'เธอหลับอยู่รึเปล่า ?  ฉันยังไม่ง่วง เลยกะว่าจะขอเมลล์เธอมาคุยเล่นอ่ะ ถ้าหลับและ ตอนเช้านี้เห็นข้อความนี้ก็ค่อยเจอกันที่ร.ร.แล้วกันนะ'

เมลล์ฉันเนี่ยนะ!?

ก็ได้ฟะ- -^(แป่ว!) อ๊ะๆ! อย่าได้คิดลึกเชียว เพราะฉันนอนไม่หลับแล้วก็ไม่ง่วงต่างหาก(เหมือนกันแหละฟะ- -+) ไม่รู้จะทำไรด้วย ทำไมฉันนึกไม่ออกล่ะว่าเป็นคอมเนี่ย- -*(เซ่อจริงๆ) เฮ้ย!-*-  วงเล็บอยู่ได้ รำคาญๆ(55+) แน่ะ มาอีก ไม่สนละT^T

ฉันส่งsmsกลับไปให้มาซาฮิโระโดยไม่มีข้อความ มีเพียงเมลล์ฉันเท่านั้น แล้วเปิดคอม รอให้มันทำงาน แล้วSign in Msn  หน้าต่างที่สรุปแล้วมีคนแอ๊ดเมลล์ฉันขึ้นมาทันทีที่ฉันเข้าสู้Msn

ฉันคลิกเมลล์เขาแล้วเริ่มการสนทนา(ด้วยความไม่เต็มใจ)

+-NoeL-+:  หวัดดี มาซาฮิโระ=_=

..MaZaHiRo.. : หวัดดี

+-NoeL-+:  ทำไรอยู่อ่ะ

..MaZaHiRo.. : ถามได้ สมองควายชะมัด เล่นเอ็มไง

ไอ้หมอนี่หาฉันว่าควายหรือไงยะ- -++ แต่เอาเถอะ!  นางเอกต้องเป็นนางฟ้า>.<

+-NoeL-+:  อ้อ! หรอ-*-

จากนั้นฉันกับมาซาฮิโระก็คุยไปเรื่อยๆ ที่จริง..เค้าไม่ได้กวนประสาทมากหรอกนะ เป็นคนที่ไม่เลวอ่ะ ไม่สิ! ฉันควรใช้คำว่า..เป็นคนดีมากกว่า...

อุ๊ย! ไม่ได้ๆๆ>_< ห้ามคิดว่าเขาเป็นคนดีเด็ดขาดนะ โนเอล!!

ตลอดการสนทนา หัวใจฉันเต้นแรงตลอด เป็นที่อะไรกันนะ... ทั้งๆที่เขาเป็น..ศัตรู แต่ฉันจะตั้งเขาเป็นศัตรูทำไมกันล่ะ.. ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรฉันซะหน่อย ฉันคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี เพราะแค่ความรู้สึกว่ามันไม่ถูกกับเขา ฉันว่ามันก็คงไร้เหตุผลเกินไป เหมือนคนเห็นแก่ตัว...

เช้าวันต่อมา....

เฮ้อ~ ง่วงตามเคย=_= เมื่อคืนนอนตั้งตี3! ตี3เชียวนะ!! ฮือT^T ตาดำเป็นแพนด้าเชียว

ฉันนั่งดูหน้าตัวเองในกระจกบนโต๊ะแล้วเศร้าโศกกับตา(ที่เป็นแพนด้า)ซักพัก แล้วเดินไปอาบน้ำ แล้วเดินลงบันไดบ้านมาเมื่อแต่งตัวถักผมเสร็จแล้ว

บรรยากาศขณะกินข้าวเงียบกริบ.. ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างกิน พ่อที่เมื่อวานดูโกรธๆก็ดูเย็นชา แม่ก็ดูดุๆ เฮ้อ~ ไม่ชอบเลย บรรยากาศแบบนี้น่ะ...

ฉันเดินเอาจานไปเก็บในครัว แล้วสะพายกระเป๋านักเรียนโดยไม่พูดอะไร  ฉันพูดไม่ออกจริงๆ... ฉันไม่เข้าใจตัวฉันเอง ว่าฉันผิด หรือพ่อผิดกันแน่...

