ฉันตื๊อให้คุณแม่พากลับบ้านมาโดยด่วน&เร็วที่สุด อยู่ดูคู่หมั้นคู่นั้นแล้วใจห่อเหี่ยว ไหนจะมีอีตาบ้ามาซาฮิโระจ้องอยู่ตลอดอีก อึดอัดจนอยากจะระเบิดอยู่แล้ว หนีเสื้อปะจรเข้ชัดๆ!!  ตอนนี้ใครมาหาเรื่องฉันอีกบอกได้เลยว่าตาย!!

เช้าวันรุ่งขึ้น..

''โนเอล.. ครูมาที่บ้าน''

''ไม่เอาค่ะคุณแม่ หนูจะนอน ไล่กลับไปเล...เฮ้ย!!!O_O''

''ลงไปเร็วๆเข้า''

''ค่ะ!!''

วันนี้ฉันรีบเหมือนวันที่ฉันไปโรงเรียนในตอนที่2ที่ท่านผู้อ่านอ่านมาทันที อ้ากกกกกกกกก! วันหยุดทั้งที ไม่ได้ไปโรงเรียนซะหน่อย ทำไมช้านต้องมารีบเนี่ย!TToTT

''มา..แล้วค่ะ! แฮ่ก!!!''

''อ้าว โนเอล วันนี้ครูจะมาบอกเรื่องงานแข่งเปียโนกับโรงเรียนอื่นนะ''

''หา!!!''

''เถอะน่า หนูทำได้อยู่แล้ว ใช่มั้ย^^''

''แต่ยังมีคนเก่งกว่าหนูอีกตั้งเยอะ ทำ..ทำไม...''

''ไม่มีใครเก่งกว่าโนเอลแล้วล่ะจ้ะ ครูลองไปขอกับคนในชมรมดนตรีที่เล่นเปียโนหมดแล้ว พวกเค้าปฏิเสธกันหมดเลยแล้วชี้มาที่โนเอลแทนกันทั้งนั้นแหละจ้ะ''

''ง่ะ..T^T''

คอยดู...เจ้าเพื่อนทรยศ วันจันทร์ฉันจะไปถลกหนังหัวแก ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

''แล้วซาโอริละคะ?''

''รายนั้นก็ไปแข่งไวโอลินจ้ะ^^''

''แงๆYoY''

''เอาน่าๆ ตกลงว่าโนเอลโอเคนะ''

โอเคกับหมูสิคะTT TT

''ค่ะ''

เอาล่ะ ความจริงก็คือความจริง ตอนนี้วงจรชีวิตของฉันนี้มันคือ  เครียด ซวย ร้องไห้ สินะT T

ฉันเดินตรงไปซ้อมไปเปียโน เอ..จะเอาเพลงไรแข่งดีหว่า

Etude หรอ ม่ายๆๆๆๆ เล่นจนจบมือเหี่ยวแน่ๆ

Fantasie Impromptu หรอ โอ้ววว! พอๆกับEtude

...1000 words...

ทำไมฉันไม่เคยเจอโน้ตเพลงนี้มาก่อนนะ..

ฉันลองหยิบมาเล่นดู ฟังแล้วง่วงเลยอ่ะ=_= ขนาดเล่นเองนะเนี่ย เพราะดีแฮะ ปัญหาคือ คนฟังกับกรรมการจะหลับรึเปล่าหว่า พอตื่นมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ตัดฉันออกจากการแข่งซะงั้นยิ่งซวยใหญ่เลย

แต่มันไม่มีทางเลือก! ยอมรับชีวิตอันรันทดนี่ซะเถอะ โนเอล..T-T

ตอนนี้ฉันเดินออกมานอกบ้านแล้วเดินตรงไปที่สวนหลังบ้าน และ..

''ไอ้โนเอลเอ๊ย! ชีวิตแกมันรันทด!! วงจรเครียด ซวย ร้องไห้ของแกนี่สลัดไม่หลุดซักที!!ขอกรี๊ดหน่อยเถอะ!!''ฉันตะโกนออกไปแบบไม่อายใคร และจบท้ายด้วย...

''กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด''