''.....''

เงียบกริบ...

ตอนนี้ฉันกับทุกคนเข้ามาอยู่ในบ้านคุณทวด คุณพ่อก็นั่งเงียบ มาซาฮิโระก็เงียบ วะ!! ตะกี้คุณพ่อนี่ร่าเริงซะอย่างกับอะไร... ตอนนี้ล่ะ!! ไม่ร่าเริงแล้วหรอคะคุณพ่อ-_-++

''เอ่อ...''ฉันทำท่าจะพูดขัดความเงียบซะหน่อยแต่...

ขวับ!!

ทุกคนหันมามองฉันหมดแม้แต่โอริ เหมือนลุ้นว่าฉันจะพูดอะไร แง้... แบบนี้พูดไม่ออกสิเฟ้ยT^T

''ไม่มี..อะไรค่ะ''

พอฉันพูดคำนั้นจบ ทุกคนก็หันหน้ากลับไป จากเงียบอยู่แล้วยิ่งเงียบเข้าไปอีก คนมีความอดทนน้อยอย่างฉันทนไม่ไหวระเบิดโทสะด้วยการ..

ครืด....(เสียงลากเก้าอี้ออก)

ฟับๆๆ(และโปรดจินตนาการว่ามันเป็นเสียงเดิน=_=;;)

เดินหนีออกมาT^T

แอ๊ด~

ฉันเปิดประตูบ้านคุณทวดแล้วเดินออกมา คราวนี้ฉันไม่นั่งแล้ว พอพ้นรั้วบ้านคุณทวด ฉันวิ่งไปข้างหน้าทันที ฉัน..เป็นอะไร!? ตรูวิ่งทำไมฟะ เหนื่อยก็เหนื่อย-_-;;

''เฮ้! อย่าพึ่งสิ''เสียงมาซาฮิโระไล่หลังมา ชิ! ไม่สนหรอก- -++

''บอกให้หยุดไง!!!"ใครจะไปหยุดเล่า ตาบ้าเอ๊ย! แต่เสียงทำไมเหมือนได้ยินชัดกว่าตะกี้นะ...

ฉันหันไปมองข้างหลัง แต่พอหันหน้าไปเห็นข้างๆ การดูข้างหลังไม่จำเป็นอีกต่อไป... เพราะว่า....

''เฮ้ย!! ขี้โกงอ่ะ!!!>O<''ฉันตะโกนใส่มาซาฮิโระที่ขี่จักรยานอยู่ข้างๆฉัน บ้าชะมัด!!=_=++

''ก็หยุดสิ''หมอนั่นปั่นต่อไปแบบสบายๆ ส่วนฉันน่ะหรอ...

''ใคร...แฮ่ก..จะไปหย...หยุดล..ละฟะ!! แฮ่กๆ''ฉันพูดไปหอบไป คิดดูนะ.. วิ่งเทียบกับจักรยานเกียร์1  วิ่งเร็วจนเหนื่อยแล้วอ่ะ-_-;;

พลั่ก!!!

''โอ๊ย!!!"ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บ มันหกล้มอ่ะ!!T^T

''ไหนดูซิ..โอ๊ย!!''มาซาฮิโระร้องตามหลังจากที่ฉันเอามือตีเขา คิดจะแต๊ะอั๋งฉันหรอยะ       - -++

''ไม่ต้อง!!!"ฉันตะโกนแล้ววิ่งออกแต่...

พลั่ก!!

ล้มอีกรอบT^T

ไมได้อัพนานมากๆๆๆๆๆๆๆๆเลยอ่ะ ยังไงถ้าจำได้ก็ขอขอบคุณนะคะ แฮะๆ>< ขออภัยด้วยน้าค้า~