โอริที่เดินไปร.ร.กับฉันดูเหมือนจะสังเกตได้ว่าฉันดูซึมไปๆ แล้วถาม

''เป็นไรเปล่าวะ ไอ้ตาแพนด้า''

ดู๊ ดู! ยังตอกย้ำมาอีกT^T

''ไม่มีอะไร..''

''แกแน่ใจหรอวะ- -*''

''เออ''

''กี่เปอร์''

''100%- -^''เรื่องมากจริงยัยนี่

''100เต็มล้าน- -^''เอ๊า! - -*

แต่ว่า ระหว่างเกือบไปถึงร.ร. มีคนวิ่งกระหืดกระหอบมาขวางฉันไว้ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้าร.ร.

''มาขวางทำไม-*- ใครจะตายเรอะ!?''

บ้านคุณทวด....

''แค่กๆๆๆ''

=_=^

''นี่.. กลับไปยัง''

''กี่โมงแล้วล่ะ''

''ฉันไม่มีนาฬิกาหรอกย่ะ! มันอยู่ที่ข้อมือนายไม่ใช่เรอะ!?'' หมดฟอร์มเลยล่ะสิ ไอ้ตาขี้เก๊ก! 555+

''อืม.. ประมาณทุ่มครึ่งแล้วล่ะ งั้นกลับเหอะ''

พอกินไอศกรีมเสร็จ อีตามาซาฮิโระยั๊งงงงงพาฉันไปดูนู่นไปดูนี่ซะจนของเต็มมือโดยเฉพาะเสื้อผ้า!! รู้มั้ยทำไม.. พอฉันถามว่าทำไมถึงซื้อเสื้อผ้าให้ฉันซะเยอะขนาดนี้ มันตอบว่าไง รู้มั้ยคะ- -^

'พอดีเห็นเธอจนๆ เลยซื้อให้'

อ๊ากกกกกกกกกกกกก! ไอ้บ้าๆๆๆๆ ฉันไม่ได้จนเฟ้ย!!T^T เค้าเรียกว่าอยู่แบบพอมีพอกินต่างหาก! ชิ!!>O<

ตอนนี้ฉันกับมาซาฮิโระอยู่บนรถแท็กซี่...ครึ่งชม.ต่อมา บ้านฉันก็อยู่ตรงหน้า

''นี่ครับ.. ลุง 200บาท''

เฟี้ยวว~

รถเคลื่อนออกไป ตอนนี้2ทุ่มแล้วล่ะสิY_Y กลับซะดึกเลย.. แม่น่ะคงไม่ว่าอะไร แต่พ่อเนี่ยสิ..

แอ๊ดด~

ฉันพยายามเปิดเสียงประตูให้เบาที่สุด แต่มิวายมีเสียงเฉกเดิม-_-;;

''เอ่อ...ก..กลับมาล..''

''ไปทำอะไรที่ไหนถึงกลับมาป่านนี้!!!!''พ่อที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกตะโกนแทรกเสียงฉันที่เบาแทบมดพูด..

''เอ่อ..''

''นี่คุณ!! ฉันบอกแล้วไงว่าเขาไปเที่ยวกับเพื่อนมา!!!''คุณแม่แย้งขึ้นมา

''แล้วทำไมไม่โทรหาพ่อ!!''

''โอ๊ยยย! ก็แม่บอกแล้วไงพ่อ ว่าโนเอลน่ะ ลืมโทรศัพท์ไว้บนห้อง!!!''

เอาอีกแล้วT^T อุตส่าห์ลืมความเงอะงะตัวฉันเองได้แล้วนะเนี่ย...

''แล้วใครโทรมาบอกแม่!''

''ก็เพื่อนลูกน่ะสิ!!-*-''

''ผู้ชายหรือผู้หญิง!!''

''เสียงผู้ชาย!! พ่อเลิกทำตัวไร้สาระ ชอบทำงาน แม่ดีใจ! แต่ไม่มีเหตุผล จะเอาให้ผิดให้ได้ แม่ไม่ชอบ!!!''

