บทที่ 8
ติดกับ
~เบส~
"ปัง!!"
เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างของซูซานกับไอ้ฟีมที่ออกจากห้อง
กันไปจนหมด ภายในห้องนี้จึงเหลือผมกับผู้หญิงที่ร้ายกาจอย่างนางมาร
ร้าย
ผมเหลือบตามองนางมารร้ายแบมที่ยืนกอดอกด้วยท่าทางที่ไม่ทุกข์ไม่
ร้อนอย่างหงุดหงิด
'สิ่งที่ผู้ชายเค้าลงโทษผู้หญิงไม่ได้หมายถึงการชกต่อยหรอกนะ เสือ
ผู้หญิงอย่างนายคงมีวิธีจัดการให้ผู้หญิงยอมสยบตรงหน้าได้ใช่มั้ย ^^'
คำพูดของยัยซูซานที่กระซิบกับผมก่อนจะออกไปจากห้องดังก้องเข้า
มาในหัวอีกครั้ง
เป็นความคิดที่ดีเลยทีเดียว!!
ผมค่อยๆไล่สายตามองผู้หญิงที่ยืนตรงหน้า... ใบหน้าหวานๆขาวๆกับ
ดวงตาสีแดงเพลิงนั่นที่ให้ความรู้สึกว่ายัยนี่เหมือนตุ๊กตามากกว่าที่จะเป็น
คน แล้วยังริมฝีปากบางอมชมพู ผมสีน้ำตาลอ่อนสรวยยาวจนเกือบถึงเอว
นั่นอีก เชื่อเถอะว่าถ้าคนๆนี้ไม่แสดงความร้ายกาจออกมาให้เห็นนะ เธอจะ
เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆเลยทีเดียว แต่เพราะความร้ายกาจที่ผมได้ประสบ
พบเจอมานั่นทำให้ผมรู้ว่ายัยนี่เป็นนางมาร
แต่ยังไงก็ตาม ยัยนี่ก็เป็นผู้หญิง
"หน้าเหมือนแม่นายหรือไง มองอยู่ได้"เล่นถึงบุพการี =_=;;
นางมารร้ายมองมาที่ผมอย่างระเวงระวัง เริ่งรู้สึกตัวแล้วเหมือนกันสิท่า
ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
"กำลังมองว่าเขากับเขี้ยวเธอจะงอกออกมารึเปล่า"
"ฉันไม่ใช่ยักษ์ >O<"
"ฉันหมายถึงปีศาจต่างหาก =_="นอกจากจะบ้าแล้วยังโง่อีก ยัยนี่ช่าง
มีความสมดุลในตัวเองจริงๆเลย -_-
"ถ้าฉันเขี้ยวงอก ฉันจะกินหัวนายก่อนเป็นอันดับแรก >O<"
ผมไม่อยากจะเสียเวลาและเสียอารมณ์โตอบอะไรกับนางมารร้ายอีก
สองขาของผมลุกยืนแล้วเดินเข้าไปหายัยตัวแสบนั่นช้าๆ (นางเองของเรา
ช่างมีชื่อหลากหลายเหลือเกิน =_= : ผู้แต่ง) ทุกย่างก้าวเป็นไปด้วยความ
หวาดระเวง คนอย่างยัยแบมทุกอย่างที่อยู่ใกล้ๆมืออาจจะกลายเป็นอาวุธ
เล่นงานผมจนถึงขั้นเดี้ยงได้ทุกเมื่อ (เห็นได้จากตอนที่ยัยนี่ใช้ท่อนเหล็ก
ฟาดหัวผม =_=;;)
"นะ...นายจะทำอะไร =O=;;"นางมารร้ายก้าวถอยหลังออกจากผม
อย่างเป็นจังหวะ(เอ๊ะ!! ยัยนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย -_- )
"ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่กันสองต่อสองในห้องแบบนี้เธอคิดว่าจะทำอะไร
กันล่ะ"
"เล่นป๊อกเด้งหรอ =O=;;"
=_=;; ไม่น่าเปิดโอกาสให้ยัยนี่ได้แสดงความกวนบาทาออกมาเลย
"ป๊อกเด้งบ้านเธอน่ะเซ่!!"
