=_=++..

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ทำไมฉันต้องมาที่นี่ด้วยฟะ!?

ตอนนี้ฉันยืนอยู่ในบ้านคุณทวดเพราะไอ้คนเฮงซวยที่ยืนขวางฉันก่อนที่จะเข้าร.ร. รุ่นพี่รุ่นน้องบ้าของฉันเองล่ะ-_-^ สาเหตุที่มาขวางเพราะอะไรน่ะหรอ? ก็ไอ้บ้านั่นมันบอกว่าคุณทวดท่านป่วยเลยให้มาเรียกฉันมาดูแล กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณทวดฉันขอละก็... ฮึ่ม!!!=_=^

''คุณทวดคะ หนูเข้าไปนะคะ''

แอ๊ดด~ 

ฉันเปิดประตูเข้าไปพร้อมโอริ คุณทวดนอนอยู่บนเตียง และคนที่นั่งดูแลอยู่คือ...

คุณพ่อ..คุณแม่..

ฉันอึ้งไปนิดนึง โอริเหมือนจะสังเกตได้ แต่เงียบเอาไว้ก่อน แล้วเดินนำฉันเข้าไป

''สวัสดีค่ะ''โอริเดินไปสวัสดีคุณย่า

''จ..จ้ะ''คุณทวดพูดออกมา โอริเหมือนจะเห็นว่าคุณทวดพูดไม่ถนัดเลยบอกไป=_=

''คุณทวดถ้าพูดไม่ไหวก็ไม่เป็นไรค่ะ^^ นี่ของฝากจากหนูแล้วก็โนเอลค่ะ''โอริยื่นของฝากที่ฉันแวะซื้อระหว่างมาบ้านคุณทวด เฮ้ยๆ หน้าที่ฉันนะเฟ้ย- -++

''สวัสดีค่ะ คุณทวด''

ฉันเดินเข้าไปสวัสดีคุณทวดบ้าง คุณทวดพยักหน้า ดูแล้วท่านคงอยากพูดตอบฉันเหมือนกัน แต่พูดไม่ไหว..  เฮ้ย!! งี้ก็หมายความว่า...O_O

อ๊ากกกกกกกกกกกกก! ฉันจะติดคุกข้อหาแช่งคนตายมั้ยเนี่ยToT(อารมณ์นี้ได้ทุกสถานการณ์เลย นางเอกตรู=_= อนาถใจ!! :คนเขียน)

ฉันกับโอรินั่งลงข้างๆเตียงคุณทวด แต่คนละฝั่งกับคุณพ่อกับคุณแม่ฉัน คุณพ่อคงยังไม่หายโกรธฉันสินะ.. เฮ้อ~

สุดท้าย ฉันทนอึดอัดเพราะความเงียบจากทุกคนไม่ไหวเลยขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำพร้อมลากโอริมาด้วย

ฉันนั่งแปะลงบนพื้นหญ้าในสวนบ้านคุณทวด คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆของฉันกับคุณพ่อ ฉันคิดเรื่องนี้มาหลายครั้ง บางทีก็รู้สึกรำคาญว่าทำไมไม่คิดเรื่องบ้าง=_= ฉันไม่รู้ว่าฉันผิดหรือคุณพ่อผิดกันแน่ หรืออาจจะเป็นที่มาซาฮิโระผิดเอง..

เฮ้ย! ฉันจะไปคิดถึงเรื่องมาซาฮิโระทำไมนะ?? โธ่เอ๊ย! ก็เพราะไอ้ตานี่แหละที่ทำให้ฉันกับพ่อทะเลาะ บ้าชะมัด!  บ้า..

ระหว่างที่ฉันนั่งเงียบคิดอยู่คนเดียว(แล้วออกจากห้องหาพระแสงอะไรวะ เงียบหมดอ่ะ-0-) เสียงคุณแม่วิ่งลงมาจากบ้านพร้อมคุณพ่อก็เข้าสู่ประสาทฉัน เป็นอะไรกันเนี่ย หน้าตาดูตื่นๆยังไงไม่รู้

''มีอะไรหรอคะ??''ฉันถามออกไป

''ก็..คุณทวดน่ะ''คุณพ่อที่ไม่ค่อยปริปากพูดบอกฉัน

''คะ??''

''ท่าน..''คุณแม่พูดบ้าง คำตอบต่อไปทำให้ฉันถึงกับช็อค..

''ท่านเสียแล้ว''คุณพ่อกับคุณแม่พูดพร้อมกัน ฉันอึ้ง...

Nooooooooooooooooooooooooooooooooo!T[]T ฉันจะโดนยัดเข้าคุกข้อหาแช่งคนจริงๆด้วย แงๆๆ(ไม่เลิก=_=++)

โอเค=_=;;  เข้าเรื่องๆ

ฉันยืนนิ่ง ความคิดถึงคุณทวดในวัยเด็กเริ่มกลับมา...

คุณทวด..ที่ยอมให้ฉันขี่หลัง ทั้งๆที่ท่านไม่ค่อยแข็งแรง..

คุณทวด..ที่มักจะเล่นกับฉันเสมอๆเมื่อฉันอยู่คนเดียว

คุณทวด..ที่ไม่เคยดุฉันถ้าฉันทำผิด แต่บอกเตือนอย่างใจดีทุกครั้ง

คุณทวด..ที่ตอนนี้ท่านจากไปแล้ว

ฉันนั่งแผละลงไปกับพื้นหญ้าเพราะเข่าอ่อนแล้งร้องไห้แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย โอริปลอบฉัน แต่..

มือสองมือที่จับอยู่ที่ไหล่ฉัน..

มือที่อบอุ่นแบบนี้.. ฉันรู้ดี

..มาซาฮิโระ..

เอ๊ะ! ตะกี้ฉันพูดว่ามือเขาอบอุ่นเรอะ=o=???(มีแถม=_= ไม่เลิกจริงๆ:คนเขียน)