บทที่ 16

ความรู้สึก

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด..."อะ..อ้าว ไม่ใช่ฉันหรอกหรอ ฮ่วย

"อย่ากรี๊ดดิฟะ"

"กร๊ดดดดดดดด...ยัยแบมช่วยช้ายด้วยยยยยย.." -_- (   -_-)  oOo

"เบลล....ย๊ากกกกกกกกก..."

"ผัวะ พลัก ตุบ"

"แอ่ก"มาองมาแอ่กอะไรล่ะ

"เป็นมั้ง"

"เจ็บอ่ะ"

"ไปบ้านฉันนะ"อย่าคิดนานดิ

"ฉัน...ฉัน..."

"ฉันอะไรนักหนา ฉันฟังไม่รู้เรื่อง"

"ฉัน...กรี๊ดดดดดดดดดดด....ปล่อยยยย"มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ มันตื่น

ขึ้นมาแล้ว

"อย่าเข้ามานะน้องสาวไม่งั้นพี่จะแทงนังนี่"เฮ้ย...ไอ้พวกบ้าเอ้ย..

"..."

~เบส~

"ไปเอารถมา"เสียงใครฟะ

"ปล่อย-เพื่อน-ฉัน-ซะ"

"ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอสั่งด้วยล่ะ"

"ถ้าไม่ปล่อยฉันก้อจะฆ่าแกไง ย๊ากกก"ชัดเลย เสียงนี้ ยัยแบม นางมาร

ร้ายนั่นแน่

"เฮ้ย..ไอ้เบสนั่นมันเสียงนางมารร้ายอ่ะ"ตูรู้เฟ้ยไม่ได่หูหนวก

"ไปช่วยกันเหอะว่ะ"

"เออ"

"เฮ้ย"

"ปล่อยผู้หยะ..หญิงซะOoO"ว๊ากกกกกกกคนหรือผี ผีหรือนางมาร

"อย่ามายุ่ง"

"นางมารร้ายเทอไหวป่าว"

"หวะ อ๊ากกกก.."เฮ้ย..เป็นไรไปวะ ทุกทีก้อแรงดี แต่ทำไมยัยนี่ถึงสลบไป

ล่ะเนี่ย

"แบม...เทอเปนไรไปอ่ะ"

"ชะ..ช้าน..ปวด..หัวววว.."พูดเสียงน่าเกลียดเชียว

"พาฉันไปบ้าน..ดิ.."

"หลังไหน"

"ไม่รู้"อ้าว ยัยนี่ขนาดบ้านตัวเองยังไม่รู้แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ย

"แล้วพวกเราจะรู้มั้ยล่ะเนี่ย"ไอ้ฟีมพูด

"76/155" บ้านเทอหรอ

"เฮ้ย..ไปบ้านเลขที่76/115...ไอ้วาอุ้มยัยเบลไปด้วย"

"เออ"

   ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน ทำไมมันรู้สึกเป็นห่วงยัยแบมถึงมีเยอะขนาด

นี้นะ มันเรียกว่าอะไร ความรักหรอ ไม่ใช่มั้ง...

"เฮ้ย..ไอ้บอย นายว่าไอ้เบสมันชอบยัยแบมป่าววะ"

"อืม มันเริ่มชอบแล้วเว้ย...แต่อีกไม่นานมันจะรักยัยนั่น แล้วมันจะรู้สึกเอง

ว่ามันคิดยังไงกับยัยนั่น"

"เออ"

"ตอนนี้น่ะ..ทั้งสองคนโดนเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกัน"

"อืม มันคงทำให้ไอ้เบสรู้สึกเร็วกว่านี้"

บทที่ 15

เข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกัน

~เบล~

"เฮ้ยมีเหยื่อหลงมาเว้ยพวกเรา" ซวยแล้วตู แล้วอยู่ๆยัยแบมก้อเงียบไปซะ

เฉยๆ เฮ้ยอย่าเงียบดิยัยแบม ฉันกลัวนะT^T

"หนีไปซะ"(กระซิบ)OoO

"แต่ว่า..."

