Mazahiro Say:

ผมจอดจักรยานแล้ววิ่งไปหาเธอ ให้ตายสิ! เบ๊อะบ๊ะเป็นบ้าเลย ฮะๆ^^

''บอกแล้วไม่เชื่อหนิ วิ่งจนล้มอีกรอบเลย..''ผมบอกแล้วจะดูแผลอีกครั้ง หวังว่ามือเธอคงไม่หวังร้ายอีกนะ...

''ไม่ต้องมาซ้ำเติมนะ!!!T^T''ยัยนั่นพูดไปร้องไห้ไป  ดูแล้วก็น่าสงสาร... ผมชักสงสารหมาข้างถนนซะแล้ว หุหุ...

''โหย~ นี่ข้อเท้าเคล็ดเชียวนะ! ไปหาหมอเหอะ''ผมบอกหลังจากดูแผล บวมเป่งเลย=_=

''ตั้งไกลแน่ะ!! จักรยานนายก็ไม่มีที่ซ้อนด้วย..''เธอเถียง

''ใครบอกจะขี่จักรยานไปล่ะ...''

''ฮะ!?''

ฟึ่บ!!

''ว้ายย~''

ผมอุ้มเธออย่างรวดเร็วแล้ววิ่งทันที 555+ ยัยนี่เบ๊อะ+Stupid จริงๆ

''ตาบ้า!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!''เธอหน้าแดงเลย ดูไปดูมา เธอก็มีส่วนน่ารักแฮะ-.- ไม่ได้ชมนะ!!

''พอดีไม่ได้ชื่อ'ตาบ้า'น่ะ คงไม่ต้องปล่อยมั้ง เธอไม่ได้เรียกชื่อฉันนี่''ผมบอกแล้ววิ่งให้เร็วขึ้นอีก ตอนนี้ทุกคนเริ่มหันมามองผมกับโนเอลแล้วล่ะ

''เออๆๆๆ มาซาฮิโระ!! ปล่อยเดี๋ยวนี้ คนอื่นมองแล้ว''

''เธอไม่ใช่แม่ฉันนี่ ฉันไม่จำเป็นต้องฟัง''ผมบอกแล้วยักคิ้วกวนๆ

''ฉันอายเฟ้ย!!''

''แต่ฉันไม่อาย''

ใครว่าตรูไม่อายวะ(แกเองแหละ...)  หน้าด้านจนแบนแล้ว..

10นาทีต่อมา....

ตุ้บ!!

''กรี๊ด!''ผมปล่อยเธอลงบนพื้นทันทีแล้วหอบ เหนื่อยเลย วิ่งมา2โล แถมแบกโอ่งไว้ด้วย-..-

''แฮ่กๆ ยัยโอ่ง!! หนักใช่เล่นเลยนะ''

''ใครโอ่ง!!!''

''งั้นโนเอว''

''อีตาบ้า!! ฉันไม่เคยให้ใครเรียกฉันอย่างนี้นอกจากคนสนิทเลยนะ!!''

''ฉันไม่ใช่คนสนิทเธอรึไง''

''เออ!!''

''นี่ พูดให้มันนุ่มนวลหน่อย- -''

''หนักหัวนายหรอ!!''รู้สึกผมพูดตะกี้ยัยนี่ยิ่งพูดห้วนขึ้นนะเนี่ย..

All I want to...

ติ๊ด!!

''ฮัลโหล''เธอรับโทรศัพท์เธอที่ขัดจังหวะได้พอดีเข้า อืม.. โป๊ะเชะเลย=_=

''คะ?? ตอนนี้หนูอยู่หน้าคลินิกค่ะ! คลินิกเอ่อ.. มาซาฮิโระ นี่คลินิกไรนะ''ประโยคหลังเธอหันมาพูดกับผม แต่..

'ไม่ต้องแล้วลูก!! อยู่กับมาซาฮิโระก็ไม่เป็นไร พ่อวางนะ!'เสียงพ่อโนเอลดังผ่านโทรศัพท์

''ฮะ!? เดี๋ยวสิคะ คุณพ่อ! คุณพ่อออออออออ~''

ติ๊ด!!

''อ้ากกก! Hell!!!''เธอสบถออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ให้ตายดิ ดูท่าจะน่ารักหรอกนะ หน้าตาแบบนี้ ที่ไหนได้ โหดแบบผียังก้มหัวอ่ะ- -;;

''เอ้า! จะเข้าคลินิกได้ยัง เดี๋ยวขาหักหรอก''

''เชอะ!!''

ผมพยุงเธอเข้าไปในคลินิก แล้วนั่งรออยู่ข้างนอก....