ฉันอึ้งอยู่ได้ประมาณ8วินาทีก็กระโจนพรวดออกจากตาบ้ามาซาฮิโระ=_=;;

''นายมาทำไม''ฉันถามห้วนๆ

''ก็แค่เดินผ่านมา'' ห๊ะ!?

''นายไม่ไปร.ร.เรอะ?''

''เอ่อ...'' เหอๆ ดูเหมือนเค้าหาข้อแก้ตัวไม่ถูกนะ- -+

''ว่าไง''

''ก็...''

''จะบอกปะ-_-++ อ้ำอึ้งอยู่ได้ รำคาญ!!''

''สะกดรอยตาม..''หมอนั่นพูดลอยๆ

''หา??''

''อืม.. ฉันสะกดรอยตามเธอตั้งแต่ลูกพี่ลูกน้องเธอพาเธอมาที่บ้านคุณทวดเธอแล้ว''

เฮ้ยๆ รู้มากไปแล้ว=_=++

''นายรู้ได้ไงว่านี่คือบ้านคุณทวดของฉัน''

''ก็..ได้ยินอ่ะ''

''บ้าหรอ ไม่ได้พูดกันดังขนาดนั้นนี่นา..''

''เอาเป็นว่าได้ยินแหละ''

''เฮ้!..''ฉันทำท่าจะเถียง แต่..

''หยุดได้แล้ว!!!''

เสียงนั่น..ไม่ใช่ฉัน

เสียงนั่น..ไม่ใช่โอริ

เสียงนั่น..ไม่ใช่คุณแม่

เสียงนั่น..ไม่ใช่ญาติๆฉัน

และเสียงนั่น..ไม่ใช่ใครเลยแต่เป็น..

คุณพ่อ!!!

''???''มาซาฮิโระทำหน้างงๆ

''แก..ชื่อมาซาฮิโระใช่มั้ย?''พ่อพูดเย็นๆ จึ๋ย.. เกลียดเขาเท่าไรแต่ยังไงก็ไม่อยากให้ตายนะเฟ้ย.. ฮู่ว~ ตั้งสติสิ!! เอาละๆ มาซาฮิโระ!! ถึงนายชอบรู้ทันฉัน คราวนี้รู้อีกครั้งเส่ะ! อย่าตอบว่าใช่นะ!!!

''ครับ''

ไอ้เฮงซวยเอ้ย!!T^T

''...''ทุกคนเงียบกริบ จ้องสถานการณ์ตรงหน้า รวมทั้งฉันด้วย

คุณพ่อเดินไปใกล้ๆมาซาฮิโระแล้ว..

แปะ!!

''ฮ่าๆๆๆๆๆ  หายห่วง!! หน้าตาแกด้อยกว่าฉันเยอะ เอาล่ะ ว่าไง?ลูกชาย อายุเท่าไรแล้ว''คุณพ่อตบไหล่มาซาฮิโระเบาๆแล้วหัวเราะออกมา

''หา???????''ทุกคนพร้อมใจกันประสานเสียงให้กัน งง งง งง ทำไมเหตุการณ์มันกลับตาลปัตรแบบเน้!? แล้วที่คุณพ่อพูดว่า 'หน้าตาแกด้อยกว่าฉันเยอะ' นั่นมันชมตัวเองไปในตัวหรือเปล่าคะเนี่ย คุณพ่อ!!

พอคิดดูดีๆแล้ว.. รู้สึกว่า ฉันกับคุณพ่อหายโกรธกันแล้วล่ะ..มั้ง

''ปะๆ เข้าบ้านกันเถอะ''คุณพ่อออกปากชวนทั้งๆที่คุณทวดเพิ่งเสียไปหยกๆ เหยๆๆ ไม่เข้าสถานการณ์แล้ว-_-;;;;;

ขอโทษจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน้าค้า>/\<  ที่บอกว่าจะอัพเรื่องให้ยาวหน่อย แต่เผอิญว่ามีงานด่วนT^T  ต้องไปอัพอีก5เรื่อง โฮะๆ อีกสองเรื่องที่เพิ่มชื่อเรื่องว่า..

