเรียนล่ะ เจ๊ไปล่ะนะ”

“คร้าบ”

   หลังจากที่ฉันใช้เวลาในการเดินทางมานับ 10 ปี (เวอร์โคดๆ) ฉันก็มาถึงโรงเรียน บ้อบอไรนี่จนได้ เฮ้อ!!เหนื่อยว้อยยย!!

“โรงเรียนเครซี่แอนด์สติวปิด” ฉันอ่านป้ายหน้าโรงเรียนเพื่อความแน่ใจ

    โอ้ O3o พระเจ้ายอด จอร์ชกินปลาร้า มั่นใจแค่ไหนว่านนั่นมันโรงเรียนไรนั่น นี่มันวัง ชัดๆ โอ๊ย!ใหญ่กว่าโรงเรียนของฉันเป็น 100 เท่า ฉันมาผิดแน่ๆ ฉันมาผิดที่ ชัวร์ๆ

“แม่หนู มาจากโรงเรียนครฟเวอร์อินเตอร์เนชัลเนล ใช่มั๊ย?” อยู่ดีๆก็มีป้าคนนึงมาสะกิดฉันจากด้านหลังในระหว่างที่ฉันกำลังเดินปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่พอดี

“อ๋อๆค่ะ”

“เข้าไปในโรงเรียนสิ นี่ใกล้เวลาแล้วนะ”

“- - >>” ฉันชี้เข้าไปในคฤหาส วังหลังนั่นเป็นเชิงถาม

“อ่อ ใช่จ้ะ ที่นี่แหละ” คุณป้าเค้ายังเน้นย้ำ

   ฉันจึงต้องเดินตามหลังคุณป้าคนนี้ต้อยๆเข้าไปในวัง เอ้ย!โรงเรียนนี้จนได้ บุญหัว ของนังงราเมงคนนี้จริงๆเลย ถึงแม้โรงเรียนจะมีเด็กโง่แค่ไหน แต่ถ้ามันหรูขนาดนี้ นังราเมงยอมอยู่เป็นปีเลยเอ้า!! ^3^

 (แล้วใครหน้าไหนที่มันพูดว่าเป็นกรรมเป็นเวรที่ได้มาอยู่ที่นี่ฟะ ชิ! - -)