''....''พ่อกับฉันเงียบกริบ.. ฉันยังไม่ได้พูดซักแอะนึง- -* ก็ขึ้นห้องได้แล้ว..

ฉันเดินขึ้นไปบนบ้านโดยมีสายตาโกรธเกรี้ยวของพ่อตามหลังมา.. สยองชะมัด>_<

แกร๊ก!

ฉันเปิดประตูห้องแล้วอาบน้ำ เฮ้อ~ ดีนะวันนี้เช่อร์ไม่ให้การบ้าน..เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

ปัง!!

เสียงปิดประตูห้องข้างๆที่เป็นห้องของพ่อกับแม่ปิดลงอย่างแรง บอกได้ถึงความฉุนเฉียวในตัวของผู้เป็นพ่อฉัน- -;;

''โนเอล โนเอล!''เสียงแม่ตะโกนขึ้นมา..

''คะ!''ฉันตะโกนตอบลงไปที่ชั้นล่างของบ้าน แล้วแม่ก็ถามกลับมา

''กินข้าวมั้ยลูก!''

''ไม่ค่ะ''

ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียง.. ทำไมฉันรู้สึกไม่ดีเลย.. ปกติ ฉันกับพ่อก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่นา..

ฉันคิดไปคิดมา ก็เริ่มรู้สึกผิด... พ่อไม่ผิดนี่นา..ที่พ่อว่าฉัน.. เพราะท่านเป็นห่วงฉันต่างหาก...

แต่ฝ่ายซาตาน...

เหอะ! พ่อนั่นแหละ ผิด!!  ไม่แคร์ลูก แคร์แต่งาน!! ไม่มีเหตุผล!!

ซาตานเหมือนคุณแม่ชะมัด=_=

นางฟ้า

แต่โนเอลเป็นลูกของท่าน! ท่านต้องห่วงสิ!! พ่อเป็นผู้ให้กำเนิดเรานะ!

ซาตาน

ใครว่า!! แม่ต่างหากที่เป็นผู้ให้กำเนิด!!

นางฟ้า

ก็ถ้าไม่มีพ่อ โนเอลก็ไม่เกิดหรอก!!!

คนไร้เหตุผล!!

คนห่วงใย!!

คนไร้เหตุผลๆๆๆๆๆๆๆ

คนห่วงใยๆๆๆๆๆๆ

''โอ๊ยยย! หยุดเถียงกันซะที!!''ฉันตะโกนใส่ความคิดตัวเอง เพียงแต่มันมีเสียงออกมา..เท่านั้นเอง.. แฮ่ๆๆ^^;;; บ้าไปแล้วฉัน=_=;

ปี๊ปๆ

หือ.. ใครส่งsmsมาหาฉันเนี่ย- -* ส่งมาซะดึกเลย...

ฉันเปิดดูโทรศัพท์ว่าใครส่งsmsมาหาฉัน...

มาซาฮิโระ... พอเปิดอ่านข้อความ มันมีใจความว่า....

อ๊ากกกกกกก!ToT  ฉันเกลียดไอ้คนที่มันคิดเครื่องดนตรีที่สุดๆๆๆๆๆๆ>O

ครืด~

''^^''ทายสิคะ ใครมันยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้องดนตรีคลาสสิก- -+

อีตามาซาฮิโระ...

''ยิ้มอะไรยะ-*-''

''ยิ้มให้คนบ๊องไง''

''ใครบ๊องกัน!?>O<''

''ก็..ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าเป็นคนที่เล่นเปียโนแข่งเสียงกลองนี่แหละ โง๊...โง่เนอะ รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้^^''  มันด่าฉัน... มันด่าช้านนนนนนนนนนน>O<^^^

ปัง!!!!!

''OoO''

เอ่อ...โทษที^^;;  ฉันปิดคีย์เปียโนเสียงดังไปหน่อยมั้งเนี่ย- -* แฮะๆ เห็นมันเป็นรอยเลย แง้ม>< มันโมโหนี่

''เอ่อ..''