"ไปซะ...หนีไป"(กระซิบ)

"ฉันไม่..."

"ซูซ่า..พาเบลหนีไปซะ"(กระซิบ)ยังพูดไม่จบเลยนะ

"..."

"ซุบซิบอะไรกันคับ"

"..."

"เฮ้ย...แบม"เสียงกอลิล่าพูด

"OoO"ยัยแบมทำหน้างงก่อนจะครุ่นคิด

"แก...."อย่าบอกนะว่า นายกอลิล่าเป็นคู่ปรับเก่าของยัยแบมอ่ะ

"^_^"

"แก...แกเป็นคัย"แป่ว ที่แท้ยัยนี่ก้อไม่รู้

"แบมจำฉันไม่ได้หรอหรอ"

"ฉันไม่รู้จักแก"

"ฉันเอง...อ้นอ่ะอ้น"

"ก้นหรอ"

"-_-"

"ก้นไหนอ่ะ"

"อ้น...คนที่สารภาพรักกับเทออ่ะ"

"OoO/OoO"หน้าฉัน ซูซาน แล้วก้อพวกของกอลิล่า

"'งั้นเราไปหาความสุขกันเถอะคับ"

"ฉันไม่รู้จักนาย...กอลิล่า"

"ทำไม...งั้นที่ข่าวเค้าลือกันว่าเทอเป็นแฟนกับไอ้เบสนั่นก้อเป็นความจิงน่ะ

สิ"

"OoO"คราวนี้ยัยแบมทำหน้าตกใจบ้าง

"..."

"นั่นใครน่ะ"เสียงนี้มัน...เบส

"อ้าวนางมารร้าย...พึ่งรู้นะว่าเทอก้อมาล้างห้องน้ำ"

"..."

"เฮ้!! เทอเป็นไรน่ะนางมารร้าย"

"..."อยากจะบอกว่ายัยนั่นช็อก

"เอ้!!  ยัยแบม"พระเจ้าจ๊อด นายเบสเรียกชื่อยัยแบมออกมาแล้ว

"..."

"นายเป็นแฟนกับแบมจืงๆหรอ"

"OoO"

"-_-*"ยัยแบมคงหายช็อกแล้วล่ะ ดูหน้ายัยนั่นก้อรู้แล้ว

"ฉันไม่ได้เปนฟะ..."

"ฉันเป็นแฟนกับยัยนี่แล้วทำไม"

"อ้ากกกกกกกกกก...เจ๊แบมรับไม่ได้......"เอาแล้วไง ยัยแบมเจ้าเข้า

"ฉันก้อไม่ได้บอกให้เทอรับนิ-_-^^"

"ฉันไม่ได้เป็นแฟนกับนายน้า........"

"เทอเป็นแฟนฉัน"

"ไม่ได้เป็น"

"เทอเป็น"

"ไม่ๆๆๆๆๆ"แล้วพวกนั้นก้อทยอยกันออกไป

"เลิกเถียงกันซักที"คราวนี้นายบอย บุรุษผู้ไม่พูดมาก พูดขึ้น

"เชอะ"

"เฮอะ"

"-_-*"

ระหว่างทางกลับบ้าน

~แบม~

"เฮ้ย ดูนั่นดิ สวยว่ะ"อะไรกันเนี่ยไอ้พวกนี้

"..."

"หยิ่งด้วย"

"ดักฉุดเลยดีกว่า"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"

บทที่ 14

10 บาท ก้อได้

    ~เบล~

    "จะบ้าหรอ 10 บาทเนี่ยนะ"ซูซานพูด

    "อืมๆ 10 บาทกำลังดี ^O^"ยัยแบมว่า

    ซูซานครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะหันมามองแบมอย่างปรงๆ