-Christmas Love..นายคาสโนว่าปิ๊งรักหัวใจยัยคริสต์มาส

-Dangerous!! รักอันตราย...นายเนื้อหอมกับยัยจอมพล

โฮ่ๆ แต่ไม่ได้อัพในนามSilenT-PiAnOหรอกค่ะ หุๆ สมัครมาอีกตัวแว้ว จะได้เขียนเรื่องได้เยอะๆ นามปากกาตัวใหม่ของเราชื่อ _PrOuD_ค่า

ขอบพระคุณอย่างสูงหากอ่านมาถึงตรงนี้^^

=_=++..

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ทำไมฉันต้องมาที่นี่ด้วยฟะ!?

ตอนนี้ฉันยืนอยู่ในบ้านคุณทวดเพราะไอ้คนเฮงซวยที่ยืนขวางฉันก่อนที่จะเข้าร.ร. รุ่นพี่รุ่นน้องบ้าของฉันเองล่ะ-_-^ สาเหตุที่มาขวางเพราะอะไรน่ะหรอ? ก็ไอ้บ้านั่นมันบอกว่าคุณทวดท่านป่วยเลยให้มาเรียกฉันมาดูแล กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณทวดฉันขอละก็... ฮึ่ม!!!=_=^

''คุณทวดคะ หนูเข้าไปนะคะ''

แอ๊ดด~ 

ฉันเปิดประตูเข้าไปพร้อมโอริ คุณทวดนอนอยู่บนเตียง และคนที่นั่งดูแลอยู่คือ...

คุณพ่อ..คุณแม่..

ฉันอึ้งไปนิดนึง โอริเหมือนจะสังเกตได้ แต่เงียบเอาไว้ก่อน แล้วเดินนำฉันเข้าไป

''สวัสดีค่ะ''โอริเดินไปสวัสดีคุณย่า

''จ..จ้ะ''คุณทวดพูดออกมา โอริเหมือนจะเห็นว่าคุณทวดพูดไม่ถนัดเลยบอกไป=_=

''คุณทวดถ้าพูดไม่ไหวก็ไม่เป็นไรค่ะ^^ นี่ของฝากจากหนูแล้วก็โนเอลค่ะ''โอริยื่นของฝากที่ฉันแวะซื้อระหว่างมาบ้านคุณทวด เฮ้ยๆ หน้าที่ฉันนะเฟ้ย- -++

''สวัสดีค่ะ คุณทวด''

ฉันเดินเข้าไปสวัสดีคุณทวดบ้าง คุณทวดพยักหน้า ดูแล้วท่านคงอยากพูดตอบฉันเหมือนกัน แต่พูดไม่ไหว..  เฮ้ย!! งี้ก็หมายความว่า...O_O

อ๊ากกกกกกกกกกกกก! ฉันจะติดคุกข้อหาแช่งคนตายมั้ยเนี่ยToT(อารมณ์นี้ได้ทุกสถานการณ์เลย นางเอกตรู=_= อนาถใจ!! :คนเขียน)

ฉันกับโอรินั่งลงข้างๆเตียงคุณทวด แต่คนละฝั่งกับคุณพ่อกับคุณแม่ฉัน คุณพ่อคงยังไม่หายโกรธฉันสินะ.. เฮ้อ~

สุดท้าย ฉันทนอึดอัดเพราะความเงียบจากทุกคนไม่ไหวเลยขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำพร้อมลากโอริมาด้วย

ฉันนั่งแปะลงบนพื้นหญ้าในสวนบ้านคุณทวด คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆของฉันกับคุณพ่อ ฉันคิดเรื่องนี้มาหลายครั้ง บางทีก็รู้สึกรำคาญว่าทำไมไม่คิดเรื่องบ้าง=_= ฉันไม่รู้ว่าฉันผิดหรือคุณพ่อผิดกันแน่ หรืออาจจะเป็นที่มาซาฮิโระผิดเอง..

เฮ้ย! ฉันจะไปคิดถึงเรื่องมาซาฮิโระทำไมนะ?? โธ่เอ๊ย! ก็เพราะไอ้ตานี่แหละที่ทำให้ฉันกับพ่อทะเลาะ บ้าชะมัด!  บ้า..