''-*-''

''^^;;;; แหะๆๆ''มาซาฮิโระหัวเราะแห้งๆ ดูท่าฉันคงดูน่ากลัวอ่านะ ตะกี้น่ะ-_-;;

''ฉันจะกลับแล้ว''ฉันพูดแล้วหันหลังจะเดินออกจากห้องดนตรี แต่..

''อย่าเพิ่งไปสิ''

ซวยอีกแล้วว่ะ--*--

''อะไรอีกเล่า''

''ฉันชนะเธอนะ..''

''เรื่อง-*-???''

''ดนตรี...''

''แล้วไง?''หมอนี่ชักทำให้ฉันงงแล้วนะเนี่ย-*-

''เธอต้อง..ฟังคำสั่งฉัน1วัน^^''

''เฮ้ย!''

''คนแพ้ต้องทำตามคำสั่งคนชนะ1วันไง 555''

''อะไรวะT^T''

''เอาน่า.. อย่างแรก อืม.. เลี้ยงไอศกรีม..ละกัน ดีแมะ''

''ฟะ มันดีสำหรับนาย แต่มันแย่สำหรับฉัน!! รู้ไว้ซะด้วย!!!''

ว่าแล้วฉันก็เดินตามหลังเขาไป แล้วก็ไปหยุดที่ๆหนึ่ง...

Swensense

เฮือก!!O_O อย่าบอกนะ ตานี่จะให้ฉันจ่าย...จ่าย..ร้านนี้!!!???

ม่ายยยยยยยยย>O

''กินนี้นะ''

''ฉันจ่ายไม่ไหวT^T''

''เฮ้อ~ ให้ตายสิ งั้นฉันเลี้ยงแทนก็ได้-*-''เย้ๆ^O^  โชคดีชะมัด><

ฉันเดินตามาซาฮิโระเข้าไปในร้าน แล้วเลือกโต๊ะที่ติดริมกระจก... จะว่าไปแล้ว ร้านนี้ มีแต่มาเป็นครอบครัว ไม่ก็คู่รักหวานแหววกัน ไม่ค่อยมีคนมาเดี่ยวๆเลย..

''เฮ้!!!!!''

''กรี๊ดดด! อะไรเนี่ยย!? มาตะโกนใส่หูฉันทำไม''ฮือๆ ดูสิ หูอื้อเลยT T

''ก็เรียกแล้วเธอไม่ตอบนี่นา นี่ ไอศกรีมอ่ะ เอารสไร-*-'' โห ถามแค่นี้ เล่นตะโกนใส่หูเลย- -++

''เอ่อ..ขอรสสตรอเบอร์รี่1ถ้วยค่ะ''ฉันหันไปบอกพนักงาน

''ผมขอช็อกโกแลต1ถ้วยครับ''

''ค่ะ.. เมนูที่สั่งมี สตรอเบอร์รี่1ถ้วยกับช็อกโกแลต1ถ้วยนะคะ''ว่าแล้วพนักงานก็เดินกลับไป เฮ้อ~ กี่โมงแล้วเนี่ย

''กี่โมงแล้วหรอ''

''5โมง''

''เฮ้ย!! เย็นแล้วนี่O_O''

''ใช่''

''แม่ฉันต้องเป็นห่วงแน่ๆ!! ฉันกลับนะ!''

''เดี๋ยวสิ''

''อะไรๆ''

''ฉันโทรไปบอกแม่เธอแล้ว''

''หา!!??''

''ก็..ฉันลองเธอเข้ามือถือเธอดู แล้วแม่เธอเป็นคนรับ..''เอ๋!? ไม่จริงอ่ะ วันนี้ฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์มาหรอ??

''ฮะๆๆ  ยัยเบ๊อะ^^''พอมาซาฮิโระเห็นหน้าฉันก็หัวเราะ หนอย..-_-++ ชิ!!

พอคุยไปได้ซักพัก พนักงานก็เอาไอศกรีมมาเสิร์ฟ อร่อยดีแฮะ..