    "เอ้า!! ก้อได้ 10ก้อ10บาท"พระเจ้าช่วยกล้วยตกท่อ ไม่เชื่อก้อ

ต้องเชื่อจาก 40 เหลือ 10 บาท บริษัทพ่อแม่เธอจะขาดทุนก้องานนี้

แหละ

    แบมยื่นเหรียญ 10 ให้ซูวานที่รับมันมาแต่โดนดี ฉันละสงสัยจิงๆ

ว่าทำไมยัยซูซานถึงได้ยอมรับง่ายๆแบบนี้ แล้วสายตาของฉันก้อ

หันมองไอ้กล่องขนมกล่อนนั้น โอ้ววว...O[]O รู้แล้ว ฉันตอบคำถาม

ให้ตัวเองได้แล้วล่ะ =_= ข้างกล่องขนมอันนั้นมีป้ายราคาตัวเล็กๆ

ติวไว้ข้างๆกล่อง ราคาของมันคือ...7 บาท =_=;; พระเจ้าช่วยกล้วย

ตานี ดีนะที่ยัยแบมต่อแบบแหลกลาญ ฉันจะไม่ซื้ออะไรจากเธอ

เด็ดขาดซูซาน

    เอ่อ....แต่จะว่าไป ยัยนี่ก้อยังกำไรอยู่ 3 บาทเองนะ

    "อิ่มแล้ว เราไปขัดส้วมกันเถอะ"

    "อ้าว แล้วไหนเมื่อกี้บอกไม่ไปไงล่ะแบม"ฉันล่ะเดาใจยัยนี่ไม่

ออกเลยจิงๆ คิดจะทำอะไรเหนื่อมนุษย์อีกล่ะสิ

    "ฉันสงสารเธอน่ะสิเบล"

    "สงสารฉัน ทำไมล่ะ -_-??"

    "ก้อฉันอิ่มแล้ว แต่เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่หรอ ฉันก้อจะได้

พาไปหาของกินให้เธอไง"

    "ในส้วมเนี่ยนะ"

    "ใช่ ^O^"แล้วฉันก้อพูดอะไรไม่ออกอีกเลย เธอเห็นฉันเป็นตัว

อะไร TT()TT

    บรรยากาศรอบๆตัวที่พวกเรา 3 คนกำลังยืนอยู่ ช่างน่ากลัวจิงๆ

แล้วนี่พวกนายเบสเขาจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ๊นิวเคลียร์อย่างเคร่ง

ครัดเหมือนยัยแบมรึป่าวนะ =_=

    "แบม ฉันว่าเรากลับบ้านกันเถอะ ที่นี่มันน่ากลัวยังไงก้อไม่รู้ T^T"

    "ใชแบม ฉันเห็นด้วยกับเบลนะ กลับกันเถอะ"

    "ไม่!! มาถึงที่นี่แล้วทั้งที แล้วเธอไม่กลัวเจ๊นิวเคลียร์คนที่สั่งเรา

ให้มาขัดส้วมจะฆ่าหมกป่าหรือไงถ้าไม่ทำ"ง่ะ T_T ไอ้กลัวมันก้อ

กลัวอยู่หรอกอ่ะนะ แต่ฉันว่าถ้าให้เลือกนะ เจ๊นิวเคลียร์น่ากลัวน้อย

กว่าหลัง ร.ร นี่อีกนะ

    "ถ้างั้น ไปตามพวกเบสก่อนดีมั้ย"ซูซานพูด

    "ตามทำบ้าอะไรล่ะ!! เดี๋ยวพวกนั้นก้อมากันเองแหละ พวกมันก้อ

โดนลงโทษเหมือนกัน"

    แล้วอยู่ๆกลิ่นของอะไรบางอย่างก้อลอยเข้าจมูกฉัน...นี่มันกลิ่น

บุหรี่นี่ O[]O

    เอาแล้วไง!! ตาขวาของฉันเรื่มกระตุก ลางร้าย! มันต้องเป็นลาง

ร้ายแน่ๆ

    "แบม ฉันได้กลิ่นบุหรี่น่ะ"