ระหว่างที่ฉันนั่งเงียบคิดอยู่คนเดียว(แล้วออกจากห้องหาพระแสงอะไรวะ เงียบหมดอ่ะ-0-) เสียงคุณแม่วิ่งลงมาจากบ้านพร้อมคุณพ่อก็เข้าสู่ประสาทฉัน เป็นอะไรกันเนี่ย หน้าตาดูตื่นๆยังไงไม่รู้

''มีอะไรหรอคะ??''ฉันถามออกไป

''ก็..คุณทวดน่ะ''คุณพ่อที่ไม่ค่อยปริปากพูดบอกฉัน

''คะ??''

''ท่าน..''คุณแม่พูดบ้าง คำตอบต่อไปทำให้ฉันถึงกับช็อค..

''ท่านเสียแล้ว''คุณพ่อกับคุณแม่พูดพร้อมกัน ฉันอึ้ง...

Nooooooooooooooooooooooooooooooooo!T[]T ฉันจะโดนยัดเข้าคุกข้อหาแช่งคนจริงๆด้วย แงๆๆ(ไม่เลิก=_=++)

โอเค=_=;;  เข้าเรื่องๆ

ฉันยืนนิ่ง ความคิดถึงคุณทวดในวัยเด็กเริ่มกลับมา...

คุณทวด..ที่ยอมให้ฉันขี่หลัง ทั้งๆที่ท่านไม่ค่อยแข็งแรง..

คุณทวด..ที่มักจะเล่นกับฉันเสมอๆเมื่อฉันอยู่คนเดียว

คุณทวด..ที่ไม่เคยดุฉันถ้าฉันทำผิด แต่บอกเตือนอย่างใจดีทุกครั้ง

คุณทวด..ที่ตอนนี้ท่านจากไปแล้ว

ฉันนั่งแผละลงไปกับพื้นหญ้าเพราะเข่าอ่อนแล้งร้องไห้แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โอริปลอบฉัน แต่..

มือสองมือที่จับอยู่ที่ไหล่ฉัน..

มือที่อบอุ่นแบบนี้.. ฉันรู้ดี

..มาซาฮิโระ..

เอ๊ะ! ตะกี้ฉันพูดว่ามือเขาอบอุ่นเรอะ=o=???(มีแถม=_= ไม่เลิกจริงๆ:คนเขียน)

แอ๊กกกก~ ดงหนาม!!=O=  หนามแทงตัวว้อยยยยยย!!!!!

ตอนนี้ฉันกะไอ้ไอกิกำลังเดินอยู่ในเขาแอสรีน นรกชัดๆ!  มีแต่หนาม ไม่ยักกะมีนกฟินิกส์ซักตัว ทั้งที่เขาแอสรีนเป็นที่อยู่มันแท้ๆ-_-^ มันน่าแหวกภูเขาแล้วไล่ฆ่ามั้ยล่ะ!! ชิ!-*-

''เอ้า! เอานี่ไป!!''  ฉันโยนหนังสือเล่นปึ้กไปให้ไอกิ

''เฮ้! เบาๆหน่อยเด้=_=++ เจ็บนะว้อย!''

''ไม่รับเองนี่- -''ฉันพูดแล้วเสกไม้คทาออกมาแล้วเสกกองไฟกับเต้นท์ออกมาอีกที.. ก็มันมืดแล้วอ่ะ=_= ง่วงงงงง~~

''นี่มันหนังสืออะไร-*-??''

''หนังสือสอนเวทย์''

''ทำไมต้องเอามาให้ฉัน=_=''

''โง่!!  นกฟินิกซ์มันไม่กระจอกหรอกนะ ไม่มีทางชนะมันได้หรอก ถ้าไม่มีเวทย์มนต์น่ะ อ่านไปเหอะ ท่องให้ได้ด้วย!!''ฉันพูดแบบไม่มีหายใจแล้วหลับตา แต่..

''นี่.. มันอ่าน...ยังไงหรอ=_=??''

เออเนอะ ลืมไป ฉันส่งหนังสือสอนเวทย์ของแม่มด ตัวอักษรของโลกแม่มดกับมนุษย์ไม่เหมือนกันนี่หว่า=O=

''ราเร พิริรา''

ฟุ้บ!!