เฮ้ออ~ ฝนยังไม่หยุดตกเลย.. นอนไม่หลับง่ะT^T นั่งเล่นเอ็มเล่นเน็ทดีกว่า... อ๊ะ! โอริก็ออนนี่ ฮี่ๆ ยัยนี่ก็ยังไม่นอนนี่หว่า^^

+-NoeL-+: ยังไม่นอนอีกหรอแก

_ZaOr!_: นอนแล้วมั้ง ไม่งั้นมานั่งหัวโด่อยู่นี่เรอะ

+-NoeL-+: ถามดีๆนะเฟ้ย- -+

_ZaOr!_: เหอๆ  ว่าแต่แกนั่งทำไรอยู่วะ

+-NoeL-+: นั่งเล่นเน็ท เออ แก

_ZaOr!_: ไร

+-NoeL-+: เข้าไปดูเว็บบอร์ดร.ร.กันแมะ

_ZaOr!_: จะดูหน้ามาซาฮิโระหรอ แหม ร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะเนี่ย เพื่อนฉัน><

+-NoeL-+: จะบ้ารึไง-*- ฉันแค่อยากรู้เท่านั้นแหละมีอะไรในร.ร.เราบ้าง

ชิ! โอรินี่ พูด เอ๊ย! พิมมาได้= =;

_ZaOr!_: ชักง่วงแล้วว่ะ ขอนอนก่อนนะ บาย

+-NoeL-+: เดี๋ยววววว

ไม่ทันซะแล้วT^T โอริออกเอ็มแล้วง่ะ ช่วยไม่ได้ ฮือY Y

 ฉันไม่ได้เล่นเอ็ม แล้วเข้าเน็ทแทน เข้าไปดูเว็บของร.ร.ต่อ

'ผลสอบปีนี้จะเป็นไง ใครรู้บอกบ้าง'

'ขอคนคุยเอ็มเลนกันหน่อย'

'คลับของมาซาฮิโระ'

เอ๋!O_o คลับของมาซาฮิโระนี่นา ลองคลิกดูดีกว่า ให้ตายสิ ร.ร.มีให้ให้ศึกษา ยัยพวกนี้นี่น้า...

พอฉันเข้าไป... โห คนโพสเพียบ- -*

'มาซาฮิโระคุงหล่อเนอะ^^' 

'ใครมีเบอร์เขาขอหน่อย'

เหอๆ  โพสที่สองใจกล้ามาก=_= ชักง่วงแล้วสิ นอนดีกว่า เฮ้อ~

ตอนเช้า...

ฮ้าววว~ ง่วงชะมัด เมื่อคืนนอนตั้งตี2= = แง่ง

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันเดินลงไปข้างล่าง ระหว่างรอคุณแม่ทำกับข้าวฉันก็นั่งซ้อมเปียโนไปเรื่อยๆ

''โนเอล ข้าวเสร็จแล้ว มาช่วยยกทีนะ''

''ค่า-0-''

ฉันเดินเข้าไปในครัวแล้วช่วยแม่ถือจานข้าวแล้วเรียกคุณพ่อมาทานข้าว

''คุณพ่อค้า~ ข้าวเสร็จแล้วค่ะ''

''ชู่วววว.. คุณพ่อหลับอยู่น่ะ ไม่เป็นไรหรอก''

''อ๋อ''

พอกินข้าวเสร็จก็6โมง5นาที ฉันเดินไปร.ร.ใช้เวลา10นาที รวมแล้วก็15นาทีนี่แหละ=_=

''หวัดดี โอริ''

''เออ หวัดดี''

''เมื่อวานแกออกเอ็มทำไมวะ-*-''

''ก็..มันง่วงอ่ะ= =''

''ไม่ได้หนีฉันหรอ''

''บ้า เรื่องไรฉันต้องหนีแกล่ะ''

''เหอะๆ  วันนี้ไม่เรียนพิเศษนะเว้ย''

''ทำไมวะ-*-''

''เบื่อว่ะ จะไปซ้อมเปียโนมั่ง''

''ที่ผ่านมาซ้อมไม่พอเรอะ''

''เมื่อกอนวันนึงฉันซ้อม5ครั้งนะ= = แล้วดูตอนนี้เส่ะ แค่2ครั้งต่อวัน!! จะบ้าตาย''