    "อืมๆ ใช่ฉันก้อได้กลิ่นเหมือนกัน"ซูซานสนับสนุนคำพูดของฉัน

เราสองคนเริ่มขยับตัวเข้าหาตัวแบมอย่างกลัวๆ

    "เราไปจากที่นี่กันเถอะ TOT"

    "ไม่ทันแล้วล่ะเบล =_="

บบที่ 13

ต่อแหลก

    ~เบล~

    เสียงออดของโรงเรียนดังกริ๊งกร๊างไปประมาณ 10 นาทีแล้ว ฉัน

ยัยแบม แล้วก้อซูซานเพื่อนใหม่อีกคนที่เมื่อก่อนฉันแทบจะไม่ได้

คุยกับเธอคนนี้เลยด้วยซ้ำทั้งๆที่อยู่ห้องเดียวกัน T^T แต่มันก้อไม่

ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก ก้อในเมื่อใครๆก้อมักจะมองข้ามฉันไปอยู่

แล้ว T^T เกลียดตัวเองจิงๆที่อ่อนแอแบบนี้

    "แบม นี่มันเลิกเรียนแล้วนะ เห็นว่าพวกเธอโดนเจ๊นิวเคลียร์ลง

โทษให้ไปขัดส้วมหลังโรงเรียนไม่ใช่หรอ"ซูซานพูดขึ้นมาแล้วก้อ

ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ จิงซิ!! วันนี้เวรกรรมของฉันมันยังไม่หมดนี่นา

ฮือๆๆ ขัดส้วม T__T ทำไมนักเรียนดีเด่วอย่างฉันต้องโดนลงโทษ

แบบนี้ด้วยนะ

    "จะ จิงด้วยอ่ะแบม เอาไงดีล่ะ"

    "พวกเธอสองคนจะบ้าหรือไง คนสติดีที่ไหนเขาจะไปขัดส้วม

กัน"แบมสะความสนใจจากกล่องอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวพยายาม

งัดเต็มที่ เพื่อเปิดฝามันออกมาแล้วหันมาพูดกับฉันก่อนที่จะก้ม

หน้าก้มตาเอาไม้งัดฝานั่นอีกครั้ง เอ่อ... =_=;; มันคืออะไรน่ะ

    "แบม เธอทำอะไรน่ะ แล้วกล่องนี่มันอะไร"

    "วะ ทำไมมันเปิดยากเปิดเย็นแบบนี้ ซูซ่าขนมบ้านเธอแปะกาว

ตราช้างไว้ที่ฝาหรอ T^T" อ๋อ ที่แท้มันคือขนมนี่เอง ตกใจหมด นึก

ว่ายัยแบมจะเล่นอะไรพิเรนทร์ๆซะแล้ว

    ทุกคนไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไยยแบมถึงเรียกซูซานว่าซูซ่า

แบบนี้ =_= คือเรื่องมันก้อมีอยู่ว่า ยัยนี่จำชื่อที่มันออกแนวสากลๆ

ไม่ค่อยได้ ยัยนี่ก้อเลยโมเมมั่วนิ่มไป ชื่อซูซานก้อกลายเป็นซูซ่า

ไป

    "แบม เธอหมุนผิดด้านน่ะ =_="

    "อ่ะ อ้าว หรอ =_=;;"จะมีใครรู้รู้มั้ยเนี่ยว่านางมารร้ายของทุกคน

IQ ต่ำแบบนี้ =_=;; ฝากล่องเปิดออกอย่างรวดเร็ว ซึ่งข้างในก้อ

บรรจุคุ๊กกี้รูปสิงสาราสัตว์ไว้มากมาย และแน่นอนว่ายัยแบมล้วงมือ

เข้าไปหยิยคุ๊กกี้อันเล็กๆนั่นกว่าสิบอันแล้วยัดเข้าปากหน้าตาเฉย

กะ...กินเข้าไปได้ยังไงอ่ะ =[]=

    "ขนมบ้านเธอนี่ใช้ได้นะซูซ่า ง่ำๆๆ"

    "แหงสิ บ้านฉันเปิดกิจการค้าขายทุกประเภท มีตั้งแต่สากกะเบือ

ยันเรือรบ"