"อ้าว ไม่ใช่งั้นหรอ 'O- งั้นอะไรล่ะ"
"หึๆๆ สนุกกว่าป๊อกเด้งอีก"
"สนุกกว่าป๊อกเด้งหรอ งั้นก็ดำหมี่ สมสิบ เอ๊ะ!! หรือว่าอีแก่กินน้ำ
อ่ะ"นางมารร้ายนี่ช่างเป็นคนที่ทำลายอารมณ์ของคนอื่นได้ดีจริงๆเธอ
กำลังจะบอกว่าอบายมุขทุกชนิดเธอเป็นหมดใช่มั้ย =_=
"..."
"นี่ๆถ้าเล่นอีแก่กินน้ำนะ เปลี่ยนจากน้ำเป็นขนมได้มั้ย น้ำมันไม่อร่อย
แล้วก็ไม่อิ่มด้วย ^O^"
=_= เอาเถอะปล่อยให้ยัยนี่บ้าไปคนเดียว ไอ้เบส!! ท่องไว้ แกต้องมีสติ
เข้าใจมั้ย อย่าสติแตกไปกับคำพูดของยัยนางมารนั่นเด็ดขาด
"อย่างอื่นฉันไม่กินหรอก ฉันจะกินเธอ"
"กรี๊ดดดดดดดดด..."ไม่ทันที่นางมารร้ายจะตั้งตัว ผมก็จักการคว้ายัย
นี่เข้ามากอดไว้กับตัว แต่ประทานโทษเถอะ ทุกอย่างมันจะดีกว่านี้ถ้ายัยนี่
ไม่ดิ้นเป็นปลาโลมาโดนย่างไฟแบบนี้
"ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า... ปล่อยช้านนนนน... TOT"
"หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะนางมารร้าย บอกให้หยุดไงเล่า"
"ปล่อยช้านนนนนนน...T^T"
"โอ๊ย!! มันเจ็บนะยัยบ้า หยุดทุบฉันเดี๋ยวนี้นะ"
"แง!! ปล่อยๆๆๆๆๆ TTOTT" ตอนนี้ผมต้องทนรับวิบาทกรรมหนักหนา
สาหัสยิ่งกว่าพระเวสสันดอนอีก =_=;;; นางมารร้ายดิ้นไปดิ้นมาเท่านั้นยัง
ไม่พอ กำปั้นหนักๆทุกอั้กๆเข้าที่อกผมหลายต่อหลายครั้งจนเป็นไปได้ว่า
เร็วๆนี้ผมอาจจะช้ำในตาย
"ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิต ไอ้บ้า!!!"
"หยุดดิ้นแล้วฉันจะปล่อย"
ได้ผล!!
ยัยแบมหยุดดิ้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นกำลัง
สะท้อนความงงงวยอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะทำให้ยัยนั่น
หลงใหลคลั่งไคล้ในตัวผม แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าผมเริ่มจะหลงเสน่ห์ยัยนี่
เข้าให้แล้ว เวรกรรมจริงๆ
เหมือนกับวินาทีที่สบตาสีแดงเพลิงคู่นั้นมันมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้ค้น
หา ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งอยากสัมผัส แย่ล่ะสิ!! ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงอันตรายแบบ
นี้ นี่เล่นกันถึงขั้นประทุกร้ายหัวใจกันเลยหรอ
ชีวิตของ ปรีเทพ อัศวัสญานนท์ คนนี้ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนนี่น่ะหรอ
จะมาหลงเสน่ห์ผู้หญิงง่ายๆแบบนี้
"ปล่อยฉันนะ >O<"เสียงของนางมารร้ายเรียกสติของผมให้กลับมา สติ
สตังเตลิดไปถึงไหนแล้ววะเนี่ย
เสียชื่อหมด ไอ้เบสเอ๊ย!!! ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวยังไม่มีปัญญาจัดการ
ได้
"แหม!! อยากเล่นแบบนี้ก็ไม่บอก"
"เธอ!! o_O"ผมแทบช็อกเมื่ออยู่ๆนางมารร้ายก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา
ผม แล้วส่งสายตาดุจน้ำตาลปี๊บมาให้ =[]= มะ...ไม่เอานะ
"เธอจะทำอะไรน่ะ!! o[]O"