''เออๆ ตามใจแก''

''กลับด้วยกันหรือเดินเองวะ''

''แล้วแต่แก ถ้าขยันหน่อยหน่อยมารับละกัน''

''โอ๊วว! งั้นบาย=O=''

''- -*''

พอถึงตอน3โมงฉันเดินไปห้องดนตรี แต่ก็ได้ยินเสียงตีกลองก่อนถึงห้องดนตรี ใครฟะ ตีกลองได้กระหึ่มจริงๆ= =

พอฉันฟังดูแล้ว เสียงน่าจะมาจากห้องดนตรีสากลที่อยู่ถัดไปจากห้องดนตรีคลาสสิก  แบบนี้มันจะซ้อมยังไงล่ะ ต้องต่อว่าซะหน่อยแล้ว= =++

ครืด~

พอฉันเปิดประตู เสียงตีกลองเบาลงทันที พร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงก็หายวับไปพร้อมกับเสียงกลอง ทายสิคะ ใครมันนั่งตีกลองอยู่= =^

ไอ้บ้ามาซาฮิโระเอ๊ยยยยยย~!!!>O<

''นี่ ถ้านายจะซ้อมน่ะ ช่วยเบาๆหน่อยได้มั้ย  ฉันเล่นเปียโนไม่ได้!!''

''ฮะ!? เธอเล่นเปียโนด้วยหรอ???''

''เออเด่ะ-*-''

''กลองน่ะ ไม่ตีดังมันไม่มันส์หรอก''

''โอ๊ยยยย! ปวดหัว!!  รำคาญๆๆๆๆๆๆๆๆ>O<''

ปัง!!

ฉันปิดประตูอย่างแรงทันที แล้วเดินไปซ้อมเปียโนแข่งกับเสียงตีกลอง สุดท้าย... คิดดูว่าเสียงเปียโนFFกับเสียงตีกลองอะไรจะดังกว่า....

มาซาฮิโระ!!!!!

''นายมาที่นี่ทำไม''

''มารับเธอไง- -''

''อย่ามาตีสนิทฉันนะ''

''ทำไมล่ะ ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอ''

อึ้งค่ะ!!!O_O

''ก็...ฉัน..ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายนี่!''

''ตามใจ งั้นไปล่ะ นี่ก็สายแล้ว บายนะ''เขาเดินไปที่รถ เฮ้ย แต่เขาบอกว่าสายหยั่งนั้นหรอ!! ซวยแล้วT^T เดินไปไม่ทันแน่ๆ

''นี่!!! รอเดี๋ยววววว~>O<''

''เหอะๆ- -' ขึ้นมาสิ กะแล้ว''

''ย่ะ! ชิ!!''ฉันเดินขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ให้ตายเถอะ! หมอนี่อายุแค่นี้ขับรถแล้วหรอ!?

ระหว่างทางไปร.ร.ในรถเงียบตลอดทาง- -* พอถึงร.ร.ฉันรีบกระโจนพรวดออกจากรถแล้ววิ่งขึ้นชั้นเรียนไปทันที แล้วหันไปตะโกนว่า

''ขอบคุณ!!!!''

พอขึ้นมาบนห้อง ฉันก็ไปนั่งที่โต๊ะเรียน วันนี้ฉันไม่ต้องเข้าแถวเพราะฉันมาหลัง= = แล้วสิ่งที่ฉันคาดคิดก็บังเกิดขึ้นอย่างลงตัว.......

''ทำไมแกมาสายวะ''โอริกระซิบถามฉันในขณะที่ครูกำลังสอนอยู่-*-

''เออน่า ติดธุระนิดหน่อย''

''หืมมม มีอะไรรึเปล่าเนี่ยO.O''

''บ้า! ไม่มีย่ะ''

พอถึงพักกลางวัน โอริก็ซักฉันตลอด จนมันสะอาด แต่ก็ยังซักอยู่อีก- -

''บอกมานะ! ทำไมแกมาสาย>O<''