    "อ้าว!! นี่ขนมบ้านเธอหรอซูซาน เอามาตอนไหนน่ะ"

    "โอ๊ย! เอามาตอนไหนไม่สำคัญหรอก มันเป็นธุรกิจของฉัน ว่าแต่

เธอเถอะเบล สนใจซื้ออะไรบ้างมั้ยบ้านฉันมีทุกอย่างเลยนะ ทั้ง

ขนม ทั้งน้ำ ครีมบำรุงผิวก้อมี อ้อ ไม้แคะหูก้อมีนะจ๊ะ ^O^"ฉันจะเอา

ไม้แคะหูมาทำไมล่ะซูซาน T^T เมื่อก่อนเคยได้ยินข่าวลือว่ายัยซู

ซานเป็นเจ้าแม่ขนส่งหรืออีกฉายาที่ชาวบ้านเขาเรียกกันก้อคือ

เจ้าแม่แคตตาล็อก เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามันเป็นเรื่องจิง

    "มะ ไม่ล่ะ ไว้โอกาสหน้าเถอะ"

    "หรอ โอเคๆไว้อยากได้อะไรก้อรีบบอกนะ อิอิ วันนี้ได้ลูกค้าตั้ง 2

คน  ^O^"ดูท่าทางยัยซูซานจะมีความสุขเหลือเกินกับการดำเนิน

ธุรกิจของตัวเองในโรงเรียนนี้

    "ซูซ่าตั้งแต่วันนี้เธอเอาไอ้นี่มาให้ฉันวันละ 10 อันเลยนะ

ง่ำๆๆ )>O<("

    "ได้เลยแบม อา...ลูกค้ารายใหญ่ *O* "ซูซานทำตาเป็นประกาย

ในขณะที่ยัยแบมไม่สนอะไรนอกจากขนม

    "แบม ถ้าเธอกินวันละ 10 กล่องจิงๆเธอหมดตัวแน่"

    "ไม่ต้องห่วงเบล พ่อฉันรวย^O^"ทำไมถึงไม่มีเหตุผลอะไรหยุด

ยั้งยัยนี่ได้ซํกทีนะ เฮ้อ~

    "นี่ แล้วตกลงจะไปขัดส้วมกันรึป่าวเนี่ย"

    "อยากตายหรอเบล ฉันกินอยู่นะพูดเรื่องส้วมขึ้นมาทำไม เสีย

มารยาท"

    "อ่ะ ฉันขอโทษ T^T"ยัยแบมส่งสายตาอาฆาตมาให้ฉัน

    "ว้า!! หมดซะแล้ว ซูซ่ามีไอ้นี่อีกมั้ย"พระเจ้าช่วยกล้อยตากแดด

ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดไอ้ขนมนรกนั่นก้อหมดซักที

    "ไม่มีแล้วล่ะ เสียดายจิงๆ ไว้พรุ่งนี้นะแบม ว่าแต่จ่ายตังค์มาก่อน

จิ T^T"

    "ห๋า อะไร ต้องจ่ายด้วยหรอ -O-"

    "แหงสิ ของซื้อของขาย"เข้าทำนองของฟรีไม่มีในโลก =_=;;

ยัยแบมทำหน้ายุ่งก่อนจะจำใจล้วงกระเป๋าตังค์ออกมา

    "เท่าไหร่อ่ะ T^T"

    "40 บาท"OoO กล่องนิดเดียวทำไมมันแพงจังอ่ะ

    "คนกันเองเหลือ 10 บาทได้มั้ย -O-"อยากจะบอกว่ายัยแบมต่อ

ราคาได้น่ากลัวมาก =_=;; ยัยซูซานมองหน้ายัยแบมอย่างเหลือ

เชื่อเป็นฉันก้อคงตกอยู่ในอาการเดียวกับยัยซูซานนี่แหละ เธอต่อ

แบบกลัวเค้าจะไม่เจ๊งใช่มะ -.,-