พอฉันท่องมนต์เสร็จ ฉันหลับตาทันที หวังว่าจะได้นอน แต่... ไม่อ่ะ ไม่เลย=_=

''นี่!! ทำอะไรซักอย่างเซ่ToT!!!   ภาษานี้ฉันก็อ่านไม่ออกโว้ยยยยยY_Y''

อะไรวะ!? ภาษาฟินิกซ์ยังอ่านไม่ออกอีก- -^

''ราเร พิวาเร''

ฟุ้บ!!

''เคยัง-*-''ฉันถามเสียงเบื่อๆ

''อ่าฮะ_ _''ไอกิตอบโดยที่ตาจ้องอยู่ที่หนังสือ ฮ้าวว~ ง่วง=O= หลับหล่ะ..

...................................

เฮ้อ~ ง่วงเป็นบ้า เมื่อคืนนอนนิดเดียวเองT_T    มัวแต่นั่งเสกภาษาให้อีตาไอกิ ฮือ..

เอ๊ะ!? ทำไมฉันคันรู้สึกคันผมจัง..

พอฉันเอื้อมมือไปเกา เพียงแค่แตะ ฉันก็สะดุ้งโหยง.. เพราะผมฉันมัน...โคตรแหลมจนเจ็บ=_=

ฉันทนเจ็บแล้วดึงผมฉันออกมาเส้นหนึ่ง... เฮ้ย! นี่มัน....O_O

หนามนี่หว่า!!!!

อ๊ากกกกกก!  ฝีมือตาไอกิแหงๆT^T   ทำไมแกล้งฉันอย่างนี้เล่า!! เอ๊ะ!  ไอกิหลับอยู่สินะ.. หุๆๆ>< แกล้งคืนดีกว่า...

ฟู่ววว!!!

อยู่ดีๆ ไฟก็ก่อตัวรอบตัวฉันกับไอกิเมื่อหันไปมองบนฟ้า..ฉันก็เจอ...

นกฟินิกซ์!!!!

แหม.. กว่าจะมา=O=  รอนานเป็นชาติเลยย่ะ!!

''ฮ้าววว~ มีไรหร... เฮ้ย!!!OoO''ไอกิพูดไม่ทันจบก็เหลือบไปเห็นไอ้นกไฟบ้านั่นทันที

หึ! ไม่ต้องห่วงหรอก.. เท่าที่ดู นกฟินิกซ์ตัวนี้เป็นนกฟินิกซ์ชั้นต่ำ เพราะฉะนั้นไม่มีเวทย์สูงเหมือนพวกฉันหรอก  ทดสอบไอกิกับเจ้านกตัวนี้คงไม่เสียหาย

''เอ้า! ใช้เวทย์มนต์ให้เป็นประโยชน์สิ ไอกิ นายอ่านแล้วก็ท่องไปแล้วนะ!''ฉันหันไปบอก ไอกิที่ดูลังเล ซักพัก..เขาก็ท่องมนต์ออกมา

''โรเม วารินซา!!''

เจ้านกฟินิกซ์ตัวนั้นถูกไฟลวกมันดิ้นเร่าๆอยู่กลางอากาศซักพักก็กลายเป็นผงลงมาสู่พื้น

''ก็ทำได้นี่- -''

''O_O''

''ทำไม-*-''

''อ๊ากกกกกกกก~~!!    ฉันใช้เวทย์มนต์ได้แล้วว้อยยยยยยยยยยยยย^O^''

เออ!! รู้แล้วย่ะ!  เสียงดังเป็นบ้า เดี๋ยวมันมาอีกตัวฉันไม่ยุ่งนะยะ=_=^

555+ ผู้ที่อ่านถึงตรงนี้ บางคนงงเป็นไก่ตาบอด(ตาแตกน่ะแหละ) ที่จริง ไอ้เรื่องเนี้ย ไม่ได้อัพนานนนนนนนนนนนนนนนนนน มากๆๆๆ>_< เป็นเดือนเลยค่ะ เพราะคิดว่าไม่สนุก แฮะๆๆๆ^^;;   ผู้ที่จำได้ขอนับถือเนื่องจากมีความจำที่...ยาวนาน=_= อัพต่อก็แล้วกันค่ะ ถ้าไม่รู้เรื่องจริงๆ เดี๋ยวเราจะให้ลิ้งค์ตอนแรกให้อ่าน><