''เฮ้อ~ บอกก็ได้!! แค่บอกใช่มั้ย!? ฉันเดินออกมาจากบ้านเจอมาซาฮิโระดักฉันอยู่หน้าบ้าน!!!  แล้วมันสายแล้ว เค้าก็อาสาจะพาฉันไปส่ง เพราะลงที่เดียวกันอยู่แล้ว เดินเท้าฉันก็ไปไม่ทัน เข้าใจมั้ย!!!!''ฉันพูดออกมาแบบไม่หายใจ ทำเอาโอริอึ้ง= =

''เอ่อ..เข้าใจแล้วจ้ะ^^;;''โอริยิ้มเจื่อนๆ ดูท่ากลัวน้ำเสียงฉันตะกี้มากเลยอ่ะ-_-;;

''ไปกินข้าว!''ฉันกระชากโอริไปโรงอาหาร แต่ก็ต้องรีบกินเพราะจะหมดเวลาพักกลางวันแล้ว เพราะยัยโอริซักฉันแท้ๆ ฮึ่ย!-*-

ขึ้นมาบนห้องเรียน โอรินั่งเงียบไปเลย คงไม่อยากถามอะไรอีกอ่ะนะ- -*

เลิกเรียน ฉันก็ชวนโอริไปเล่นดนตรีกันแต่โอริบอกว่า...

''ไม่ล่ะ วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเล่นไวโอลินน่ะ..''

''เอ๋!?''

''ไม่มีอะไรหรอกน่า ไปก่อนนะ''

''อ๊ะ! เดี๋ยวสิ''

ไม่ทันซะแล้ว.... ทำไมโอริถึงได้ดูท่าทางไม่สบายใจเลยล่ะ?? เอ๊ะ! จริงสินะ โอริเคยบอกว่าชอบมาซาฮิโระนี่นา แล้วการที่ฉันให้เขามาส่งที่ร.ร.ล่ะ จะเป็นการทำลายความหวังของโอริรึเปล่า!!!!???

ฉันไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโอริ แต่โทรกี่ทีๆ โอริก็ไม่ยอมรับ ตัดสายทิ้งทุกครั้ง เฮ้อ~T T ส่งsmsแทนก็แล้วกัน...

'โอริ ขอโทษนะ คือว่า...ฉันไม่คิดอะไรกับมาซาฮิโระจริงๆนะ เพราะฉันรู้ว่าเธอชอบเขาอยู่ ฉันเห็นว่ามันสายแล้วจริงๆ แต่ถ้ามันทำให้เธอคิดมาก ก็ขอโทษนะ โอริ อย่าโกรธฉันนะT^T'

ปี๊ด!

ฉันกดส่งทันที เฮ้อ~ โอริT^T

''All I want to...''

ตี๊ด!

พอเห็นว่าเป็นโอริโทรมา ฉันรีบกดรับทันที

''ฮัลโหล..''

''ไม่มีเสียงสักปี๊ดนึงเลยนะ- -*''

''แฮะๆ''

''ฉันได้รับsmsแล้วนะ...''

''เอ่อ..อือ''

''ที่จริงน่ะ...''

''อะไรหรอ''

''ฉันไม่ได้โกรธเรื่องที่แกให้มาซาฮิโระมาส่งแกที่ร.ร.หรอกนะ^^''

''จริงหรอ!!O_O''

''จริงสิ''

''งั้นทำไมแกไม่รับโทรศัพท์''

''คือ...ตอนนั้น พ่อไม่สบายน่ะ.. เลยอยากระบายหน่อย ก็เลยไม่รับโทรศัพท์แก โทษทีนะ''

''อื้ม^^ ไม่เป็นไรหรอก''

''งั้นวางละน้า''

''จ้า''

พอโอริวางสาย ก็ถึงบ้านฉันพอดี พอเดินเข้าไปในบ้านฉันเดินขึ้นไปบนบ้านแล้วอาบน้ำทำการบ้าน ลงมาซ้อมเปียโน เวลายังเหลืออีกเหลือเฟือเลย= = โทรคุยกับยัยโอริเล่นดีกว่า เบื่อชะมัด บรรยากาศฝนตกหนักที่มันไปไหนไม่ได้แบบนี้น่ะ....